Wednesday, February 23, 2011

விகடனும் குமுதமும்

வெள்ளிக்கிழமை சாயந்திரம் வரை ராஜியிடமிருந்து போனில்லை.

கோர்ட் வழிகாட்டல் கொடுத்து மூன்று மாசமாயிற்று; இதுவரை இப்படி நடந்ததில்லை. சரியா நாலு மணிக்கு ராஜியிடமிருந்து எத்தனை மணிக்கு இவன் வீட்டுக்கு வந்து குழந்தையைக் கொண்டு வந்து விடுகிறாள் என்று போன் வந்து விடும். முதல் தடவையாக இன்று தான் போனில்லை.

மோகனுக்கு ஆயாசமாக இருந்தது.

நாலரை மணிவரை கூப்பிடக் காணோம். என்ன ஆயிற்று இவளுக்கு?.. அவனால் பொறுத்துக் கொண்டிருக்க முடியவில்லை. நாமே அவளுக்குப் போன் பண்ணிப் பார்க்கலாமா என்று அவன் நினைத்த பொழுது தான் தொலைபேசி கூப்பிட்டது.

ராஜிதான் லைனில் இருந்தாள். அவள் குரலில் ஏகப்பட்ட பதட்டம். "ரமேஷை ஆஸ்பத்திரியில் சேர்த்திருக்கிறது" என்று முழுசாக மூணு வார்த்தைகள் சொல்வதற்குள் அவளுக்கு ஏகத்துக்கும் மூச்சு வாங்கியது.

மோகன் பதறிப் போய்விட்டான். "என்னாச்சு?.. எங்கேயிருந்து பேசறே?.." என்று தடுமாறினான்.

"ஆசுபத்திரிலேந்து தாங்க... குழந்தைக்கு திடீரென்று ஜூரம் அனலாக் கொதிக்க..."

"எந்த ஆசுபத்திரி?" என்று கேட்டு முடிப்பதற்குள் அவனுக்கு நெற்றி பூராவும் வியர்த்து விட்டது.

"புஷ்பம் ஆசுபத்திரிங்க...ஆறாவது வார்ட்... இன்னிக்கு ஸ்கூல் கூட போனான்.." அவள் சொல்லி முடிக்கக் கூட பொறுமையாக அவனால் கேட்டுக்கொண்டிருக்க முடியவில்லை.

"இதோ வந்திட்டேன்.." என்று போனைத் துண்டித்து, கார் சாவியை எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பி விட்டான்.

புஷ்பம் ஆசுபத்திரி வழக்கமான ஆசுபத்திரி களையுடன் இருந்தது.

லிப்ட்டிற்கு காத்திருக்கையில் 'ச்சை..' என்று வெறுத்து, ஒருவழியாக அது வந்து ஆறேழு பேர் அதில் திணிக்கப்பட்டு, ஆறாவது மாடிக்கு வருகையில் அவனுக்கு வியர்த்தது... வார்டுக்குள் நுழைகையிலேயே ராஜி எதிர்ப்பட்டாள். "என்ன செஞ்சு தொலைத்தே?" என்று சீறிவிழப் போனவன், முகம் நிறைந்த கலவரத்துடன் அவளைப் பார்த்ததும் கஷ்டப்பட்டுத் தன்னை அடக்கிக் கொண்டான்.

ரமேஷ் கட்டிலில் ஜூர அனத்தலில் கிடந்தான். " இங்கே பார்! அப்பாடா..ரமேஷ்!.." என்ற அவனின் கூப்பிடலுக்கு லேசாகக் கண்ணைத் திறந்துப் பார்த்து உடனே மூடிக்கொண்டான்.

"இப்போத்தான் டாக்டர் வந்து ஊசி போட்டு விட்டுப் போனார்.... தூங்கி எழுந்திருந்தா ஜூரம் தணியும் என்று சொல்லியிருக்கார்.." என்று சொன்னவளை விரோதத்துடன் பார்த்தான்.

"வழக்கம் போல ஸ்கூலுக்குப் போனான்.. அவன் வந்ததும், உங்ககிட்டே கொண்டு வந்து விடலாம் என்று நானும் ரெடியாத்தான் இருந்தேன்.. வரும் பொழுதே தலைய வலிக்கறது அம்மான்னான். நெத்திலே கைவைச்சுப் பார்த்தா லேசா சுட்டது..மாத்திரை கொடுத்தேன்,கேக்கலே.. கொஞ்ச நேரத்லே ஜூரம் தகிக்க ஆரம்பிச்சிடுத்து...அதான், இங்கே அட்மிட் பண்ணிட்டு, உங்களுக்கு போன் செஞ்சேன்.." என்று மூச்சு வாங்க ஒப்பித்த அவளைப் பார்க்கையில் அவனுக்கு லேசாகப் பரிதாபமாக இருந்தது.

"டாக்டர் என்ன சொன்னார்?"

"ஊசி போட்டிருக்கார்..மாத்திரையும் கொடுத்திருக்காங்க.. சாதாரண ஒவ்வாமை தான், சரியாப் போயிடும்னு சொன்னார்.." என்று சொல்லிவிட்டு, புடவைத் தலைப்பால் நெற்றியில் இட்டுக் கொண்டிருந்த குங்குமப் பொட்டு அழிந்து விடாமல் ஜாக்கிரதையாக வேர்வை துடைத்துக் கொண்டாள் ராஜி. கழுத்தில் இரட்டைவட சங்கிலியுடன் தாலிச்சரடு ஸ்பஷ்டமாகத் தெரிந்தது.

அவன் வந்ததும் தான் அவளிடம் இருந்த பதட்டம் தணிந்து லேசான நிம்மதி ஏற்பட்டது வெளிப்படையாகத் தெரிந்தது. பொறுப்பை ஆணிடம் ஒப்படைத்து விட்ட நிம்மதி.

கொஞ்ச தூரத்தில் ஸ்டெத்ஸ் மாலையுடன் நாலைந்து பேர் விவாதித்தபடி வருவது கண்ணுக்குத் தட்டுப்பட்டது. அதில் சிவப்புக்கலர் சட்டை போட்ட ஒருவரைச் சுட்டி, "அந்த டாக்டர் தாங்க நம்ம ரமேஷைப் பார்த்தது.." என்றாள் ராஜி.

