Wednesday, October 29, 2014

வரலாற்றுக் கதைகளின் வரலாறு

தைகள் என்றால் எழுத்தாளன் தன் கற்பனையில் யோசிப்பதற்கு கதையாக எழுத்து உருவம் கொடுப்பது தான் என்று ஆரம்ப காலங்களிலிருந்தே எண்ணம் உண்டு.

எழுத்து உருவம் கொடுத்தது கூட பிற்காலத்தில் தான்; இந்தக் கதைகளின் தோற்றுவாய் வாய்மொழியாக இருந்த காலங்களிலும் கற்பனையில் வலை பின்னுவது தான் இவற்றின் அடிநாத கருத்தாய் இருந்தது.  கற்பனையில் வலை பின்னுவதை 'இட்டுக் கட்டி' என்று வழக்கு மொழியில் சொல்வார்கள். ஆக, கதை என்றாலே அதன் உள்ளீடு கற்பனை சார்ந்த ஒன்று என்கிற கருத்தே எக்காலத்தும் இருந்து வருகிறது.  'கதை விடுறியா?..' என்பது வழக்கு மொழி.

'நிஜம் என்கிற ஒளி இல்லைய்யா இதுக்கு;  வெறும் கற்பனை நிழல்தான்யா' என்கிற உண்மை சுட்ட காரணத்தினால் நிஜம் போலவான ஒரு தோற்ற மயக்கம் இப்படியான கதை பண்ணும் கதைகளுக்கு நாளாவட்டத்தில் காலத்தின் தேவையாயிற்று.

இந்த தோற்ற மயக்க ஜோடனை தான் யதார்த்தம் என்கிற நிகழ்வு நோக்கு. நிஜமில்லாத நிழலுக்கு நிஜ உருவம் கொடுப்பது.

என்ன அநியாயம் பாருங்கள்!  சுத்தமாக தான் நினைப்பதை தன் நோக்கிலேயே கற்பனையாய் எழுதுவது என்று வரும் பொழுதே அது நூறு சதம் நிகழ்ந்திராத ஒரு விஷயம் என்று முகவிலாசம் தெரிகிறது.  இருந்தும் நிஜம் போலவான தோற்றம் கொடுப்பதற்கு என்னவெல்லாம் செய்ய வேண்டியிருக்கிறது என்பதை நினைத்தால் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.

கதை நிகழ்வுறும் களத்தை தத்ரூபமாக படிப்பவரின் பார்வைக்குக் கொண்டுவருவது.  இரயில், பேருந்து நிலையம் என்று களத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தால் அந்தசூழ்நிலையே படிப்பவரைக் கொண்டு போய் நிறுத்துகிற மாதிரி வர்ணனைகள், அந்தந்த இடங்களுக்கே பிரத்யேகமாக
அமைந்திருக்கும் விவரணைகள் என்று நிகழும் கதைப் போக்கினிடையே நுழைத்து கதையை வாசிப்பவரை அந்த சூழ்நிலையின் நட்ட நடுவே கொண்டு போய் நிறுத்துவது. இந்த மாதிரி அந்தந்த சூழ்நிலைக்கு ஏற்பவான அது சம்பந்தப்பட்ட வர்ணிப்புகளின் மூலமாக கதையை ஒரு யதார்த்த சூழ்நிலையை தரிசிக்கிற உணர்வை படிப்பவர்களுக்கு ஏற்படுத்தலாம்.

எதற்கு இந்த ஜோடனை என்று முதலில் பார்க்கலாம்.

கறாராகச் சொல்ல வேண்டும் என்றால், கதைகள்  என்பதே 'கயிறு திரிப்பவை' தாம்.  இது கதையை எழுதுபவருக்கும் தெரியும், அதைப் படிப்பவர்க்கும் தெரியும்.

இருந்தும் உண்மையில் நடந்தது போலவே எழுதுபவரும் எழுத வேண்டும்; நடந்த உண்மை நிகழ்வு ஒன்றைத் தெரிந்து கொள்கிற மாதிரி படிப்பவரும் படிக்க வேண்டும் என்றால் அதற்கான அவசியம் என்ன வந்தது என்கிற கேள்விக்கான பதில் தான் இப்படியான  ஜோடனையின் ஆணிவேர்.

அடிப்படையிலேயே கதை என்றால் நடக்காத ஒன்றைக்  கற்பனையாகச் சொல்வது என்று தெரிந்து விட்ட பிறகு இந்த கற்பனைச் சரடை, 'வேறு வேலை எனக்கில்லை' என்கிற மாதிரியான அசட்டுத்தனத்தில் எவர் அதை வாசிக்க நினைப்பார்கள்?.. வாசிக்கறவர் அப்படி  நினைத்து  படிக்காமல்  புறந்தள்ளி விடக்கூடாது என்பதற்கு தான், ஒரு கற்பனை சரக்கிற்கு நிஜம் போலவான முலாம் பூசுவதற்காகத் தான் இந்த ஜோடனையே.

அதாவது மெய் போலவான தோற்றம் கொடுக்கும் பொய்களே கதைகள்.

உண்மையை உண்மையாகச் சொன்னால் யாருக்கும் சுவாரஸ்யப்படாது போலிருக்கு.  அதற்காக உண்மையையும் பொய் கலந்து பரிமாற நேர்வது
பரிதாபம்.

ஆபரணங்களுக்கு தங்கத்தோடு செப்பு சேர்த்து அதை உறுதி படுத்துவது போல.

நகைகள் செய்வதானால் சுத்த தங்கம் வேலைக்கு ஆகாது.  சுத்த சுயம்பிரகாச உண்மைகளும் கதைகளாகாது.

உண்மை உண்மையாய் நிகழ்வுண்மையாய் தரிசனம் கொடுப்பது நிகழ்வு..

அந்த நிகழ்வுடன் கற்பனைப் பொய்யைக் கலந்து கொடுப்பது கதைகள்..

சமூக புதினங்களில் இந்த நிகழ்வுப் பூச்சுகளை கொஞ்சம் முயற்சித்தாலே சிறப்பாகக் கொண்டு வந்து விடலாம். ஆனால், வரலாற்றுக் கதைகளில்?..

சரித்திரத்தை சரித்திரமாகப் பார்ப்பது சரித்திரம்.  அந்த சரித்திர நிகழ்வுகளுக்கு பங்கம் ஏற்படாமல் நிகழ்வுகளின் ஊடே நிகழாத கற்பனைகளைக் கலந்தால் சரித்திரக் கதைகள்.

பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்  நிகழ்ந்திருப்பதான நிகழ்வுகளாக வரலாற்றுப் புதினங்களின் போக்குகள் அமையும் பொழுது, நாம் யாருமே வாழ்ந்திராதஒரு  காலத்து  நிகழ்வுகளாக கதையின் புனைவுகள் அமையும் பொழுது வரலாற்றுக்  கதைகளில் எந்தளவுக்கு வாசிப்போரைக் களத்தில் கொண்டு போய் நிறுத்தி நிகழ்வுகளை தரிசிக்க வைப்பது என்பது வரலாற்றுக் கதைகளை எழுதுவோருக்கு பூதாகரமான, சவாலான ஒரு கேள்வி.

1.  கதைப் போக்கு நாம் அறிந்ததாகச் சொல்லப்படும் வரலாற்று நிகழ்வுகளுக்கு முரண்படாமல் இருக்க வேண்டும்.

2. சமூக புதினங்களில் இருக்கும் இஷ்டப்படி கயிறு திரிக்கும் வேலை இங்கு நடக்காது.  வரலாற்று நிகழ்வுகளுக்கு கட்டுப்பட்டே புதினத்தின்  நிகழ்வுகளை அமைக்க வேண்டிய கட்டாயம்  இங்கு உண்டு.

