புதுப்புடவை சரசரக்க மருமகள் வீட்டுக்குள் நடமாடுகையில் மகாலஷ்மியே வளைய வருவது போலிருந்தது. இதில் இன்னொரு பொருத்தமும் என்னவென்றால், மருமகளின் பெயரும் மகாலஷ்மியே.
புது மருமகள் புக்ககம் வந்து ஒருவாரம் தான் ஆகிறது. மாமியாருக்கு அவள் அழகைக் பார்த்து ரொம்பப் பெருமை; பொறுமை பற்றி நிறைவு. மருமகள் தமிழில் புலவர் படிப்புப் படித்திருக்கிறாள் என்பது சொன்னால் தான் தெரியும்; அவ்வளவு அடக்கம். மாமனார் பன்மொழிப்புலவர். அதனால் மருமகளின் தமிழ்ப்புலமை பற்றி அவரது மகிழ்ச்சி தனியாகத் தெரிந்தது.
உண்மையிலேயே அது பெரிய குடும்பம் தான். மாமனார், மாமியார், பெரியண்ணன், சின்னண்னண்,அண்ணிகள், நாத்தனார், மைத்துனன், அக்காக்கள், தங்கைகள் என்று பெரிய ஆலமரம் அதன் விழுதுகள் போல மூன்று தலைமுறைகளாக கட்டிக் காப்பாற்றி வரும் கூட்டுக் குடும்பம்.
பெரீய்ய.. சாப்பாட்டுக் கூடம். நீண்ட மேஜை; நிறைய நாற்காலிகள். அத்தனை பேரும் வரிசையாக உட்கார்ந்து கொண்டு, வேண்டும் என்கிறதை எடுத்துப் போட்டுக் கொண்டு ரசித்து ருசித்து சாப்படுவது அத்தனை அழகாயிருக்கும். பெரியண்ணனுக்கு சாப்பிடுகையில் ஒருத்தர் இல்லை என்றாலும் சாப்பிட்ட மாதிரி இருக்காது. 'எங்கே?.. ஏன் இன்னும் வரலை?' என்று தவித்துப் போய் விடுவார். அவருக்கு அந்தத் தவிப்பை ஏற்படுத்தக் கூடாது என்றே என்ன வேலை யாருக்கு இருந்தாலும் எல்லோரும் சேர்ந்து சாப்பிடுகிற சந்தோஷத்தை இழக்க விரும்பாமல் எப்பாடுபட்டேனும் சாப்பிடும் நேரத்தில் எல்லோரும் ஒன்று கூடி விடுவார்கள்.
சாப்பாடெல்லாம் முடிந்ததற்குப் பின்னாலும், எல்லோரும் தூங்கப் போவதற்கு முன்னால் ஒரு பெரிய அரட்டைக் கச்சேரி இருக்கும். நடுஹாலில் வரிசையாகப் போட்டிருக்கும் சோபாக்கள், நாற்காலிகள் என்று எல்லாம் நிரம்பி விடும். என்ன பேசுவது என்பதற்கா பஞ்சம்?.. இது நாள் வரை தினம் தினம் ஏதோ ஒரு தலைப்பு அவர்களுக்குக் கிடைத்துக் கொண்டு தான் இருக்கிறது. சாப்பிட்ட பின் ஒரு மணி நேரத்திற்கு அன்று கிடைத்த தலைப்பை தோய்த்து, அலசி, காயப்போட்டு என்று தூள் கிளம்பும். கைதட்டலும், உற்சாகப் பீறிடலுமாய் சிரிப்பும், கும்மாளமுமாய் ஹால் அதிரும். அன்றைய களைப்பு அத்தனை பேருக்கும் போன இடம் தெரியாது.