அதற்குள் டாக்டரே இவர்கள் இருந்த இடத்திற்கு வந்து விட்டார். அவளைப் பார்த்து, "பிளட் ரிசல்ட்டும் பார்த்திட்டேன்...பயப்படற மாதிரி ஒண்ணும் இல்லை..." என்றவர், கட்டிலில் கிடந்த ரமேஷின் நாடி பிடித்துப் பார்த்து விட்டு தலை நிமிர்ந்தார். இப்பொழுதுதான் மோகனைப் பார்த்தார் போலும்.

அதற்குள் மோகனே தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டான். "நான் தான் ரமேஷ் ஃபாதர், டாக்டர்.. "

"அப்படியா...குட்..ஒண்ணுமில்லை, கொஞ்ச நேரத்திலே, ஜூரம் விட்டுறும்.. தென் ஹி வில் பி நார்மல்.. ஓ.கே.. கம்ப்ளீட் ரெஸ்ட் வேணும் .." என்ற டாக்டர், மோகனைப் பார்த்து, " இன்னும் ரெண்டு வேளைக்கு மாத்திரையை மட்டும் கண்டினியூ பண்ணச்சொல்லியிருக்கேன்..நான் நாளைக்குப் பாக்கறேன், அப்புறம் டிஸ்சார்ஜ் பண்ணிக்கலாம்" என்று சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பினார்...

அவர் கிளம்பும் பொழுது ராஜியைப் பார்த்து, "நல்லவேளை..உடனே கூட்டி வந்து அட்மிட் செய்தீர்கள்.." என்று அவள் செய்ததைப் பாராட்டுகிற மாதிரி சொன்னது, அவனுக்கு ஏதோ தான் குற்றமிழைத்ததைப் போன்ற உணர்வை ஏற்படுத்தியது.

நினைத்துப் பார்க்கையில் எல்லாம் ஏதோ நாடகம் போலிருக்கிறது. யாரோ முதலிலேயே சீன் சீனாக அழகாக எழுதி, காட்சியமைப்புகள் எல்லாம் தீர்மானித்து விட்டு, இந்த இந்த பாத்திரங்களில் நடிக்க நீங்களெல்லாம்தான் லாயக்கு என்று நடித்துக் கொடுக்கக் கூப்பிட்ட மாதிரி இருக்கு.. நடிப்பதில் ஒன்றுதலும், செய்யும் தவறுகளைத் திருத்திக் கொள்கிற பக்குவமும் இருந்தால், அப்படிப்பட்டவர்களுக் கென்று ஸ்பெஷலாக காட்சியமைப்புகளில் மாற்றம் இருக்கும் போலிருக்கிறது. மற்றபடி வாழ்க்கையே அடுத்த காட்சி என்ன என்று தெரியாத நாடகமேடையாகத்தான் அவனுக்குப் பட்டது.

இன்னகாரணம் என்று சுட்டிக் காட்ட எதுவும் இல்லை. தொட்டதெற்கெல்லாம் அது எதெனால் என்று தெரியவில்லை, இருவருக்கும் பிடிக்காமல் போயிற்று. கல்யாணம் ஆகி புதுக்குடித்தனம் ஆரம்பித்த நாளிலிருந்து இந்தக் கதைதான். அவனுக்கு விகடன் என்றால் இவளுக்கு குமுதம் என்கிற மாதிரி சின்னச் சின்ன விஷயங்களிலெல்லாம் மாறுபட்ட கருத்து.

ஒவ்வொன்றிலும் ஒவ்வொருவரும் தங்கள் சுயத்தைக் கட்டி அழுதால் இப்படித்தான் நேரும் போலிருக்கு. இருவரிடத்திலும் கொஞ்சம் கூட விட்டுக்கொடுத்தல் இல்லாதபொழுது அது வெடித்துச் சிதறியது. கடைசியில் பிரிந்து விடுவது என்று தீர்மானித்து கோர்ட் வரை போனார்கள். அவர்களும் ஆனவரை சேர்த்துவைக்கப் பார்த்தார்கள். முடியாது போனபோது, 'ஆறுமாசம் தனித்தனியாக வாழ்ந்து காட்டுங்கள்; அப்புறம் தான் எந்த நடவடிக்கையையும் பற்றித் தீர்மானிக்க முடியும்' என்றார்கள். ராஜி அவள் பிறந்த வீட்டிற்குப் போனாள். பெற்றவர்கள் சொன்ன எந்த புத்திமதியையும் ஏற்றுக் கொள்ள இருவருக்குமே சங்கடமாக இருந்தது.

இவர்கள் இருவரும் குவிமையமாக ஒன்று சேர்ந்த ஒரே விஷயம், பெற்றெடுத்த குழந்தையிடம் பாசம் காட்டியது தான். அவனுக்கும் பத்து வயசு முடியப்போகிறது.. நான்காம் வகுப்பு படிக்கிறான். ரமேஷின் பள்ளிக்கூட நேரமும், இவர்கள் அலுவலக நேரமும் போக மற்ற நேரமெல்லாம் அவனிடம் கொஞ்சிக் குலாவுவதில் இருவருமே குறைவைத்ததில்லை; தனித்தனியான கொஞ்சல் போக, சில நேரங்களில் குழந்தையை நடுவில் வைத்து ஆளுக்கொரு பக்கமாக அணைத்துக் கொள்ளும் சந்தர்பங்களும் வரும். இருவர் முகங்களும் குழந்தையை நடுவில் வைத்து மிக நெருக்கத்தில் இருக்கும் அப்படிப்பட்ட நேரங்களில், இரண்டு பேருக்கும் இடையே ஏன் இந்த முரண்பாடு, எதற்காக இப்படி ஒருத்தருக்கொரு த்தர் மாறுபட்டு சண்டை போட்டுக் கொள்கிறோம் என்று இருவருக்குமே புரியாது. இருந்தும் ஏதாவது ஒரு விஷயத்தில் அடுத்த அரைமணி நேரத்தில் இருவரும் முரண்பட்டு அதுவே ஒரு பெரும் குதறலாக முடிந்துபோகும்.