3.  கதை நிகழும் வரலாற்றுச் சூழ்நிலையைப் பற்றிய தெளிவான அறிவு வேண்டும்.  அதற்குப் புறம்பாக கதையின் நிகழ்வுகள் அமைந்து விடின் நகைப்புக்கு இடமாகிப் போகும்.

4. உரையாடல்கள் கதை  நிகழ்வு காலத்திற்கு ஏற்ப அமைய வேண்டும். கதை நிகழ்வு கால சமூக மரபு காப்பாற்றப்பட வேண்டும்.

நாம் வாழ்ந்திராத ஒரு காலத்து நிகழ்வுகளைத் தெரிந்து புதினத்தை எழுதுவது தான் எப்படி?..

செப்பேடுகள், கல்வெட்டுகள், அகழ்வாராய்ச்சி உண்மைகள், வரலாற்று ஆசிரியர்களின் நூல்கள், பண்டைய கலாச்சார வெளிப்பாடுகள், நாணயங்கள், மெய்க்கீர்த்திகள் என்று வரலாற்று உண்மைகளைத் தெரிந்து கொள்ள வாய்ப்புகள் உண்டு எனினும் மேல்நாடுகளில் புனைவிலக்கியம் படைத்தவர்கள் அளவுக்கு நம்மவர்களின் ஆராய்ச்சி உழைப்பு குறைவு பட்டிருப்பதை ஒப்புக்கொள்ளவே வேண்டும்.  பல வரலாற்றுப் புனைவுக் கதைநாயகர்களின் இராஜ உடையை களைந்தோமென்றால் சமூகக் கதாநாயகர்களுக்கான படைப்பு சாகசங்களே அவர்களில் புலப்படுவது காணலாம்.  அப்படியான கதாசிரியர்களை கணக்கில் எடுத்துக்  கொள்ளாமல் தமிழில் வரலாற்று கதைப் புனைவாசிரியர்களாய் நம்மால் அடை யாளம் காணப்படுவோர் வெகு  சிலரே.

அந்த வெகு சிலரில் கல்கி அவர்கள் முதலில் வருகிறார்.

கல்கியின் 'பொன்னியின் செல்வன்' நாவலை பள்ளி பருவத்திலேயே 'கல்கி' பத்திரிகையில் தொடர்கதையாகப் படித்தவன் நான்.  எனது பதிமூணு-பதினாலு வயசில். அநேகமாக அது அதே பத்திரிகையில் இரண்டாம் முறையாக தொடராக வந்த காலம் என்று நினைக்கிறேன். இதுவரை மூன்று முறைகள் அதே தொடரை அதே புத்தகத்தில் படித்து விட்டேன்.  என் வளர்ச்சிக்கேற்ப வெவ்வேறு காலகட்டங்களில் வெவ்வேறு உணர்வுகளை என்னுள் அந்த புதினம் தோற்றுவித்தாலும் கல்கி தம் எழுத்தாற்றலால் சோபிக்கச் செய்த கதை மாந்தர்களின் குணாம்சங்கள் என்னுள் எந்த மாறுதலையும் கொள்ளவில்லை.  இந்த எனது 73 வயதிலும் 'பொன்னியின்  செல்வன்' பைண்ட் வால்யூமை எடுத்தாலே அதே நிலை தான் என்பது இன்னும் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.


ஆதித்த கரிகாலரிடமிருந்து ஆழ்வார்க்கடியான் வரை பள்ளி பருவத்தில் எப்படி என் மனசில் படிந்தார்களோ, அப்படியே பிற்கால மறு வாசிப்புகளிலும் படிந்து போனார்கள்.  இதில் குறிப்பிட்டுச் சொல்ல வேண்டுவது என்னவென்றால் அந்த மூன்று வாசிப்பு காலங்களிலும் அந்தந்த வயதுக்கேற்ப என் குணநலங்கள், அறிதல்கள், புரிதல்கள்  மாற்றங்களுக்கு உள்ளாகி இருக்கின்றன. ஆனால் கல்கி  படைத்த பாத்திரங்கள் அப்படியே அப்படியே இன்று வரை என் எண்ணத்தில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.  அதான் அதிசயம். ஒவ்வொரு தடவை வாசிப்பின் போதும் அந்தத் தொடருக்கு சித்திரம் வரைந்த ஓவியர்கள் மாறியிருப்பார்கள்.  ஆரம்ப கால மணியம் ஓவியம் மாதிரி அடுத்து வந்த ஓவியர்கள் சித்திரம் வரைய முயன்றாலும் ஒவ்வொருவருக்கும் அவர்களுக்கான அடிப்படை சொந்த வரைதலின் இயல்பாய் சின்னச் சின்ன மாறுதல்கள், மற்றும் முகபாவ தோற்றங்களில் வேறுபாடுகள் தெரியும்.  அதைக் கூடப் பொறுத்துக் கொள்ள முடியாமல் "நோ.. நந்தினி இப்படி இருக்கமாட்டார்கள்,  பெரிய பழுவேட்டையருக்கு அடர்ந்தியான மீசை, சின்ன பழுவேட்டயருக்கு கூர்வாள் மீசை.. இன்னும் சின்னதாக நீண்டிருக்க வேண்டும்" என்று நண்பர்களிடம் வாதாடுவேன், என்னவோ இவர்களையெல்லாம் நேரில் பார்த்த மாதிரி.  அந்த அளவுக்கு கல்கி பொன்னியின்  செல்வன் கதைக்கான கதை மாந்தர்களை தன் எழுத்தில் வடித்துக் கொடுத்தார் என்றால் ஓவியர் மணியம் அவர்களை உயிரும் சதையும் கொண்ட மானிடர்களாய் உலாவ விட்டிருக்கிறார்.

எதற்குச் சொல்ல வருகிறேன் என்றால், பொன்னியன் செல்வனுக்குப் பிறகு வாசிப்பவர்களின் வாசிப்போடு இயைந்து போன அப்படி ஒரு வரலாறு நாவல் இது வரை வெளிவரவில்லை.  இது தான் சரித்திர கதைகள் எழுதுவதில் கல்கி அவர்கள் சாதித்த சாதனை.  சிக்கலில்லாத குழப்பமில்லாத வெகு எளிமையான எழுத்துக்கள் அவரது.   பண்டிதத்தன்மை பூணாத  இந்த எளிமை, தமிழ் வாசிக்கத் தெரிந்த கதைகள் படிக்கும் ஆர்வமுள்ள அத்தனை பேரையும் வாசிக்க வைத்து, சோழசாம்ராஜ்ஜியத்தின் அந்த சரித்திர காலத்திற்கே கைபிடித்து அழைத்துச் சென்றது.

அவருக்கென்றே வாய்த்த நகைச்சுவை உணர்வும், எளிமையாக கவிதை புனையும் திறன் கொண்ட கவிதைக்காரன் மனசும் (ஓடக்கார பூங்குழலி பாடும் 'அலைகடலும்  ஓய்ந்திருக்க அகக்கடல் தான் பொங்குவதேன்?..) சரித்திர சான்றுகளிலிருந்து அவர் அறிந்த வரலாற்று உண்மைகளை கதை மாந்தர்கள் வாயிலாக உபயோகப்படுத்திக்  கொண்ட பாங்கும், விறுவிறுப்பாக கதையைச் சொல்லிய நேர்த்தியும்  அவரது எழுத்து வெற்றிக்கு காரணமாயின.

