Friday, March 10, 2017

எல்லோர்க்கும் கொடுமதி மனைக் கிழவோயே!

ப்பொழுதும் திருநெல்வேலி பக்கம் போனாலோ, அல்லது அந்த ஊரை நினைத்தாலே எனக்கு ராமசாமி நினைவு வந்து விடும்.

அடுத்த வாரம் தென்காசிக்கு ஒருவேலையாகப் போகவேண்டியிருக்கிறது. அப்படியே குற்றாலத்தில் ஒருநாள் தங்கல். ரயில்வே கால அட்டவணைப் புத்தகத்தை முன்பதிவுக்காகப் புரட்டும் பொழுது, ராமசாமி ஞாபகத்திற்கு வந்து விட்டான்.

அவன் தந்தையை நினைக்கையிலேயே எவ்வளவு அற்புதமான மனிதர் என்று மனசு நெகிழ்கிறது. ஆண்டவன் படைப்பில் மானுடராய் இப்படிப்பட்ட ஒரு வாழ்வு வாழ்ந்த நல்ல மனிதர்களை நினைக்கும் பொழுது நாமும் அப்படிப்பட்ட ஒரு வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொள்ள வேண்டுமென்று நெஞ்சில் சூளுரைத்துக் கொள்வதும் இயல்பான ஒரு செய்கையாகப் போய்விட்டது. ரொம்பவும் மோசமாகப் போய்விடாமல், இப்படிப்பட்ட நல்லவர்களின் வாழ்வுதான் நம்மை வழிநடத்தி காப்பாற்றுவதாகவும் நான் நம்புகிறேன்.

ராமசாமி கொழுத்த செல்வந்தவர்களின் குடும்பத்தில் பிறந்தவன். பரம்பரையே மிட்டா மிராசுதாரர்கள். செலவம் ஓரளவுக்கு மேல் சேர்ந்துவிட்டால், அதுவே மேலும் மேலும் தன் வளர்ச்சியைத் தானே பார்த்துக் கொள்ளும் இயல்புடையது போலும்.

திருநெல்வேலி வண்ணாரப்பேட்டையில் மா,பலா,தென்னை மரங்கள் சூழ்ந்த மிகப்பெரிய பங்களா அவர்களது. அவர்களின் வீடு என்று சொல்லப்படும் மாளிகையின் வேலியை ஒட்டிய நீண்ட தெருவில் ஒரு வீட்டில் நாங்கள் குடியிருந்தோம். வரிசையாக பதினைந்துக்கு மேற்பட்ட பக்கத்துப் பக்கமாக ஒட்டிக்கட்டப்பட்ட வீடுகள்..அத்தனையும் ராமசாமி குடும்பத்துக்குச் சொந்தமானது.

ராமசாமி என் பள்ளித்தோழன் கூட. எங்களது பெரிய ஜமா. பத்து பதினைந்து  பேர்கள் கொண்ட எங்கள் குழு, தினமும் மதுரை திரவியம்
தாயுமானவர் இந்துக் கல்லூரி பள்ளிக்கு போவதும், மாலையில் வீட்டுக்குத் திரும்புவதும் ராமசாமி வீட்டு வேனில் தான். அந்தப் பக்க சிறுகுழந்தைகள் ஆரம்ப பள்ளிக்குப் போவதற்காக இன்னும் இரண்டு வேன்களைத் த்னியாக ஏற்பாடு செய்திருந்தனர்.

பங்களாவை ஒட்டியவாறே சத்திரம் போல மிகப்பெரிய ஹாலுடன் ஒரு கட்டிடம் இருக்கும். காலையில் கூட்டமாக துண்டும் சோப்புப்பெட்டியுமாக அரட்டை அடித்தபடி தாமிரபரணியில் குளித்துவிட்டு வந்தோமானால், அவரவர் வீட்டிற்குச் சென்று உடைமாற்றிக் கொண்டு இந்த சத்திரம் போன்ற இடத்தில் குழுமிவிடுவோம்.

எல்லோருக்கும் காலை டிபன் அங்கேதான். எப்படியும் தினம் இருபது பேருக்கு மேல் தேறிவிடும். ராமசாமி, ராமசாமியின் தம்பி, அவன் அப்பா, அம்மா சூழ உட்கார்ந்து சாப்பிடுவோம். சமையல்கார சாம்புமாமா, பளீரென்று வெள்ளை வெளேர் வேஷ்டியும் மேல்துண்டுமாய் நெற்றி நிறைய வீபூதி-சந்தனப்பொட்டுமாய் ஆரோக்கியமாய் இருப்பார். ராஜ உபசாரம் தான். அவர் அவரவரைப் பேர் சொல்லி விளித்து, "தேங்காய்ச்சட்னி போடட்டுமா?..கொத்ஸூ கொஞ்சம் போட்டுக்கோயேன்"..என்று கேட்டுக்கேட்டு விசாரித்து அன்புடன் பரிமாறுவார். குண்டு கத்திரிக்காயைச் சுட்டு, கட்டித் தயிரில் மூழ்க வைத்துத் தாளித்துக் கொட்டி சட்னிமாதிரி பண்ணியிருப்பார் சாம்புமாமா. அந்த வயசில் எனக்கு ரொம்பவும் அது பிடிக்கும். கேட்டுக்கேட்டு வாங்கிப் போட்டுக்கொண்டு சாப்பிடுவேன்.