அதுவும் கோர்ட் சொன்ன வழிகாட்டல் தான்; ஒவ்வொருவாரமும் ஒருவரிடம் என்று, மாற்றி மாற்றி குழந்தை இருக்க வேண்டும். ஒவ்வொரு வெள்ளிக்கிழமை இரவுக்குள் யாரிடம் குழந்தை இருக்கிறதோ, அவர் இன்னொருவரிடம் குழந்தையை தன் பொறுப்பில் கொண்டுபோய்ச் சேர்த்துவிடவேண்டுமென்பதை ஏற்றுக் கொண்டு இதுவரை காப்பாற்றிவிட்டார்கள். எந்தத் தடவையும் இல்லாதபடி இந்தத் தடவைதான் குழந்தை ரமேஷூக்கு உடல்நிலை சரியில்லாது போய் அவனை ஆசுபத்திரியில் சேர்க்கும் படி ஆகிவிட்டது.

"ஏங்க...குழந்தை உங்களைக் கூப்பிடறாங்க.." என்று ராஜியின் குரல் கேட்டு, மூலையில் ஸ்டூலில் உட்கார்ந்த்திருந்தவன், சிந்தனை கலைந்து 'பெட்'டுக்கு ஓடி வந்தான்.

மலங்க மலங்க விழித்த ரமேஷைப் பார்த்து ஆடிப்போய்விட்டான் மோகன். "ரமேஷ்..இங்கே பார்!..அப்பா வந்திருக்கேன், பார்.." என்று தடுமாறியவனின் சட்டை நுனியைப் பிடித்துக் கொண்டான் குழந்தை.

ஜூரம் தணியாததின் வேகம் கண்ணிலும், அணத்தலிலும் வெளிப்பட்டது. "அப்பா..." குரல் ஈனஸ்வரத்தில் குழந்தையிடமிருந்து வெளிப்பட தலைகுனிந்து, "நான் இங்கேதாண்டா இருக்கேன்.." என்று வாத்ஸல்யத்துடன் குழந்தையின் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டான்.

அரைகுறைக் குழறலுடன். "அப்பா..நீ எங்கேயும் போயிடாதேப்பா.." என்று கைநீட்டி மோகனின் முகம் தொட்டான் ரமேஷ்.

மோகனின் கண்கள் கலங்கி விட்டன.."எங்கேயும் போகமாட்டேன்...இங்கேயே இருக்கேன், பார்!" என்று அவன் ரமேஷை அணைத்துக் கொண்டபொழுது தணலாகச் சுடும் உடம்பின் வெப்பம் அவனையே சுட்டது. 'ஆண்டவனே!... குழந்தையைக் காப்பாற்று....அப்படியே இந்தக் குழந்தையின் ஜூரத் தகிப்பை எனக்கு மாற்றிவிடு...எந்தத் தப்பும் செய்யாத இந்த சின்னஞ்சிறு உயிரைக் காப்பாத்துப்பா' என்று மனசார வேண்டிக் கொண்டான் மோகன்.

அவன் கண்களில் வழிந்த நீரைத்துடைத்து விட்டாள் ராஜி. "அதான் டாக்டர் சொன்னாரே..ரமேஷுக்கு சரியாப் போயிடுங்க...நீங்க கலங்கினா, எனக்கு யாருங்க ஆறுதல் சொல்லுவா...ப்ளீஸ்.."

கொஞ்ச நேரத்தில், ரமேஷூக்கு எங்கிருந்து தான் அப்படி ஒரு தூக்கம் வந்ததோ தெரியவில்லை....சீராக சுவாசம் இழையோட, லேசாக உதடு திறந்து தூங்கும் குழந்தை கையைத் தொட்டவாறு அருகேயே ஸ்டூல் போட்டு உட்கார்ந்து விட்டான் மோகன். படுக்கைக்கு அருகில் சுவரில் சாய்ந்தவாறு ராஜி.

பொல பொலவென்று பொழுது விடிந்திருந்தது.

லேசான முதுகுத் தொடலில் திடுக்கிட்டு விழித்தான் மோகன். ராஜிதான். அப்படியே ஸ்டூலில் உட்கார்ந்தபடி தன்னையறியாமல் தூங்கிப் போயிருக்கிறான்.

"தூக்க மருந்து கொடுத்திருக்காங்க போலிருக்கு; ராத்திரி முழுக்க ரமேஷ் நல்லாத் தூங்கினாங்க... இப்போ ஜூரம் நல்லா இறங்கியிருக்குங்க.." என்று முகம் மலரச் சொன்னாள்.

நெற்றியில் கைவைத்துப் பார்க்கையில் மோகனுக்கும் திருப்தியாயிருந்தது.

"நீங்களும் இல்லையா?..நான் ரொம்பவும் பயந்து போய்ட்டேங்க..இனிமே என்னை விட்டு எங்கேயும் போயிடாதீங்க.." என்றவளின் கண்கள் கலங்கி அவனை நெகிழச்செய்தது.

"சீ..அசடு மாதிரி அழாதே!..என்னை விட நீ தான் தைர்யசாலின்னு நான் நெனைச்சிண்டு இருக்கேன்.. நீயே கலங்கினா, எனக்கு யார் இருக்கா, சொல்லு!" என்று மோகன் அவள் கைபற்றினான்.

"எல்லாம் என் தப்பு தாங்க.. நான் சொல்றது ரைட்டாத்தான் இருக்கும்ங்கற மனோபாவம்..சின்ன வயசிலேந்து, இன்னொருத்தருக்கு விட்டுக்கொடுத்துப் போகணும்ங்கறது தெரியாமலேயே வளர்ந்திட்டேங்க...எங்க அம்மா,அப்பா சொல்றதைக் கேட்டிருந்தாக்கூட இந்தளவுக்கு ஆகியிருக்காது.." என்று குமைந்தவளை ஆசுவாசப்படுத்தினான் அவன்.

"இல்லே, ராஜி.. நீ எவ்வளவோ நல்லவள்; வெகுளி...எனக்கும் இத்தனை முரட்டுத்தனம் கூடாது."