அதனால் தான் ஆழ்வார்க்கடியான், சேந்தன்  அமுதன், செம்பியன் மாதேவி போன்ற பாத்திரங்கள் சோபித்தன.  நாவலின் இடையில் ஒரு மர்ம நிகழ்வு போல ஆதித்த கரிகாலன் கொலையுண்டது விவரிக்கப்படும்.  இந்தக் கொலையைச் செய்தது யார் என்பது இன்று வரை அறிந்திராத மர்மம்.  கல்கியும் அதிகப் பிரசங்கித்தனமாக வரலாற்று உண்மைக்குப் புறம்பாக தன்  கற்பனையில் யாரையும் குற்றவாளியாக்க விரும்பாமல் என்பதை விட யாரையும் குற்றவாளியாக்குகிற குற்றத்தைத் தான் செய்து சரித்திரத்தை திசை திருப்பாமல் வாசகர்களின் யூகத்திற்கே விட்டு விடுகிறார்.   எதிர்கால சரித்திர வெளிப்பாட்டு உண்மைகளுக்கு அவர் அளித்த மிகப்பெரிய
மரியாதை இது.

தொடரின் அத்தியாய ஆரம்பப்  பகுதியில், திடீரென்று வாசிக்கும் நம்முடன் நேரில் பேசுகிற மாதிரி, "வாசக நேயர்களே!" என்று கூட கல்கி பேசத் துவங்கிவிடுவார். அத்தியாய ஆரம்ப வர்ணிப்புகள் நாலைந்து பாராக்கள் நீண்டு கதைப் போக்கிலிருந்து பிரிந்த மாதிரித் துண்டாகத் தெரியும். இதெல்லாம் பிற்காலத்து வாசிப்பு வளர்ச்சியில் தெரிந்து கொண்ட விமரிசன புத்தி தானே தவிர சுந்தர சோழரையோ, மந்தாகினியையோ, சின்ன-- பெரிய பழுவேட்டரையர்களையோ, ஆதித்த கரிகாலரையோ, குறும்பு வாலிபன் வந்தியத்தேவனையோ, பூங்குழலியையோ, வானதியையோ, மணிமேகலையையோ, குந்தவையையோ, ஆழ்வார்கடியானையோ, சேந்தன்  அமுதனையோ,ரவிதாசனையோ, ஏன் அந்த குடந்தை ஜோதிடரைக் கூட மறக்கவே முடியாது.

திருவாலங்காட்டு செப்பேடு, மெய்க்கீர்த்திகள், உடையார்குடி கல்வெட்டு கீழபழுவூர் கல்வெட்டு என்று நிறைய ஆதாரத்தகவல்களை எடுத்துக் கொண்டும், கள ஆய்வுகள் மேற்கொண்டும் இந்த புதினத்தை கல்கி அவர்கள் படைத்துள்ளார்கள்.

'சுந்திர சோழனுக்குப் பின்னர் அவனுடைய மகன் அருள்மொழிவர்மனே சோழ சிங்காதனம்  ஏறி அரசாளவேண்டும்  என்று சோழ நாட்டு மக்கள் பெரிதும் விரும்பினார்கள்.  ஆயினும் அருள்மொழி வர்மன் தன் பெரிய பாட்டனாகிய கண்டராதித்தனுடைய புதல்வனும், தனது சிறிய தகப்பன் முறையில் இருந்தவனுமாகிய உத்தம சோழனுடைய உரிமையை மதித்து அவனுக்கு முடிசூட்டி வைத்தான்'  என்று திருவாலங்காட்டு செப்பேடுகள் கூறுவது தான் மொத்த இந்த நாவலின் சிறப்பம்சமாய் கூடிப் போன கதையின் ஜீவன். அதற்காக கடைசி ஐந்தாம் பாகத்திற்கு தியாகச் சிகரம் என்று பெயர் சூட்டி மகிழ்ந்திருக்கிறார்.  இது நம் நாட்டு சரித்திரத்தில் நிகழ்ந்த உன்னத வரலாறு என்று கதை முடிவில் சொல்லி பரவசப்பட்டிருக்கிறார்.


இந்தத் தொடர் நாவலை கல்கி அவர்கள் எழுதிக் கொண்டு வந்த பொழுது வாசகர்களிடமிருந்து வந்திருந்த ஆர்வ பாராட்டுக் கடிதங்களை, 'இவற்றை கதையின் ஆசிரியருக்கான  பாராட்டாக நான் கருதவில்லை. பழந்தமிழ் நாட்டின் சரித்திரத்திற்குரிய பெருமையாகவே கருதுகிறேன்' என்று ரொம்ப  அடக்கத்துடன் கதைக்கான முடிவுரையில் சொல்கிறார்.  முன்னூறு ஆண்டுகள் புகழுடன் விளங்கிய விஜயாலயச் சோழனின் பரம்பரை சரிதத்தை ஓரளவு கிடைத்த தரவுகளை வைத்துக் கொண்டு தன் கற்பனை  கலந்து எழுதக் கூடிய வாய்ப்பு தன்னுள் தோன்றி அதை மிகப் பொறுப்புடன் செய்யும்  பொழுது விளைந்த அடக்கம் இது.

'இந்தக் கதையின் ஆசிரியரைக் காட்டிலும் அறிவிலும், ஆற்றலிலும், ஆராய்ச்சியிலும் மிக்கவர்கள் வருங்காலத்தில் சோழ சரித்திரத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட பல மகோதந்நதமான நவீனங்களை எழுதி தமிழகத்திற்கு மேலும்  மேலும் தொண்டு செய்வார்கள் என்று நம்புகிறேன்' என்று எதிர்கால வரலாற்று கதையாசிரியர்கள் மீது கொண்ட மிகுந்த  நம்பிக்கையோடு தமது நாவலை முடிக்கின்றார்.


கல்கியின்  'பார்த்திபன் கனவு', 'சிவகாமியின் சபதம்' இரண்டும்  வேறு வகை சிறப்புக்களைக் கொண்டு பலரைக் கவர்ந்திருக்கின்றன.  இருந்தும் 'பொன்னியன் செல்வன்' நாவலுக்கு நிகராக இதுவரை எந்த சரித்திர புனைவும் வெளியாக வில்லை என்பதைத் துணிபாகச் சொல்லலாம். தமிழ்நாட்டு ஜனத்தொகையில்  புத்தகங்கள் படிக்கும் ஆர்வம் உள்ளவர்களில் பெரும் பகுதியினர் இந்த நாவலை வாசித்து ரசித்திருக்கிறார்கள் என்பதே இதன் சிறப்பைச் சொல்லும்.  மலிவுப் பதிப்புகள், இணைய தள வாசிப்புகள்,, ஒலிப் புத்தகம்,போதாக்குறைக்கு 'கல்கி' பத்திரிகை வேறு அப்பப்போ தொடர்கதையாகப் பிரசுரித்து சக்கையாக உபயோகித்துக் கொள்வதற்கு பின்னாலும் வரவிருக்கிற புத்தக சந்தையிலும் கூட அதிக அளவுக்கு விற்பனையாகக் கூடிய வரலாற்றுப் புதினம் 'பொன்னியின்  செல்வனாகத் தான் இருக்கும் என்பதை இப்போதே சொல்லி விடலாம்.  இந்தப் பெருமை தமிழ்ப் புனைவுலக புத்தக வரலாற்றில் இவ்வளவு காலத்திற்குப் பிறகும் வேறு எவருக்கும் கிடைத்திராத வாசக அன்பு என்பதை அறுதியிட்டுச் சொல்லலாம்.

தமிழ் எழுத்துலகை பொறுத்த மட்டில் கல்கி, சாண்டில்யன், விக்கிரமன், ஜெகசிற்பியன், நா.பார்த்தசாரதி, அகிலன், அரு. ராமநாதன் போன்றோர் வரலாற்றுப் புதினங்கள் பற்றிய எந்த வாசிப்பு வந்தாலும் தவிர்க்கவே முடியாதவர்கள்.

இனி வரும் தொடர் வரிசையில் அவர்களை  ஒவ்வொருவராகப்  பார்ப்போம்.
முடிந்தால், 'உடையார்' புனைவு பாலகுமாரன் பற்றியும்.