ஆனால் குமாருக்கு மட்டும் அந்தக் குறை இருக்கத்தான் செய்தது.. கல்யாணமாகி புக்ககத்திற்கு வந்து ஒரு வாரத்திற்கு மேலாகிறது. அவன் மனைவி மகாலஷ்மி மட்டும் இந்த ஆட்ட பாட்டங்களில் ஒன்றிலும் கலந்து கொள்ளாமல் தனித்து ஒதுங்கி இருப்பது மாதிரி உட்கார்ந்திருப்பது அவனுக்கு ஒரு மாதிரி இருக்கும். அவளைப் பார்த்து குமாரின் சின்னத் தங்கையோ, தம்பியோ, "அண்ணி.. நீங்க ஏதாவது சொல்லுங்க,அண்ணி.." என்று உற்சாகத்தோடு முறையிடும் பொழுது, லேசாக சிரித்து மழுப்பி நழுவி விடுவாள். இன்றைக்காவது மகாலஷ்மியிடம் இதுபற்றி சாப்பிடும் பொழுது ஏதாவது சொல்லி ஆட்ட அமர்க்களத்தில் அவளையும் கலந்து கொள்ள வைக்க வேண்டும் என்று அவன் நினைத்துக் கொண்டிருக்கையிலேயே, எல்லாரும் சாப்பிட்டு ஹாலுக்கு வந்தாயிற்று.
"என்ன விசயம்னு அவங்க வீட்டுக்கு போனே?" என்று பொத்தாம் போக்கில் ஆரம்பித்து வைக்கிற மாதிரி பெரியண்ணி, சின்னண்ணியைப் பார்த்துக்கேட்டார்.
"ஒரு விஷயமும் இல்லேக்கா.. வருடப் பிறப்பு வருதில்லையா?.. புடவை எடுத்திருந்தாங்களாம்; பாக்கறத்துக்கு சந்திரிகா அக்கா கூப்பிட்டிருந்தாங்க.."
"அதுசரி.. நாமளும் தான் எடுக்கணும்.. என்னிக்குப் போகலாங்க?" என்று பெரிய அண்ணி கேட்கையிலேயே, "போகலாம், போகலாம்.. அதுக்குள்ளாற எனக்கொண்ணு தெரியணும். நீ 'விசயம்'ன்னு சொன்னே; தம்பி சம்சாரம் 'விஷயம்'ன்னு சொல்லிச்சு. இதுலே எது சரி?" என்று இன்றைய தலைப்பு கிடைத்த உற்சாகத்தில் ஆரம்பித்து வைத்தார் பெரியண்ணன்.
சின்ன அண்ணன் சொன்னார்:"ரெண்டும் சரிதான். அண்ணி தமிழ்லே விசயம்னு சொன்னாங்க.. லதான்னா, அதையே வடமொழிலே விஷயம்னு சொல்லித்து.. அதே மாதிரி 'வருஷ'த்தை 'வருடம்'ன்னு சொல்லித்து பாத்தீங்களா.."
"வருஷத்தை வருடம்ங்கலாம்.. விஷயத்தை விடயம்ங்கக் கூடாதா?" என்று சுரேஷ் தம்பி கேட்டான்.
"ஏம்பா, சுரேட்டு.." என்று பெரியக்கா நீட்டி முழக்க கொல்லென்று சிரிப்பு ஹால் முழுக்க நிறைந்தது. முதலில் சுரேஷூக்குப் புரியவில்லை.. பின் புரிந்தது. "ஓ.. அக்கா.. 'ஷ்' ஷை 'ட்'டுன்னீட்டிங்களா"ன்னு கேட்டு விட்டு அவனும் சிரித்தான்.
"ஏம்மா, மகாலஷ்மி! நீதான் சொல்லணும்; நீதான் தமிழ் படிச்சிருக்கே!" என்று பெரியண்ணி சமயம் பார்த்து புதுமருமகளை இழுத்து விட்டாள்.
மகாலஷ்மியை ஆர்வத்துடன் குமார் பார்க்க, அவள் முகத்தில் நாணம் செக்கச் சிவந்து தலை கவிழ்ந்தது.
"அண்ணி கேக்கறாங்கள்லே.. சொல்லு.." என்று குமார் ஊக்குவித்தான்.
அவளிடத்தில் தயக்கம்.
"பேசுமா.. நீ பேசி நாங்கக் கேக்கணும்லே.. தினம் தினம் இந்தக் கதை உண்டு.. எல்லாம் தெரிஞ்சிக்கத்தான் கேக்கறோம்.. சொல்லு.." என்றார் சின்ன அண்ணன்.
