கூடு

என்றைக்குமே ரயில் பயணங்களில்

என்னவெல்லாமோ ஈர்ப்பு எனக்கு.

ஓடும் தந்திக் கம்பங்களில் ஒயிலாக

உட்கார்ந்திருக்கும் தவிட்டுக் குருவி;

கையசைத்துக் கூவும் உற்சாக

கிராமத்துக் கள்ளமிலாச் சிறார்கள்;

சலசலத்தோடும் நதிப் பாலத்தில்

கடகடத்துக் கடக்கும் திடுக்கிடல்கள்;

வாய் பிளந்த கருங்குகைக்குள்

வருகையைக் கூவென்றுக் கூவி அறிவித்து

வாகாய் நுழைந்து மீளும் மிடுக்கு;

அடைக்கப்பட்டிருக்கும் கேட்டுக்கு அப்பால்

தடுக்கப்பட்டு நின்றிருக்கும் பேருந்துகள்

கூடவே வந்து குறுக்குப் பாதையில் அவை

குஷாலாக முந்திவிடும் சாகசம்!

பகல் நேரப் பாசஞ்சர்களில் இப்படியாக

பரவசப்படுத்தும் என்னன்னவோ உண்டு.

இந்தத் தடவையோ அதிசயமாய்

இரவுப் பயணம் வாய்த்தது.

கும்மிருட்டுக்கு முன்பாக

கும்பகோணத்தில் ஏறிய ரயில்

பொலபொலவென்று

பொழுது விடிகையில்

எழும்பூரில் கொண்டு வந்து

இறக்கி விட்டது.

அசங்கி அசங்கி ஆட்டிய தாலாட்டில்

அயர்ந்த தூக்கம் இரவு முச்சூடும்!

நிலையத்தில் நிற்பதற்கே நின்றிருந்தோர்

திமுதிமுவென்று வெளிப்பட்ட சடுதியில்

வெறிச்சோடிப் போன தொடர் வண்டி

ஒற்றைப் பனைமரம் வீழ்ந்து கிடந்த மாதிரி

ஒரு கோடாய் நீண்டு நின்றிருந்தது.

சுகப்பயணத்தில் சுமந்து வந்த கூட்டை

நன்றியுடன் பார்த்து விரலசைத்தது தவிர

வேறு என்ன செய்ய இயலும், என்னால்?..

உயிர்- உடல் நல்உறவே போல்

தன்னைப் பொத்திக் காக்கும் கூட்டை உயிர்

தூக்கிச் சுமக்கும் நன்றி நவிலற்கரிதே.