அடுத்து சாண்டில்யன்.


(தொடரும்)

44 comments:

வை.கோபாலகிருஷ்ணன் said...

தலைப்பும் தகவல்களும் மிக அருமையாகவும் பொறுமையாகவும் எழுதியுள்ளீர்கள். ரஸித்துப்படித்தேன். பாராட்டுகள், பகிர்வுக்கு நன்றிகள்,சார்.

Radha Balu said...

வரலாற்றுக் கதைகளின் வரலாறு துவக்கமே அருமையாக இருக்கிறது. கதை என்பதற்கு அழகிய இலக்கணம் கொடுத்து, வரலாற்றுக் கதைகளை சுவையும், சரித்திரமும் மாறாமல் எப்படி எழுத வேண்டும் என்பதை மிக அழகாக விவரித்துள்ளீர்கள்.

கல்கியின் கதைகள்....அவை கதைகளா....கற்கண்டுக் கட்டிகள் என்பேன். எத்தனை முறை படித்தாலும் புதிது போல் தோன்றும் அவர் கதைகளின் பரம ரசிகை நான்.மனதை விட்டு என்றும் அகலாத மந்திரக் கதைகள் அல்லவோ அவை?

//சரித்திரத்தை சரித்திரமாகப் பார்ப்பது சரித்திரம். அந்த சரித்திர நிகழ்வுகளுக்கு பங்கம் ஏற்படாமல் நிகழ்வுகளின் ஊடே நிகழாத கற்பனைகளைக் கலந்தால் சரித்திரக் கதைகள்.//

அருமையான உவமை.கல்கியின் சரித்திரக் கதைகளின் ஒவ்வொரு பாத்திரமும் நம் மனதில் ஆசனம் போட்டு அல்லவோ அமர்ந்து விடுவர்? பொன்னியின் செல்வனுக்கு இணையாக இன்னொரு புதினம், கல்கியே மீண்டும் பிறந்தால் மட்டுமே உருவாகும்.

அடுத்து சாண்டில்யனா? ஆஹா...கடல்புறா பறந்து வருகிறதே!

Radha Balu said...

வரலாற்றுக் கதைகளின் வரலாறு துவக்கமே அருமையாக இருக்கிறது. கதை என்பதற்கு அழகிய இலக்கணம் கொடுத்து, வரலாற்றுக் கதைகளை சுவையும், சரித்திரமும் மாறாமல் எப்படி எழுத வேண்டும் என்பதை மிக அழகாக விவரித்துள்ளீர்கள்.

கல்கியின் கதைகள்....அவை கதைகளா....கற்கண்டுக் கட்டிகள் என்பேன். எத்தனை முறை படித்தாலும் புதிது போல் தோன்றும் அவர் கதைகளின் பரம ரசிகை நான்.மனதை விட்டு என்றும் அகலாத மந்திரக் கதைகள் அல்லவோ அவை?

//சரித்திரத்தை சரித்திரமாகப் பார்ப்பது சரித்திரம். அந்த சரித்திர நிகழ்வுகளுக்கு பங்கம் ஏற்படாமல் நிகழ்வுகளின் ஊடே நிகழாத கற்பனைகளைக் கலந்தால் சரித்திரக் கதைகள்.//

அருமையான உவமை.கல்கியின் சரித்திரக் கதைகளின் ஒவ்வொரு பாத்திரமும் நம் மனதில் ஆசனம் போட்டு அல்லவோ அமர்ந்து விடுவர்? பொன்னியின் செல்வனுக்கு இணையாக இன்னொரு புதினம், கல்கியே மீண்டும் பிறந்தால் மட்டுமே உருவாகும்.

அடுத்து சாண்டில்யனா? ஆஹா...கடல்புறா பறந்து வருகிறதே!

அப்பாதுரை said...

இது வரை பொன்னியின் செல்வன் படித்ததில்லை. பத்து வரி படித்தவுடன் கீழே வைத்திருக்கிறேன் பலமுறை.

ஏனென்று தெரியவில்லை - படிக்க மனம் வருவதேயில்லை.

ஜீவி said...

@ அப்பாதுரை

இடையில் இரண்டே வரிகள் எழுதி விட்டு வேடிக்கை பார்ப்பது அப்பாதுரை அவர்களுக்கே வாய்த்த கலை!

ஸ்ரீராம். said...

நம் வயது மாறினாலும் நாம் படித்த (பொன்னியின் செல்வன்)பாத்திரங்கள் மனத்தோற்றம் மாராததற்குக் காரணம் நம் மனதில் முதல் முறை அந்த பிம்பங்கள் எப்படிப் பதிகிறதோ அப்படியே உறைந்து போகின்றன. :))

இதற்கு உதாரணமாக நாம் அடிக்கடி பார்க்கும், உருவத்தில் மாறிக் கொண்டே இருக்கும், நம் நண்பர்கள், எப்போதோ பார்த்த, சுமார் 40 வருடங்களுக்கு அப்புறம் பார்க்கும் ஒரு பள்ளிக் கால நண்பனைப் பார்த்தால் நம் மன எதிர்பார்ப்பு பள்ளிப் பருவ நண்பனாய்ப் பார்த்த உருவத்தை ஒட்டியே இருக்கும்! :)))

ஸ்ரீராம். said...

//எதற்குச் சொல்ல வருகிறேன் என்றால், பொன்னியன் செல்வனுக்குப் பிறகு வாசிப்பவர்களின் வாசிப்போடு இயைந்து போன அப்படி ஒரு வரலாறு நாவல் இது வரை வெளிவரவில்லை.//

இது கூட,

அந்தக் காலம் ஆரம்பக் காலம். அப்போது வந்த இந்தக் கதை, மக்கள் மனதில் முதல் பதிவாய் நின்று நிலைத்துப் போக அதுவும் ஒரு காரணம். டிவி, கணினி, அதிக புத்தகங்கள், வேறு கவன ஈர்ப்புகள் இல்லாக் காலம்.

அப்புறம் புற்றீசல் போல புத்தகங்களும், படைப்புகளும் வர, கிடைத்த ஏகப்பட்ட சாய்ஸ்களால் அந்தப் 'பின்னர் வந்த படைப்புகள்' பெரும்பான்மை பலம் பெறாமல் போயிருக்கலாம்!

ஆனால், இந்தக் கருத்தின்மூலம் நான் பொன்னியின் செல்வனைக் குறைத்துச் சொல்லவில்லை என்பதை நீங்கள் அறிவீர்கள்! :)))))

ஸ்ரீராம். said...

பொன்னியின் செல்வன் எழுதும்போது ஒரு டிரங்குப் பெட்டி அருகிலேயே வைத்திருப்பாராமே.. அதில் வரலாற்று ஆதாரங்களைத் தயாராய் வைத்திருப்பாராம். அவர் மகன் சொன்ன இந்தக்கருத்தை எங்கே படித்தேன்? நினைவில்லை!

இராஜராஜேஸ்வரி said...

வரலாற்றுக்கதைகளின் வரலாற்றினை
ஆற்றொழுக்காக அமைத்துப்பகிர்ந்தவை சுவை கூட்டுகின்றன..பாராட்டுக்கள்..!

ரிஷபன் said...

அருமையாகச் சொல்லிப் போயிருக்கிறீர்கள்.. இப்போதும் சுவை குன்றாத கல்கியின் நாவல்கள் அவரின் எழுத்துத் திறமைக்கு சாட்சி !

ஜீவி said...

@ வை.கோ

வந்து கருத்து சொன்னதற்கு நன்றி கோபு சார்.

ஜீவி said...

@ Radha Balu

கல்கி அவர்களின் பரம ரசிகையின் ரசனைக்கு நன்றி.