"நீங்க ஆயிரம் சொல்லுங்க, எனக்கு மனசு கேக்கலே..நமக்குன்னு யார் இருக்கா சொல்லுங்க... அப்பா-அம்மா இருக்காங்கதான்! இருந்தாலும் நாமே அப்பா அம்மா ஆகிட்ட பின்னாடி கொஞ்ச கூட விவஸ்தையில்லாம, நம்ம குழந்தைக்கெதிராவே சண்டை போட்டிருக்கோமே?.. நம்மை விட்டா அதுக்குத்தான் வேறே என்ன நாதி இருக்கு?..ராத்திரி பூரா நெனைக்க நெனைக்க எனக்கு மனசே ஆறலிங்க.." என்று கேவியவளை, தோள் தொட்டுச் சமாதானப்படுத்தினான் மோகன்.

"சரி..சரி..உனக்கு நான்; எனக்கு நீ; நமக்கு நம்ம குழந்தை ரமேஷ்!. சரிதானா?.. முக்கோணம் போல அமைஞ்சாச்சு...அதைக் காப்பாத்திக்கறது நம்ம சாமர்த்தியம்.. இத்தனை காலம், யதார்த்த உலகம் புரியாம வானத்லே பறந்தோம்..இப்போ தான் பூமிலே கால் பாவித்து..." என்று ஏதோ தத்துவம் போல் சொல்பவனை, புரிந்து கொள்ள முயற்சிப்பது போல நிமிர்ந்து பார்த்தாள் ராஜி.

காலை டெஸ்ட்டுகளுக்காக தூரத்தில் நர்ஸ் வருவது தெரிந்தது.

"நீ வேணா பல் விளக்கிட்டு வா..நான் போய் காப்பி வாங்கிட்டு வந்திடறேன்" என்றான் மோகன்.

"இல்லே..மாமா ராத்திரி போன் பண்ணினார். வர்றதா சொல்லியிருக்கார்" என்று அவள் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போதே, மோகனின் பெற்றோர் அந்த வார்ட் கோடியில் வருவது தெரிந்தது. கூடவே ராஜியின் அப்பாவும் அம்மாவும். மோகனின் அம்மா கைக்கூடையில் காபி பிளாஸ்க் இருப்பது பக்கத்தில் வந்ததும் தெரிந்தது.


"ரமேஷூக்கு இப்போ எப்படிம்மா, இருக்கு..தேவலையா?" என்றவருக்கு, "இப்போ பரவாயில்லையப்பா. டாக்டர் வந்து பார்த்திட்டு டிஸ்சார்ஜ் பண்ணிடுவார் என்று நினைக்கிறேன்" என்றாள்.

"எங்களுக்கு ரொம்ப கவலையா போயிடுதுப்பா.." என்ற ராஜியின் அப்பாவிற்கு, "நானும் ரொம்ப பயந்திட்டேன், மாமா..இப்போ எங்க கண்களும் திறந்திடுச்சி.." என்று அவரை அர்த்தபுஷ்டியுடன் பார்த்தான் மோகன்.

கொண்டு வந்த கைக்கூடையில் இருந்த காபி பிளாஸ்க்கை டேபிளின் மேல் வைத்த மோகனின் அம்மா, கைப்பர்ஸ் திறந்து ஒரு பொட்டலம் பிரித்து அதிலிருந்த வீபூதியை வேண்டிக்கொண்டே ரமேஷின் நெற்றியில் இட்டார்.

மாம்பலம் வீடு.

சோபாவின் ஆளுக்கொரு பக்கமாக மோகனும், ராஜியும் இருக்க நடுவில் ரமேஷ்.

"என்னப்பா உன் கையிலே குமுதம்! அம்மா புஸ்தகம்னா அது?" என்று அப்பாவைத் துளைத்தெடுத்த ரமேஷூக்கு, "இது கூட வெறைட்டியா நன்னாத்தாண்டா இருக்கு," என்றவனை மலங்க மலங்கப் பார்த்தான் ரமேஷ்.

"விகடன் மட்டும் என்னவாம்?..அட்டகாசமான்னா இருக்கு.." என்று அப்பாவைப் பார்த்து குறும்புடன் சொன்ன அம்மாவைப் பார்க்கையில் அதிசயமாக இருந்தது அவனுக்கு.

மோகனின் பக்கத்தில் இன்னும் நெருங்கி, ரகசியமாக அவன் கைதொட்டு தன் கைக்குள் வைத்துக் கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்ட ராஜிக்கு இந்த சொர்க்கமே தன் கைக்குள் இருப்பது மாதிரியான உணர்வேற்பட்டது.

'ரமேஷூக்கு அடுத்து இதோ இன்னொரு குழந்தை' என்று நினைத்துக் கொண்டான் மோகன்.

(அமெரிக்காவில் வெளிவரும் 'தென்றல்' இதழில் பிரசுரமான கதையின் மீள் பிரசுரம். பிரசுரித்த 'தென்றல்' இதழுக்கு நன்றி.)

33 comments:

ஸ்ரீராம். said...

மனதில் இருக்கும் சிறு சிறு குறைகளை வளர விடாமல் சரி செய்து கொள்ள இந்த மாதிரி சில நேரம் ரண சிகிச்சை தேவையாய் இருக்கிறது. உணர்வுகளை அழகாகச் சொல்லியுள்ளீர்கள்.

கோமதி அரசு said...

கருத்து வேற்றுமையால் பிரிந்த கணவன், மனைவி குழந்தையால் ஒன்று சேர்வது நெகிழவாய் இருக்கு சார்.

விட்டுக் கொடுத்தல் ,சகிப்புதன்மை, தியாகம், எதையும் எதிர்ப்பார்க்காத அன்பு இருந்தால் குடும்பம் இனிமையாக இருக்கும் என்பதை உங்கள் கதை உணர்த்துகிறது.

நல்ல பதிவு.

சிவகுமாரன் said...

அமெர்க்கவுக்கு மட்டுமல்ல இந்தியாவுக்கும் பொருத்தமான கதை.
எவ்வளவோ சண்டைகள் குழந்தைகளால் தீர்க்கப் படுகிறது.

ஜீவி said...