மகாலஷ்மி மெதுவாக வாய் திறந்தாள். "பெரியவங்க மத்தியிலே.." என்று அவள் இழுக்கும் பொழுதே, "இங்கே எல்லாம் ஒண்ணு தான்; அரட்டைக் கச்சேரி மாதிரியும் இருக்கு; புதுசா புதுசா பலது தெரியவும் தெரியுது. அதுக்குத்தானே?" என்று சின்னண்ணி துணைக்கு வந்தார்.
மகாலஷ்மிக்கு இப்பொழுது லேசாக தயக்கம் நீங்கிய மாதிரி இருந்தது. "வேறொரு மொழிச்சொல்லை சொல்லும் பொழுது அந்த மொழி உச்சரிப்புப் படியே எழுதறதோ சொல்றதோதான் சரியான அர்த்தத்தைக் கொடுக்கும். அப்படி இன்னொரு மொழிச்சொல்லை தப்பா எழுதியானும் சொல்லணும் வேறே வழியில்லைங்கற நிலைமையும் தமிழுக்கு இல்லை; தமிழ்லே இல்லாத சொல் வளமா?" என்று சொல்லி பெரியண்ணியைப் பார்த்தாள்.
"அப்படிச் சொல்லியே வழக்கமா போயிட்டதினாலே, தமிழ்ச் சொல்லே மறந்து போயிடறது மகாலஷ்மி! இந்த 'விஷயம்'ங்கற வார்த்தையே எடுத்துக்கோ.. அதுக்கு என்ன தமிழ்லே?" என்றார் பெரியண்ணி.
"ஏதோ தமிழ்லே இதுக்குப் பொருத்தமான வார்த்தையே இல்லாத மாதிரி, விஷயம்ங்கறதை அப்படி 'விசயம்' 'விடயம்'ன்னு சொல்லியானும் உபயோகப்படுத்தணும்ங்கற அவசியம் இல்லை. அதுக்கு பதிலா, தகவல், செய்தி-அப்படின்னு சொல்லலாம். அந்த வடமொழி வார்த்தையையே தான் சொல்லணும்னா, 'விசயம்' விட 'விதயம்' சரி. ஆனா, என்னவோ அந்த நல்ல சொல்லாக்கம் புழக்கத்து வராமயே போச்சு.. அதே மாதிரி, 'விஷம்னுங்கறதை,'விடம்' ன்னு எழுதறதை விட பேசாம 'நஞ்சு'ன்னு எழுதிடலாம்."
"பழம் பாட்டுகள்ல கூட 'விடம்'ங்கற வார்த்தையை உபயோகிச்சிருக்காங்கல்ல?" குமார் பேச்சுவாக்கில் நுழைகிற மாதிரி நுழைந்து மனைவிக்கு இன்னும் பேச உற்சாகமூட்டினான்.
"ஆமாம்.." என்று சொல்லி அவனைப்பார்த்து முறுவலித்தாள் மகாலஷ்மி.
"ஆமாம்.. நாயன்மார்கள் பாட்டுலே, காளமேகப்புலவரின் இரட்டை அர்த்த பாடல்களிலேலாம் நிறைய வரும். அப்படி 'விடம்'ன்னு வர்ற இடங்கள்லேலாம் பார்த்தீங்கன்னா, எதுகைக்காக உபயோகிச்சிருப்பது தெரியும். 'படம்' 'இடம்' 'வடம்'ங்கற வார்த்தைகளுக்காக இந்த 'விடம்' வந்திருக்கறது தெரியும்."
"ஓகோ.." என்று பெரியண்ணன் சுவாரஸ்யமானார்.
"எல்லா மொழிகளும் அழகுதான். எல்லா மொழிகளும் சுற்றி அததன் தனித்தன்மையோடு இருந்தாத்தான் நம்ம மொழியும் சிறப்பா இருக்கும். அது அதை அததன் உச்சரிப்பிலே சொன்னாத்தான் அழகு. அதுனாலே இன்னொரு மொழியை தப்பாவானும் நம்ம மொழிலே எழுத வேண்டாம். அதுக்கு நம்ம மொழிச் சொல்லையே எழுதிடறது நல்லது.. என்ன நான் சொல்றது?" என்றாள்.
"அற்புதம், மகாலஷ்மி!.." என்று அவள் மாமனார் பன்மொழிப்புலவர் அவளைப் பக்கத்தில் அழைத்து வாழ்த்தினார்.