1950- ல் வெளிவந்த நாவல்.

64 வருஷ இடைவெளியிலும் இன்னும் பொலிவு குலையாமல் உலகம் சுற்றும் நாவலாய் திக்விஜயம் செய்கிறது!

கல்கி அவர்கள் அவர் எழுத்துக்களில் புகுத்தி வைத்திருக்கும் ஜீவசக்தி தான் என்னே!

வருஷ விற்பனை ஒரு லட்சம் பிரதிகளை எப்படியும் தாண்டிவிடுகிறதாம்!

கல்கியின் எழுத்துக்களும் நாட்டுடமை ஆகிவிட்டதால் போட்டி போட்டுக் கொண்டு பதிப்பகத்தாரும்
நிச்சய விற்பனையை இலட்சியமாய் கொண்டுள்ளனராம்!

ஆயுஷ்மான் பவ!

ஜீவி said...

@ Rasha Balu

சாண்டில்யனை கொஞ்சம் இடைவெளி விட்டு ஆரம்பிக்கிறேன்.

மாசத்திற்கு ஒருவராக பார்த்துவிடலாம்.

பூவனத்துப் பதிவுகளை கதம்ப மாலையாகக் கட்டலாம் என்பதற்காகத் தான்!

ஜீவி said...

@ அப்பாதுரை

இந்த வருஷம் முடியப்போகிறது.
அடுத்த வருஷத்திலாவது இலட்சத்தில்
ஒருவராகி விடுங்கள், துரை சார்!

ஜீவி said...

@ ஸ்ரீராம் --1

தாங்கள் சொல்வது புரிபடுகிறது.
இருந்தாலும் கையில் பைண்டிங்கை
வைத்துக் கொண்டு ஆறுமாசத்திற்கு ஒருதடவையாவது புரட்டிப் பார்த்து விடுகிறேனே, ஸ்ரீராம்? அதான் நீங்கள் சொல்வதற்கு முரண்பட்டுத் தெரிகிறது!

ஆண்டுகள் பலவாகியும் அதே ஆழ்வார்க்கடியன், அநிருத்தர்,
வானதி, பூங்குழலி, நந்தினி, குந்தவை என்றால்---

குந்தவையை, குந்தவ்யை என்று உலாவ விட்டதற்காக 'நந்திபுரத்து நாயகி' விக்கிரமன் சாரிடம் கூட குறைப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன்.
பெயரில் ஒரு சின்ன எழுத்து மாற்றத்தைக் கூட மனசு ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை.

கல்கி விட்ட இடத்திலிருந்து தொடர்ந்து பொன்னியின் செல்வனை 'நந்திபுரத்து நாயகி'
என்னும் நாவலாய் அமுதசுரபி விக்கிரமன் சார் எழுதியிருப்பது
உங்களுக்கு தெரியும் என்று நினைக்கிறேன். அவரைப் பற்றி எழுதும் பொழுது அந்தப் பகுதியில் அதைப் பார்க்கலாம்.

ஜீவி said...

@ ஸ்ரீராம் -- 2

//அப்புறம் புற்றீசல் போல புத்தகங்களும், படைப்புகளும் வர, கிடைத்த ஏகப்பட்ட சாய்ஸ்களால் அந்தப் 'பின்னர் வந்த படைப்புகள்' பெரும்பான்மை பலம் பெறாமல் போயிருக்கலாம்!//

இல்லை, ஸ்ரீராம், இந்தக் காரணம் கூட இல்லை. ஆங்! ஒரு காரணம் இருக்கலாம் என்று தோன்றுகிறது!
எழுத்தாளர்கள் என்றிருந்தோர்
கதைசொல்லிகளாய் ஆனது தான் காரணமோ?..

உணர்வு பூர்வமாய் பிரவாகித்த எழுத்தின் உயிரோட்டத்தில் தன்மயமாய் ஒன்றிப்போய் வாசிக்கும் இரசாயன மாற்றம் நம்மில் விளையலாம்.

'சொல்லி'யில் நடந்த ஒன்று கதை நிகழ்வாய் மூன்றாம் மனிதர் ஒருவரின் விவரிப்பு போல பாரா பாராவாய் ஒருவரே சொல்வது போல தொடர் நீள்வாய் நீளும் பொழுது, இந்த எழுத்து விளைவிக்கும் உன்மத்தம், ஆப்செண்ட் ஆகிவிடுவது போல இருக்கு!

முன்னதில் கதையை எழுதும் எழுத்தாளன் மனசில் பதிய மாட்டான். அவனிடத்தில் கதை மாந்தர்கள் தான்! அவர்கள் உரையாடல் நேர்த்தியில் தான் கதை நகரும்!

இந்த 'கதைசொல்லி' விஷயத்தில்
கதை மாந்தர்கள் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டு அவர்களின் உரையாடல் வழி கதையும் நகராமல், கதைசொல்லி முன்னிலைப்படுத்தப் பட்டு, ஒரே நிகழ்வாய் எல்லாம் வரிவரியாய் போகையில், ஒன்றுதல் விளையாததில் வியப்பில்லைதான்!

இது தான் காரணமோ?..















//ஆனால், இந்தக் கருத்தின்மூலம் நான் பொன்னியின் செல்வனைக் குறைத்துச் சொல்லவில்லை என்பதை நீங்கள் அறிவீர்கள்! :)))//

நிச்சயம் அறிவேன். எனக்குத் தெரியாதா, ஸ்ரீராமின் புத்தக ஆர்வம் பற்றி?.. இந்தத் தடவை புத்தக சந்தைக்கு (திருவிழா?..)உங்களோடு தான் வரப்போகிறேன்!

ஜீவி said...

ஸ்ரீராம்-- 3

ஆமாம், நானும் படித்திருக்கிறேன்.
கி.ராஜேந்திரன் சொன்னதாகத் தான்
நினைவு!

சின்ன அண்ணாமலை சம்பந்தப்பட்ட கட்டுரையிலா, இல்லை, கி.ராஜேந்திரனின் முதல் கதை பிரசுரம் சம்பந்தப்பட்ட விவர கட்டுரையில்லான்னு ஞாபகம் இல்லை. நினைவில் திரட்டிப் பார்க்க வேண்டும். சிக்கினால் தெரியப்படுத்துகிறேன், ஸ்ரீராம்.

ஜீவி said...

@ இராஜராஜேஸ்வரி

தினம் ஒரு பதிவு என்கிற செம ஷெட்யூல்ட்களுக்கு இடையே இந்தப் பக்கமும் தலைகாட்டி பாராட்டியதற்கு நன்றி, இராஜி மேடம்.

ஜீவி said...

@ ரிஷபன்

'அருமை' என்று சொன்னதற்கு நன்றி, ரிஷபன் சார்! ஆயிரத்திற்கு மேலான கதைகளை அச்சில் கண்டவரது 'அருமை' என்கிற பொழுது, அந்த அருமையின் பெருமையும் கூடுகிறதே அதற்காகவும் நன்றி.

Kalayarassy G said...