@ ஸ்ரீராம்

குறைகள் என்று தெரியாமல் பல கூடச் சேர்ந்து வளர்ந்து விடுகின்றன. குழந்தைகளாய் இருக்கும் பொழுது பெரிதாகத் தெரியாமல், அவர்கள் வளர்ந்த பிறகு, அதைப் பார்க்கிற அல்லது அனுபவிக்கிற பிறருக்கு 'ஏன் இவர்/இவள் எப்படி?' என்று ஆயாசப்பட வைக்கிறது.

சென்ற தலைமுறை பெரியவர்கள்,
இந்த மாதிரியான சிலரின் நடவடிக்கைகளை 'சுபாவம் அப்படி! விட்டுத்தள்ளு' என்று அதைப் பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளாமல் இருந்தார்கள். பிற்காலத்து இவை எல்லாமே ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொருவரின் குறையாகப் பூதாகாரமாகத் தெரிகிறது.

பல விஷயங்கள் உபயோகமில்லாத உளைச்சல்கள். 'இதற்கா அப்படி ஆர்ப்பாட்டம் பண்ணினோம்' என்றிருக்கும். ஆனால் மறு தடவை அப்படி நடக்கும் பொழுது மறுபடியும் ஆர்ப்பாட்டம் தான்! ஆரம்பத்திலேயே பலதை உணர்ந்து தவிர்த்துவிட்டோ மென்றால், கொஞ்சம் மனசுக்கு நிம்மதி. அது அத்தியாவசிய வேலைகளில் ஈடுபாட்டுடன் முழு கவனத்தைச் செலுத்த உதவிடும். அவ்வளவு தான்!

வாசிப்பனுபவத்தை குறிப்பிட்டுச் சொன்னமைக்கு நன்றி, ஸ்ரீராம்!

ஜீவி said...

@ கோமதி அரசு

கருத்து வேற்றுமை என்று பெரிதாக ஒன்றுமில்லைங்க..

சின்ன சின்ன விஷயங்கள் தான் பெரிதாக உருவெடுக்கிறது. ஒவ்வொருத்தருக்கும் 'சுயம்'என்கிற ஒன்று இருக்கிறதல்லவா, அதை லேசாக சீண்டினாலே போதும். அது ஒருத்தர் மேல் ஒருத்தர் வைத்திருக்கிற அன்பையே கேள்விக்குள்ளாக்கும்.

உண்மையான அன்பு இருக்கிறதே, அதுக்கு தனித்தன்மையான ஒரு குணம் உண்டு. ஆயிரம் கேள்விகளை தன்னுள் கேட்டு, தானே பதிலளித்துக் கொண்டு சமாதானமடைந்துவிடும்.
'நாளையிலிருந்து உனக்கும் எனக்கும் ஒன்றுமில்லை' என்கிற மாதிரி படாரென்று அறுந்து விடாது; ஆனால், துணி நைந்து போகிற மாதிரி, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக உள்ளுக்குள் சிதைந்து கொண்டு வந்து இதற்கு மேல் நைவதற்கு ஒன்றுமில்லை என்று வருகிற நேரத்தில் பட்டென்று அறுந்துவிடும்.. அப்புறம் என்னதான் தைத்தாலும், மனம் ஒத்துக்காது.
எதிராளி படுகிற துன்பத்தையெல்லாம் பார்த்துக் கொண்டு இப்படி நீ படுவது நியாயம் தான் என்று நீதிமானாகத் தீர்ப்பு வழங்கும். இதெல்லாமே மனித நிலை. இதெயெல்லாம் தாண்டி, போனது போகட்டும் என்று வாரி எடுத்து அணைத்துக் கொள்கிற அன்பு
ஞானவான்களின் செயல். அதற்கு மனம் வாழ்க்கையில் நிறைய பார்த்துப் பார்த்து மிகவும் பண்பட்டுப் போயிருக்க வேண்டும்.

கணவன்-மனைவி என்று தனிக்குடித்தமாக வாழ்வோர் பெரும்பாலும் தங்கள் குழந்தையிடம் தான் தங்களை இழக்கிறார்கள். அந்தக் குழந்தைக்கும் அவர்களை விட்டால் நெருங்கி வேறு யாருமில்லை. அதனால் தான் இந்த முக்கோண வடிவமைப்பில், இரு கோடுகள் வெவ்வேறாகப் பிரிய நேருகையில், பாக்கியிருக்கிற ஒரு கோடு இருவரையும் ஒன்று சேர்க்கக் காரணமாகி, மீண்டும் முக்கோண வடிவெடுக்கிறது.

தங்கள் கருத்துக்களைப் பதிந்தமைக்கு மிக்க நன்றி, மேடம்.

ஜீவி said...

@ சிவகுமாரன்

வட அமெரிக்கப் பத்திரிகையில் பிரசுரமாகியிருக்கிறதே தவிர, இது அக்மார்க் இந்தியக் கதைதான்.

'தென்றல்' அற்புதமான தமிழ் இதழ்.
தமிழர்கள் அதிகம் புழங்கும் கடைகளில், சிற்றுண்டிசாலைகளில் இலவசமாகக் கிடைக்கிறது. அங்கிருக்கையில், மாதம் பிறந்து ஐந்து தேதி ஆகிவிட்டதென்றால் இந்தக் கடைக்களுக்குப் போகையில் 'தென்றல்' வந்துவிட்டதா, வந்து விட்டதா என்று கண்கள் துழாவும்; மனம் படிக்க ஏங்கும். கலைமகள்+அமுதசுரபி இணைந்தது போல நேர்த்தியான விஷயத்தெளிவு கொண்ட உள்ளடக்கம் கொண்டு 80-க்கு மேற்பட்ட பக்கங்களில் 'அமுதசுரபி' சைஸில் கிடைக்கிறது. கலை இலக்கிய பிடிப்பு கொண்ட தமிழர்களின் தாகம் தீர்க்க வந்த பத்திரிகை. www.tamilonline.com இணையதளத்தில் பதிவு செய்து கொண்டு இலவசமாக நீங்கள் இந்த இதழைப் படிக்கலாம். படித்துப் பாருங்கள். உங்களுக்குப் பிடிக்கும்.