பொன்னியின் செல்வனை நானும் படித்திருக்கிறேன். அதில் வந்தியத்தேவனும் குந்தவையும் எனக்கு மிகவும் பிடித்த பாத்திரங்கள். இதற்கு இணையான வரலாற்று நூல் இதுவரை தமிழில் எழுதப்படவில்லை என்பது உண்மை தான்! கதையை வாசித்த காலத்தில் ஆதித்த கரிகாலன் சாவின் மர்மம், முடிவில் தெரிய வரும் என்றெண்ணியே ஆர்வமுடன் வாசித்தேன். ஆனால் இறுதி வரை குழப்பம் தீர்ந்த பாடில்லை என்றவுடன் சோழர் வரலாறு எனும் புத்தகத்தில் ஆதித்த கரிகாலன் எப்படி இறந்தான் என்பதைத் தேடினேன். அப்போது தான் வரலாற்றிலும் ஆதித்த கரிகாலனின் சாவு மர்மமாகவே உள்ளது என்பதை அறிந்து கொண்டேன். அதனால் தான் கல்கியும் கடைசி வரை வரலாற்றுக்குப் புறம்பாகக் கொலையாளியை அடையாளம் காட்டவில்லை என்ற உண்மை புரிந்தது. எனவே நீங்கள் சொல்வது போல் வரலாற்றுப் புதினம் எழுதுபவர்கள் முதலில் செய்ய வேண்டியது வரலாற்றை முழுமையாகப் படிப்பது தான். இந்த விஷயத்தில் கல்கி நிறையவே உழைத்திருக்கிறார்.

ஜீவி said...

ஸ்ரீராம், இப்பொழுது தான் நினைவு வந்தது.. 'சங்கதாரா'வைப் பற்றி ஏன்
நீங்கள் பிரஸ்தாபிக்கவே இல்லை?
ஆதித்த கரிகாலர் கொலை மர்மம்
விடுவிக்கப்பாட்டு அந்த நாவலில் விவரிக்கப்பட்டிருப்பதாக எப்போதோ நீங்கள் எழுதிய நினைவு. 'சங்கதாரா' ஆசிரியர் நரசிம்மாவின்கண்டுபிடிப்புகள் கன்வின்ஸிங்காக இல்லையா?..

ஸ்ரீராம். said...

//ஸ்ரீராம், இப்பொழுது தான் நினைவு வந்தது.. 'சங்கதாரா'வைப் பற்றி ஏன்
நீங்கள் பிரஸ்தாபிக்கவே இல்லை?//



எனக்கு நினைவு இருந்தது! அப்புறம் நீங்கள் நந்திபுரத்து நாயகி பற்றிக் குறிப்பிடும்போதும் நினைவுக்கு வந்தது. உங்களுக்கும் தெரியுமே என்று விட்டு விட்டேன்! :)))

"அமரர் கல்கி ஒரு காவியத்தைப் படைத்திருக்கிறார். ஆனால் தனது பயணம் வெற்றிகரமாக அமைய வேண்டும் என்பதற்காக, சோழர் சரித்திரம் என்னும் பெருங்கடலில் இருந்த 'சுழல் பகுதிகளை' ஆபத்தானவை என யூகித்து தனது 'கற்பனை' எனும் பாயமரக்கப்பலை, ஆபத்தில்லாத பக்கமாகச் செலுத்தி, சுழல் பகுதிகளைத் தவிர்த்து, எச்சரிக்கையுடன் தனது கலத்தைச் செலுத்தியுள்ளார்.

மற்ற சரித்திர நாவலாசிரியர்களும் அவரைப் பின்பற்றி ஆபத்தான பகுதிகளைத் தவிர்த்து விட்டனர். எனக்கு எவ்விதக் கட்டாயமும் இல்லை.பெரிய நாவலாசிரியர் என்ற பெயர் வாங்குவதற்காக நான் எழுதவில்லை. எ

னது பத்திரிகைப் பணியின் பாரத்தைக் குறைக்கவும் உண்மைகளை அறியும் ஆர்வத்தினாலும்தான் எழுதுகிறேன்...." என்கிறார் ஆசிரியர் நரசிம்மா.

இதோ அந்தப் பதிவின் லிங்க்!

http://engalblog.blogspot.in/2012/05/blog-post_05.html

G.M Balasubramaniam said...


பல கதைகளுக்கு விமரிசன நடுவராய் இருந்த நீங்கள் சரித்திரக் கதைகளுக்கு விமரிசனம் எழுதுவதை ரசித்துப் படிக்கிறேன். பொன்னியின் செல்வன் எப்போதோ படித்தது. உங்கள் விவரணைகள் நினைவுகளைக் கிளறுகிறது.

Geetha Sambasivam said...

எத்தனை முறை படிச்சிருப்பேன் என்று சொல்ல முடியாது. முதன் முதல் படிச்சப்போ 3 ஆம் வகுப்பில் இருந்தேன். முதல் பாகம் அப்பா பள்ளி நூலகத்திலிருந்து கொண்டு வந்தப்போப் படிச்சது. பள்ளியிலே அதே நினைப்பா இருக்கும். நான் படிச்சுட்டுத் திரும்பக் கொடுக்கும்போது ஒரு மாசம் ஆகி விட்டது. சாயந்திரம் பள்ளி விட்டு வந்து எல்லாப் பாடங்களையும் முடிச்சுட்டுத் தான் படிக்க முடியும்! :))) அப்போ எங்க வீட்டில் மின் விளக்குகள் கிடையாது. ஒரே ஹரிக்கேன் விளக்கில் நாங்க மூணு பேரும் படிக்கணும். :))))

Geetha Sambasivam said...

பல நினைவுகளைக் கிளறி விட்ட பதிவு. முதல் இரண்டு பாகங்களும் சின்ன வயசில் படிச்சப்புறமா 3,4,5 பாகங்களைப் படிக்கும் சந்தர்ப்பமே வாய்க்கவில்லை. பின்னர் நாலாம் பாகம் மட்டும் கிடைச்சுப் படிச்சேன். அப்போதும் 3, 5 ஆம் பாகங்கள் கிடைக்கவில்லை.

Geetha Sambasivam said...

அதன் பின்னர் அறுபதுகளின் நடுவில் என்னோட தாத்தா (அம்மாவின் அப்பா) தன்னோட நூலக உறுப்பினர் சீட்டை என் பேருக்கு மாத்திக் கொடுத்தார். அப்போ மேலமாசி வீதியில் பொது நூலகம் இருந்தது. அங்கே இருந்து எடுத்து வந்து படித்தது தான் மொத்தப் பொன்னியின் செல்வன் ஐந்து பாகங்களும். அப்போதும் என் அப்பா என்னோட போட்டி போட்டுக் கொண்டு படித்தார்.

Geetha Sambasivam said...

அதே போல் பத்து வயசில் அமரதாராவின் முதல் இரு பாகங்களையும் படிச்சுட்டுத் தவியாய்த் தவிச்சிருக்கேன். அதன் பின்னர் பல வருடங்கள் கழித்து எண்பதுகளில் தான் அமரதாராவில் ரங்கதுரையின் கதை உள்ள மற்ற இரு பாகங்களும் கிடைத்தன. :)))))

ஜீவி said...

@ Kalayarassy

நீங்கள் வரலாற்றுப் புதினம் எழுத முற்படுவோர்களைப் பற்றிச் சொன்னது அடிக்கோடிட்டு பதிய வேண்டிய ஒன்று.

இணைய தளத்திலேயே தேடிப் பார்த்தீர்களென்றால் ஆதித்த கரிகாலன் கொலை பற்றி விதவிதமான திடுக்கிடும் தகவல்கள் வெளிப்படும்.

குந்தவையும், பொன்னியின் செல்வனும் சேர்ந்து சதி செய்து
ஆதித்த கரிகாலன் கொல்லப்பட்டார்
என்பது அதில் ஒன்று. இப்படி நிறைய. ஆனால் இப்படியான எந்தத் துப்பறிதலும் எந்த ஒரு சான்றையும் கொள்ளாமல் பல்லிளிப்பது தான்
உச்சபட்ச தமாஷ்.

எப்படிப்பார்த்தாலும் ஆதித்த கரிகாலன் கொலைபட்ட சரித்திர உண்மையை தன் கதைக்கு உபயோகப்படுத்திக் கொண்டதில் எந்த உடான்ஸையும் கலக்காமல் கல்கி கொடிகட்டிப் பறப்பது அவர் மனசாட்சியே நம்மிடம் பேசுவது போலிருக்கிறது.