சென்றமுறை அங்கு போயிருந்த பொழுது, அந்தப் பத்திரிகைக்கு ஒரு கதை எழுதி அனுப்ப வேண்டும் என்று விரும்பி எழுதி அனுப்பி பிரசுரமான கதை இது.

நீங்கள் சொல்கிற மாதிரி, எவ்வளவோ குடும்ப முகத்திருப்பல்கள் குழந்தைகளால் தீர்க்கப்படுகிறது; தவிர்க்கவும் படுகிறது.

படித்து இட்ட பின்னூட்டத்திற்கு மிக்க நன்றி, சிவா!

Shakthiprabha said...

விட்டுக்கொடுத்தல் சுகம். அதன் இனிமை அழகாக விளக்கியிருக்கிறீர்கள்.

ஜீவி said...

@ Sakthiprabha

ஆமாம், விட்டுக் கொடுத்தலில் என்ன விசேஷம் என்றால், ஒரு இறுகல் தன்மை போய் இளகல் கிடைக்கிறது.
வீம்பு போய் அன்பு பாய வழியேற்படு கிறது. ஒரு புரிதலுக்கு உதவுகிறது.

இருவருக்கிடையான நேசத்தில் இந்த விட்டுக்கொடுத்தலும் வீணாய்ப் போக விட்டுவிடக்கூடாது. எதிர்தரப்பிலும் அதை எதிர்பார்க்க வேண்டும். அது இல்லையென்றால்,இந்த விட்டுக் கொடுத்தல் ஒருவழிப்பாதை ஆகி எதிராளி காரியம் சாதித்துக் கொள்வதற்கு வழிகோலும்.

அன்பு உட்பட எல்லாமே கொடுத்துப் பெறுவது தான். இல்லை, பெறுவதற்காக கொடுப்பது. ஆரம்பத்தில் ஏதோ பண்டமாற்று போல இருந்தாலும் நாளாவட்டத்தில்
நேசத்தை இறுக்குவதில் இப்படிப்பட்ட உணர்வுகள் எல்லாமே கிரியா ஊக்கியாக செயல்படும். இந்த இறுக்கம் தான் தள்ளாமை தாக்கி வயதான காலத்தும் இருவருடையே இணைபிரியாப் பிணைப்பாகச் செயல்படுகிறது.

தங்கள் வாசிப்பிற்கும், பகிர்தலுக்கும் மிக்க நன்றி, ஷக்திபிரபா!

KABEER ANBAN said...

//..சின்ன வயசிலேந்து, இன்னொருத்தருக்கு விட்டுக்கொடுத்துப் போகணும்ங்கறது தெரியாமலேயே வளர்ந்திட்டேங்க...//

கூட்டுக் குடும்பத்தில் வளரும் குழந்தைகள் பெரியவர்களாகும் போது அவர்களுக்கு விட்டுக் கொடுக்கும் சுபாவம் இயற்கையாக அதிகம் என்பதை என் வீட்டுப் பெரியவர்கள் அடிக்கடி சொல்வதுண்டு. ஏனெனில் அவர்கள் வளர்ந்த விதம் அப்படி.
இன்று சிறு குடும்பங்களாக-தனித்தனித் தீவுகளாக- போய்விடுவதால் தனித்தன்மையும் அதிகமாகத் தலைதூக்குகிறது.

புதுத் தலைமுறையில் இது அனுபவ ரீதியாகவும் காணக்கிடைப்பது வருத்தத்திற்குரிய விஷயம் தான்.

விட்டுக் கொடுத்தல் பற்றிய நல்ல கதை. அழகான நடை. நன்றி

பாச மலர் / Paasa Malar said...

குழந்தைகள்தான் தம்பதியரை இணைக்கும் பாலம்..இயல்பான நடையில் நல்லதொரு கதை..

சமுத்ரா said...

hmmm nice one..:)

ஜீவி said...

@ KABEER ANBAN

இன்றைய தலைமுறை அடுக்கு மாடி குடியிருப்பு வசதி கூட, கூடி வாழ்ந்தால் கோடி நன்மையை புலப்படுத்துகிற ஒன்று தான். 'வாழ்க்கைக் கல்வி' கற்க நிறைய விஷயங்கள் இறைந்து கிடக்கின்றன. இப்பொழுதெல்லாம் ஒவ்வொரு விஷயமும் அதற்கேற்பவான 'கல்வி'யைப் பெறுகிற சமாச்சாரமாய் ஆகிவிட்டது. இந்தக் கல்வியைப் புறக்கணிக்காமல் பெற்றுக் கொள்கிறவர்கள் அந்தந்த விஷயங்களில் தங்களைக் காத்துக் கொள்கிறார்கள். இது நமக்கு சம்பந்தமில்லை என்று எதையும் ஒதுக்க முடியாத வாழ்க்கை இப்போதையது. சம்பந்தம் இருக்கிறதோ இல்லையோ, எல்லாவற்றையும் தெரிந்து கொள்ள வேண்டி இருக்கிறது. கற்க கற்க, கற்க வேண்டியவை மாளாது இருப்பது தான் இப்போதைய அதிசயம்.

கதையின் நடை தங்களுக்குப் பிடித்திருப்பதைத் தெரியப்படுத்திய மைக்கு மிக்க நன்றி, கபீரன்ப!

ஜீவி said...

@ பாசமலர்

தங்கள் ரசனையைத் தெரியப்படுத்திய மைக்கு மிக்க நன்றி, பாசமலர்!

ஜீவி said...

@ சமுத்ரா

தங்கள் பாராட்டிற்கு நன்றி, சமுத்ரா!

G.M Balasubramaniam said...

காதல் என் கோணத்தில் என்ற என் பதிவில் விட்டுக்கொடுத்தல் வாழ்வின் வெற்றிக்கு அவசியம் என்று கட்டுரை வடிவில் எழுதி இருந்தேன். அதே கருத்தைக் கொண்ட இந்த கதையின் வீச்சு நிச்சயம் அதிகமாயிருக்கும். வாழ்த்துக்கள் ஜிவி.

ஜீவி said...