அடுத்த பின்னூட்டத்தைப் பாருங்கள். அதனால் தான் நண்பர் ஸ்ரீராமிடம் 'சங்கதாரா' நரசிம்மா
இது விஷயத்தில் என்ன துப்பு துலக்கியிருக்கார் என்று தெரிந்து கொள்ளும் ஆவலில் கேட்டேன்.

தங்கள் ஆழ்ந்த கருத்துக்களுக்கும் தொடர் வருகைக்கும் மிக்க நன்றி, மேடம்.

ஜீவி said...

@ ஸ்ரீராம்

திரு. நரசிம்மா சொல்லியிருக்கும் குறிப்புகளில் இருந்து சில விஷயங்கள் தெரிகின்றன.

1. கல்கி ஆபத்தான சுழல்களை தவிர்த்திருக்கிறார். மற்றவர்களும் அவரைப் பின்பற்றி அப்படியே.

2. அப்படி எனக்கு எந்தவித கட்டாயமும் இல்லை.

3.பெரிய நாவலாசிரியர் என்னும் பெயர் வாங்குவதற்காக நான் எழுதவில்லை.

4. உண்மைகளை அறியும் ஆர்வத்தினால் எழுதுகிறேன்.

இவற்றிலிருந்து நமக்குப் பெறப்படும் உண்மைகள்:

1. வரலாற்றுச் செய்திகளின் ஆதாரங்களிலிருந்து விடுபட்ட, தெரிந்து கொள்ள முடியாத 'வெற்றுக் கற்பனைகள்' ஆபத்தான சுழல்கள் என்று அறியப்படும்.

2. கல்கி இப்படியான சுழல்களில் சிக்கிக் கொள்ளவில்லை.

3. அந்த மாதிரியான கட்டாயம் எதுவும் எனக்கில்லை.

4. ஆனாலும் பெரிய நாவலாசிரியர்
என்னும் பெயர் வாங்குவதற்காக நான் எழுதவில்லை.

5. சுழல்களில் சிக்கிக் கொள்ளவதை தவிர்த்தால் பெரிய நாவலாசிரியர் என்று பெயர் பெறலாம்.

-- முன்னுரையே ஒரே குழப்பமா இருக்கு. 'பொன்னியின் செல்வன்'பலரில் பல பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தியிருப்பது மட்டும் தெரிகிறது. அந்த பாதிப்புகள் மட்டும் வரலாற்று உண்மைகளை ஒட்டி செயல்பட்டிருந்தால் 'பொன்னியின் செல்வனை'த் தாண்டி அற்புத படைப்புக்களைப் படைத்திருக்கலாம்
என்றும் தோன்றுகிறது.

ஜீவி said...

@ G.M.B.

வாருங்கள், ஜிஎம்பீ சார்!

மதுரை சென்று வந்த செய்தி அறிந்தேன். அந்தப் பகுதியில் வந்து பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.

விமரிசன நடுவராய் இருந்ததினால் பெற்ற நன்மைகள் ஏராளம்! நல்ல நண்பர்களைப் பெற்றது அதில் தலையாயது. எழுத்து திறமை சாலப்பெற்ற இராதா பாலு அவர்களும், கலையரசி அவர்களும்
இங்கு வந்து தங்கள் கருத்துக்களை பகிர்ந்து கொளவது என் உற்சாகத்தை கூட்டுகிறது.

பதிவைப் போட்டு விட்டு, ஒரே இடத்தில் நங்கூரம் போட்ட மாதிரி நிற்கும் அலுப்பு இருக்கிறதே, அது ரொம்பவும் சோகமானது. பதிவில் சொல்லப்பட்ட விஷயங்களை மேற்கொண்டு முன்னெடுத்துச் செல்வதற்கு பின்னூட்டங்கள் வழிவகுப்பதினால் விளையும் உற்சாகம் இது.

நினைவுகள் கிளறுதல் ஆரோக்கியமான விஷயம். அந்த விதத்தில் எனக்கும் மகிழ்ச்சியே.

மிக்க நன்றி, ஜிஎம்பீ சார்!

Durai A said...

அது என்ன லட்சத்துல ஒருத்தர்?

பொன்னியின் செல்வன் கதையை இந்த தலைமுறையினர் விரும்புகின்றனரா? கல்கியில் ஏமாந்தால் பொன்னியின் செல்வன் சிவகாமியின் சபதம் அலை ஓசை கதைகளை ரிப்பீட்டுவது எப்பொழுதும் வழக்கமானது.

பொன்னியின் செல்வன் கதையை விக்கிரமன் தொடர்ந்தது சுத்தமா தெரியாது.

@கீதா சாம்பசிவம்: மூணாங்கிளாசில பொ செல்வன் படிச்சீங்களா!!

Durai A said...

ராமாயணம் மகாபாரதம் இரண்டுமே சரித்திர வேர்களுடனான புதினங்கள் தானே?

ஜீவி said...

Durai.A.

//பொன்னியின் செல்வன் கதையை இந்த தலைமுறையினர் விரும்புகின்றனரா? //

எந்தத் தலைமுறையினர் விரும்பினால் என்ன?.. நமக்கு வேண்டியது விற்பனையின் வீச்சு!
அதன் அடிப்படையில் ஒரு அளவுகோல்!

'பொன்னியின் செல்வன்' வருஷத்திற்கு ஒரு லட்சம் பிரதிகளுக்கு குறையாமல் விற்பனையாகின்றன.. ஒரு தமிழகப் பிரபல பதிப்பகத்தின் ரிப்போர்ட்.

வேண்டுமானால் சுட்டி தருகிறேன்.

//அது என்ன லட்சத்தில் ஒருவர்?//

இது வரை பொன்னியின் செல்வன் படித்ததில்லை என்று சொல்லியிரு-க்கிறீர்கள் அல்லவா?.. அதனால் வந்தது அந்த லட்சத்தில் ஒருவர்!

//கல்கியில் ஏமாந்தால் பொன்னியின் செல்வன் சிவகாமியின் சபதம் அலை ஓசை கதைகளை ரிப்பீட்டுவது எப்பொழுதும் வழக்கமானது...//

நீங்கள் நினைக்கிற மாதிரி 'ஏமாந்தால்' அல்ல, இன்றைக்கும் கல்கியின் எழுத்துக்கு இருக்கும் மவுசு தீர்மானிக்கும் விஷயம் இது!

கல்கியின் எழுத்துக்கள் நாட்டுடமை ஆகிவிட்டன. அதனால் நீங்கள் கூட விரும்பினால் நிச்சய விற்பனையில்
இலட்சியம் கொள்ளலாம்.

ஜீவி said...

@ Geetha Sambhasivam

தங்கள் நினைவலைகள் மனசில் பதிந்த ஒன்று.. மூன்றாம் வகுப்பு படிக்கும் பொழுது நீங்கள் பொ.செ.படித்தது பற்றி அப்பாதுரை ஆச்சரியம் தெரிவித்திருக்கிறார். :))

அப்புறம் அமரதாராவைப் பற்றி.
கல்கி ராஜேந்திரனாவது கல்கி காலமாகும் பொழுது எழுத்துப்பயிற்சி பெற்றிருந்தார். ஆனால், ஆனந்தி?

பாதி அமரதாராவில் கல்கி காலமாக
அவர் எழுதி வைத்திருந்த டைரி
குறிப்புகளை வைத்துக் கொண்டே
மீதிப்பகுதி நாவலை வாசகர்களுக்கு
நிறைவு ஏற்படுகிற மாதிரி நிறைவு செய்த ஆனந்தி அவர்கள் பெரும் பாராட்டிற்கு உரியவர். இது அவர் தந்தைக்கு, தந்தையின் வாசகர்களுக்கு ஆற்றிய பேருதவி என்று அமரதாராவை நினைக்கும் பொழுதெல்லாம் நினைத்துக் கொள்வேன்.