@ G.M. Balasubramanian

தங்கள் வாழ்த்துக்களுக்கு நன்றி, ஐயா! நானும் தாங்கள் குறிப்பிட்டிருக்கும் அந்தக் கட்டுரையைப் படித்து விடுகிறேன்.

கோமதி அரசு said...

யாரோ முதலிலேயே சீன் சீனாக அழகாக எழுதி, காட்சியமைப்புகள் எல்லாம் தீர்மானித்து விட்டு, இந்த இந்த பாத்திரங்களில் நடிக்க நீங்களெல்லாம்தான் லாயக்கு என்று நடித்துக் கொடுக்கக் கூப்பிட்ட மாதிரி இருக்கு.. நடிப்பதில் ஒன்றுதலும், செய்யும் தவறுகளைத் திருத்திக் கொள்கிற பக்குவமும் இருந்தால், அப்படிப்பட்டவர்களுக் கென்று ஸ்பெஷலாக காட்சியமைப்புகளில் மாற்றம் இருக்கும் போலிருக்கிறது. மற்றபடி வாழ்க்கையே அடுத்த காட்சி என்ன என்று தெரியாத நாடகமேடையாகத்தான் அவனுக்குப் பட்டது.//

நீங்கள் சொல்வது சரிதான்.
இறைவன் அமைத்த நாடகம்மேடையில் நாம் எல்லாம் காதாபாத்திரங்கள் தானே!

யார் யார்க்கு எந்த பாத்திரம் பொருத்தம் என்று கொடுக்கிறார் என்பது உண்மைதான்.
தவறுகளை திருத்திக் கொள்பவர்களுக்கு ஏற்ற மாதிரி காட்சி அமைப்புகள் மாறுகிறது உண்மை.

இந்த கதையின் நாயக நாயகி இருவருக்கும் மறுபடியும் இணைந்து வாழகதையை மாற்றி இருக்கிறார்.

நம் வாழ்க்கை அடுத்து என்ன என்று தெரியாத இறைவனின் கையில் ஆட்டுவிக்கிறார், நாம் ஆடுகிறோம்.

தீபாவளி அன்று நடிகர் சிவக்குமார் கருத்து வேறுபாடுகள் இருந்தாலும் குழந்தைகளுக்காக இணைந்து இருங்கள் உங்கள் காலகளில் விழுந்து கேட்டுக் கொள்கிறேன் என்றார்.

கருத்து வேறுபாட்டால் பிரிந்தாலும் குழந்தையால் இணைந்த போது இன்னொரு குழந்தையாக மனைவியை பார்க்கும் கதாநாயகன் பாத்திரம் அருமை. இந்த பந்தம் இறுதி வரை தொடரட்டும்.





வை.கோபாலகிருஷ்ணன் said...

மிகவும் அழகான கதை.

நல்லதொரு முடிவு.

ரஸித்துப்படித்தேன்.

யாரோ எழுதி எங்கோ பிரசுரமாகி இருப்பினும் அதை இங்கு தங்கள் மூலம் படித்ததில் எனக்குமோர் தனி மகிழ்ச்சியாக உள்ளது.

உலகில் எங்கிருப்பினும், எங்கு வாழ்பவராய் இருப்பினும் அனைவரையுமே சிந்திக்க வைக்கும் கதை.

கணவன் மனைவி வெவ்வேறாயினும் இருவருக்கும் பொதுவானதல்லவா .. குழந்தைப் பாசம் என்பது. அது இங்கு வலியுறுத்தப்பட்டுள்ளதும், கதை சொன்ன விதமும் மிகவும் அருமையாக உள்ளன.

பகிர்வுக்கு நன்றிகள்.

அன்புடன் கோபு

வை.கோபாலகிருஷ்ணன் said...

மிகவும் அழகான கதை.

நல்லதொரு முடிவு.

ரஸித்துப்படித்தேன்.

யாரோ எழுதி எங்கோ பிரசுரமாகி இருப்பினும் அதை இங்கு தங்கள் மூலம் படித்ததில் எனக்குமோர் தனி மகிழ்ச்சியாக உள்ளது.

உலகில் எங்கிருப்பினும், எங்கு வாழ்பவராய் இருப்பினும் அனைவரையுமே சிந்திக்க வைக்கும் கதை.

கணவன் மனைவி வெவ்வேறாயினும் இருவருக்கும் பொதுவானதல்லவா .. குழந்தைப் பாசம் என்பது. அது இங்கு வலியுறுத்தப்பட்டுள்ளதும், கதை சொன்ன விதமும் மிகவும் அருமையாக உள்ளன.

பகிர்வுக்கு நன்றிகள்.

அன்புடன் கோபு

ரூபன் said...

வணக்கம்
படிக்க படிக்க திகட்டாத கதை நன்றாக உள்ளது பகிர்வுக்கு நன்றி

-நன்றி-
-அன்புடன்-
-ரூபன்-

கவிநயா said...

குழந்தைப் பாலங்கள் மட்டும் இல்லாவிட்டால், இப்போது பல குடும்பங்கள் பிரியும் நிலை ஏற்பட்டிருக்கும்...

//நடிப்பதில் ஒன்றுதலும், செய்யும் தவறுகளைத் திருத்திக் கொள்கிற பக்குவமும் இருந்தால், அப்படிப்பட்டவர்களுக் கென்று ஸ்பெஷலாக காட்சியமைப்புகளில் மாற்றம் இருக்கும் போலிருக்கிறது.//

மிக அழகாகச் சொன்னீர்கள். வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு அனுபவத்திலும் நம்மை நல்ல மனிதனாக மேம்படுத்தக் கூடிய ஒரு பாடம் இருக்கிறது.

ஜீவி said...

@ வை.கோ.

//யாரோ எழுதி எங்கோ பிரசுரமாகி இருப்பினும் அதை இங்கு தங்கள் மூலம் படித்ததில் எனக்குமோர் தனி மகிழ்ச்சியாக உள்ளது.//

இது நான் எழுதிய கதை தான் சார்.
வட அமெரிக்க தமிழ்ப் பத்திரிகையான 'தென்றலில் பிரசுரமானது.

இது எப்படி 'எங்கள் பிளாக்'க்கில் இப்பொழுது காட்டப்படுகிறது என்பது
எனக்கே புரியாத புதிர்.

தங்கள் வருகைக்கும் ரசனைக்கும்
நன்றி சார்.

ஜீவி said...

@ கோமதி அரசு

இந்த பதிவு எப்படியோ இப்பொழுது பிரசுரம் கணட மாதிரி வெளியாகியிருக்கிறது.

இரண்டாவது கமெண்டாக முன்பே
நீங்களும் கருத்து சொல்லியிருக்கிறீர்கள் பாருங்கள்.

இப்பொழுதும் எந்த மாற்றமும் இல்லாமல் அதே கருத்து வெளிப்பட்டிருப்பது, வாழ்க்கையில்
சில நல்ல ஆழமான கருத்துக்களை கால மாற்றத்தில் சிதற விட்டு விடாமல்நிலையாய் நீங்கள் கொண்டிருப்பதைச் சொல்கிறது.

மிக்க நன்றி கோமதிம்மா.

ஜீவி said...

@ ரூபன்


தங்கள் எண்ணத்தைப் பகிர்ந்து கொண்டமைக்கு மிக்க நன்றி,சார்!

கவிநயா said...

என் பின்னூட்டத்தைக் காணோம்...

என்னுடைய ப்ளாக் லிஸ்டிலும், புதுப் பதிவு மாதிரி மேலே இருந்தது... பிறகுதான் 2011 என்பதைக் கவனித்தேன்.

ஜீவி said...

@ கவிநயா

எப்படி இப்படி நேர்ந்தது என்று தெரியவில்லை. என்னுடைய சமீபத்திய 'மறக்க முடியாத குறுங்கவிதைகள்' இடத்தில் 'விகடனும் குமுதமும்' வந்திருக்கிறது.

உங்களாலும் மறக்க முடியாத
'திசைகள்' பத்திரிகை நினைவுகள்
இப்பொழுது நினைவுக்கு வந்ததும் மகிழ்ச்சியே.

வை.கோபாலகிருஷ்ணன் said...

//ஜீவி said...
@ வை.கோ.

*****யாரோ எழுதி எங்கோ பிரசுரமாகி இருப்பினும் அதை இங்கு தங்கள் மூலம் படித்ததில் எனக்குமோர் தனி மகிழ்ச்சியாக உள்ளது.*****

//இது நான் எழுதிய கதை தான் சார். வட அமெரிக்க தமிழ்ப் பத்திரிகையான 'தென்றலில் பிரசுரமானது.//

Very Very Sorry Sir. I misunderstood.

வட அமெரிக்க தமிழ்ப் பத்திரிகையான தென்றலில் வெளி வந்துள்ளதாகச் சொல்லியுள்ள செய்தி தென்றலாக சுகமளிக்கிறது. மனம் நிறைந்த பாராட்டுகள் + அன்பான இனிய நல்வாழ்த்துகள்.

//இது எப்படி 'எங்கள் பிளாக்'க்கில் இப்பொழுது காட்டப்படுகிறது என்பது
எனக்கே புரியாத புதிர்.//

இதுபற்றி நான் ஏதும் இதுவரை கவனிக்கவில்லை.

//தங்கள் வருகைக்கும் ரசனைக்கும்
நன்றி சார்.//

ஏதோ இன்று என் டேஷ்போர்டில் இது என் கண்களில் பட்டது. அதனால் வர முடிந்தது. பெரும்பாலும் என் டேஷ்-போர்டில் ஒன்றுமே தெரிவது இல்லை. ஏதோ நான் செய்த பாக்யம் தாங்கள் எழுதியுள்ள மிக அருமையான கதையைப்படிக்க முடிந்தது.

அன்புடன் கோபு

ஜீவி said...

@ கவிநயா

//என் பின்னூட்டத்தைக் காணோம்...//

இப்பொழுது கண்டெடுக்கப்பட்டு உங்கள் சமீபத்திய பின்னூட்டத்தை பிரசுரித்திருக்கிறேன், பாருங்கள்.

அனுபவங்களை சரியாக புரிந்து கொண்டால், அது நமது மேன்மைக்கானவையே என்றும் தெரிகிறது.

கவிநயா said...

//இப்பொழுது கண்டெடுக்கப்பட்டு உங்கள் சமீபத்திய பின்னூட்டத்தை பிரசுரித்திருக்கிறேன், பாருங்கள்.//

பார்த்தேன், நன்றி ஜீவி ஐயா :)

ஜீவி said...

@ வை.கோ.

தங்கள் பாராட்டிற்கு நன்றி, சார்!

அடுத்த பதிவு போட்டால் டேஷ் போர்டில் மாறிவிடும் என்று நினைக்கிறேன். அதனாலேயே அடுத்த பதிவு போட வேண்டிய அத்தியாவசியமும் கூடியிருக்கிறது. செய்கிறேன்.

இராஜராஜேஸ்வரி said...

குமுதமும் விகடனும் சங்கமித்து தென்றலில் தவழ்ந்து இனிமை சேர்க்கும் கதை..பாராட்டுக்கள்..!

Geetha Sambasivam said...

எனக்கு இப்போதைய புதுப் பதிவாகத் தான் இது அறிமுகம் ஆகி இருக்கிறது. கணவன், மனைவி விட்டுக் கொடுத்தலைப் பற்றிப் பேசப் போனால் எங்கேயோ போகும்! :( இப்போதெல்லாம் விட்டுக் கொடுக்க மனம் வருவதில்லை என்பதோடு அம்மாக்களும், அப்பாக்களும் தங்கள் பெண், பிள்ளையின் சுயத்தைக் காப்பாற்றுகிறோம் பேர்வழினு கெடுத்துவிடுகின்றனர் என்பதும் உண்மை. :(

Geetha Sambasivam said...

அட??? உங்க பதிவில் வேர்ட் வெரிஃபிகேஷன் கேட்கலை. ஜிஎம்பி சாரின் பதிவில் மட்டும் இன்னிக்கு 2,3 முறை கேட்டது. எங்கள் ப்ளாகிலும் தான் கேட்டது. அப்பாதுரை பதிவில் கேட்கவில்லை. வைகோ சாரின் பதிவில் கேட்கவில்லை.

Related Posts with Thumbnails