Durai A said...

லடசம் விற்பனை பற்றிய உங்கள் கருத்தைப் பார்த்தேன் பின்னூட்டம் எழுதின பிறகு.. விளக்கத்துக்கு நன்றி.

இத்தனை ரிப்பீட்டுக்குப் பிறகும் இப்படி விற்பனை ஆகுதுன்னா அறபுதம் தான். no doubt.

அதிகமாக விற்பனையாகும் தமிழ் புதினப்படைப்பு இதுவாக இருக்குமோ?

Durai A said...

பொன்னியின் செல்வன் சுருக்கம்.. ஒரு ஐம்பது பக்கங்கள் போல.. கிடைக்கிறதா?

Geetha Sambasivam said...

அப்பாதுரை, பொன்னியின் செல்வனை அப்படி எல்லாம் எளிதாகப் படிச்சுப் புரிஞ்சுக்க முடியுமா? சந்தேகமே! ஆங்கில மொழி பெயர்ப்பிலும் கிடைக்குது. என் குழந்தைகளுக்காகச் சென்னை மயிலை கிரி ட்ரேடர்ஸில் வாங்கிச் சென்றேன். மற்றத் தமிழ் நாவல்களைப் படிச்சுச் சொல்லி இருக்கேன். இதை மட்டும் படிச்சுச் சொல்வதை விடவும் அவங்களே படிச்சுப் புரிஞ்சுக்கணும்னு நினைப்பு. ஆனால் ஆங்கில மொழி பெயர்ப்பு அப்போதெல்லாம் வரலை. இப்போ ஒரு 5 வருடங்களாகக் கிடைக்கின்றன. முயன்று பாருங்கள். :))))

Geetha Sambasivam said...

பொன்னியின் செல்வனோடு ஒன்றிப் போவது அது தனி உலகம். மூன்றாம் கிளாசில் படிச்சீங்களானு ஆச்சரியப் பட்டிருக்கீங்க. படிச்சிருக்கேன் என்பது தான் உண்மை. தமிழ் எழுதப் படிக்க ஆரம்பிச்சதில் இருந்தே புத்தகங்களை எழுத்துக் கூட்டிப் படிக்க ஆரம்பித்துப் பழகிக் கொண்டிருக்கிறோம், நாங்கள் மூவருமே! இப்போவும் புத்தகம் படிப்பதில் எனக்கும் சகோதரர்களுக்கும் இடையில் போட்டி தான். சண்டை வந்தாலும் புத்தகச் சண்டை தான் வரும். :)

Geetha Sambasivam said...

நரசிம்மாவின் சங்கதாராவோ, பாலகுமாரனின் உடையாரோ படிச்சதில்லை. ஆனால் நந்திபுரத்து நாயகி அமுதசுரபியில் வந்தப்போவும், அதன் பின்னர் புத்தகம் வெளியீடு ஆனதும் புத்தகமாகவும் படிச்சேன். அவ்வளவாய் என்னைக் க்வராத நாவல்களில் அதுவும் ஒன்று.

Geetha Sambasivam said...

எனக்குத் தெரிஞ்சு பொன்னியின் செல்வன் படிச்சாலும் கல்கியை அதை வைச்சுக் கேலி செய்பவர்களைப் பார்த்திருக்கேன். ஒவ்வொருத்தர் அலெக்ஸான்டர் டுமா வைக் காப்பி அடித்து எழுதி இருக்கிறதாவும் சொல்வார்கள். அவரோட த்ரீ மஸ்கிடீர்ஸில் வரும் டார்டக்னான் தான் வந்தியத்தேவனாக உருமாற்றம் செய்யப்பட்டான் எனச் சொல்பவர்களை அறுபதுகளிலேயே கேட்டிருக்கிறேன்.

ஸ்ரீராம். said...

அப்பாதுரை பொன்னியின் செல்வனைச் சுருக்கியோ, வேறு மொழியிலோ படிப்பது 'போதிய' பயன் தராது என்பது என் கருத்து! :)))

எல்லோருமே படிக்க ஆரம்பிக்கும்போது சில படைப்புகளை அந்தக் காலத்தில் மிஸ் செய்திருக்க முடியாது. அதில் முதலாவது பொன்னியின் செல்வன். அப்புறம் தமிழ் வாணன். அப்புறம் காமிக்ஸ்.

படித்து காலங்கள் சென்ற பிறகு அவரவர்களுக்கு அந்தந்தப் படைப்பின்மேல் அபிப்ராயம் மாறலாம், அப்படியே இருக்கலாம்!

தமிழ்வாணனை அப்போது படித்தது போன்ற சுவாரஸ்யத்துடன் இப்போதும் படிக்க சற்று சிரமமே! இது அப்படி அல்ல!

கோமதி அரசு said...

அருமையான பொன்னியின் செல்வன் பாத்திரங்களுடன் கல்கி அவர்கள் படம்.மனம் கவர்ந்தது.

வெவ்வேறு ஓவியர் வரைந்த பதிப்புகளை படிக்கும் போதும் எனக்கும் மணியன் செல்வன் அவர்கள் படம் தான் மனகண்ணில் வந்து நிற்கிறது.

இப்போது வரையும் வேதா அவர்களும் நன்றாக வரைந்தாலும், மணியன் செல்வத்துடன் ஒப்பிடாமல் இருக்க முடியவில்லை.

அடுத்து சாண்டில்யனா? அவர் போர் வியூகம் மிக அழகாய் இருக்கும்.
போர் நடக்கும் இடத்தை நம் கண் முன்னே கொண்டுவருவார். இவர் கதைக்கு லதா அவர்களின் ஓவியம் மிக அருமையாக இருக்கும்.

Geetha Sambasivam said...

@கோமதி அரசு, பொன்னியின் செல்வன் முதல்முறை வந்தப்போப் படம் வரைந்த திரு மணியம் அவர்களின் குமாரர் தான் இப்போது படங்கள் வரையும் மணியம் செல்வன் அவர்கள். மணீயம் செல்வன் அவர்கள் பொன்னியின் செல்வனுக்குப் படம் வரைந்ததாகத் தெரியவில்லை. இவர் படங்களுக்கும், இவர் தந்தை மணியம் படங்களுக்கும் வித்தியாசம் நிறையவே இருக்கும். சாதாரணப் பென்சிலால் வரையப் பட்ட சித்திரத்துக்கும் கூராக்கப்பட்ட பென்சில் சித்திரத்துக்கும் உள்ள வேறுபாடு என்று சொல்லலாமோ? :))))

கோமதி அரசு said...

87 ம் வருடம் வந்த பொன்னியின் செல்வன் புத்தகத்தை பைண்ட் செய்து வைத்திருக்கிறேன். மணியம் அவர்கள் வரைந்த ஓவியம் தான் அதில்.

தவறுதலாய் மணியன்செல்வன் என்று எழுதி விட்டேன் கீதா.
மணியன் படம் தான் கண்ணுக்குள் நிற்கிறது என்று எழுதும் போது தவறி மணியன் செல்வன் என்று வந்து விட்டது.

மணியம் அவர்கள் மகன் மணியம் செல்வம் என்று தெரியும். ம.செ என்று தான் அவர் கையெழுத்து இடுவார் தன் ஓவியங்களில்.
அப்பா, மகன் ஓவியங்களை விமர்சித்து நாங்கள் வீட்டில் பேசுவோம்.

இப்போது மணியன்செல்வன் என்று அடிக்கடி பேசியதால் தவறி வந்து விட்டது எழுத்தில்.
தவறை சுட்டிகாட்டியதற்கு நன்றி.

Related Posts with Thumbnails