அந்த சத்திரம் போன்ற ஹாலைச் சுற்றி வந்தால், இடதுப்பக்கக் கோடியில் ஒரு பிள்ளையார் கோயிலை பங்களாக்குள்ளேயே கட்டியிருப்பார்கள்... அந்தப் பிள்ளையாருக்கு தினமும் உச்சிகால பூஜை முடிந்ததும், ஏழைஎளியோருக்கு இலைபோட்டு எளிமையான சாப்பாடு தினமும்
உண்டு..கிட்டத்தட்ட மத்தியானம் இரண்டு மணிவரை நாலைந்து பந்திகள் நடக்கும். சாப்பிட்டு வயிறு நிறைந்தவர்கள் வாயார வாழ்த்தியது தான், அந்த குடும்பத்தையே எந்தக்குறையுமில்லாமல் வாழ வைத்தது போலும்!..ராமசாமியின் அப்பாவுக்கு அப்பா, மற்ற சொந்தக்கார உறவுகள் என்று எண்பதைத் தாண்டியவர்களே ஏகப்பட்ட பேர் அந்த குடும்ப்த்தில் வளைய வந்து கொண்டிருப்பர்...எல்லோரும் ஏதோ வேலையில் ஈடுபட்டு எங்கங்கோ போய்க்கொண்டும் வந்துகொண்டும் இருப்பார்கள்...பங்களா பூராவும் எந்நேரமும் கலகலப்புடன் 'ஜேஜே' என்ற கூட்டம் தான்! எல்லோரும் உரக்கப் பேசி உரக்க சிரித்துக் கொண்டிருப்பார்கள்.. ஏழைக் குழந்தைகளுக்கு இரவுப்பள்ளி உண்டு.. அவர்களுக்கு பாடம் படிக்க வகுப்பு போன்ற தோற்றத்துடன் கரும்பலகையும் மேஜை நாற்கலிகளுமாய் ஒரு பெரிய ஹால் உண்டு.. இரவு பள்ளி நடத்தவென்றே, டவுனிலிருந்து நாலைந்து ஆசிரியர்கள் வந்து போவார்கள்...அவர்கள் வருவது போவது எல்லாம் பங்களா காரில் தான்!..

ஒருநாள், "என்ன இப்படி எல்லோருக்கும் வாரி வழங்குகிறீர்கள்?" என்று யாரோ 'ஒருமாதிரி' கேட்டதற்கு, ராமசாமியின் அப்பா, பரமார்திகமாக மேலே ஆகாயம் நோக்கி கையுயர்த்தி, "எல்லாம் அவன் கொடுத்தது; தீரத்தீர இன்னும் கொடுத்திண்டே இருக்கான்..அவன் என்னிடம் கொடுப்பதைத்தான் நான் நாலுபேருக்குக் கொடுக்கிறேன்" என்று ரொம்ப சுருக்கமாகச் சொன்னார்... இன்னொருநாள் சாயந்திரம் இதே மாதிரி கேட்ட இன்னொருவரிடம், "என்ன புதுசா கேட்கறே?..என் தாத்தா..என் தாத்தாக்கு தாத்தா.. அவர்கள் செஞ்சதைத் தானே நானும் செய்யறேன்.. இந்தக் குடும்பமே, ஜஸ்ட் மிடில் மென்! எல்லாம்  அந்த ஆண்டவனுக்குச் சொந்தம்.    எந்தக் காலத்திலே யார் செஞ்ச பூர்வபுண்ணியமோ, இந்த மேனேஜ்மெண்ட் பாக்கியம் எங்களுக்குக் கிடைச்சிருக்கு.." என்று 'பகபக'வென்று சிரித்துச் சொன்னது இன்னும் என் நினைவில் நிழலாடி சிலிர்ப்பேற்படுத்துகிறது..

பிற்காலத்தில் நான் படித்த இந்தப் புறப்பாடலும் நினைவிற்கு வருகிறது:

"நின் நயந்து உறைநர்க்கும், நீ நயந்து உறைநர்க்கும்,
பல் மாண் கற்பின் நின் கிளை முதலோர்க்கும்,
கடும்பின் கடும் பசி தீர யாழ நின்
நெடுங் குறியெதிர்ப்பை நல்கியோர்க்கும்,
இன்னோர்க்கு என்னாது, என்னோடும் சூழாது,
வல்லாங்கு வாழ்தும் என்னாது நீயும்
எல்லோர்க்கும் கொடுமதி--மனை கிழவோயே!--
பழம் தூங்கு முதிரத்துக் கிழவன்
திருந்து வேல் குமணன் நல்கிய வளனே."

(புறநானூறு--163)

வள்ளல் குமணனைப் பாடி பரிசில் கொணர்ந்த பெருஞ்சித்திரனார் என்னும் புலவர் பெருந்தகை, தன் மனையோட்குச் சொன்னது, இப்பாடல்.

கொடுத்தவன், வள்ளல்; பரிசில் பெற்ற புலவனும் அவனை விஞ்சிய வள்ளலாய் இருப்பான் போலிருக்கு என்று மனசு களியாட்டம் போடுகிறது..எப்படிப் பட்ட இனம், இந்த தமிழினம் என்று நெஞ்சு பூரிப்பால் விம்மித் தணிகிறது.. அடடா! அடடாவோ! என்ன அருமையான, வரிக்கு வரி பெருமிதத்தைப் பூசிக்கொண்ட வார்த்தைகளால், வார்த்தெடுக்கப்பட்ட கவிதை!...

"உன்னை விரும்பி வந்தோருக்கும்,
நீ விரும்பியோருக்கும், உத்தம குணம் கொண்ட
வழிவழிவந்த உற்றோருக்கும்,
பிறர்பசி காணப் பொறாது
குறிப்பாலாயே உணர்ந்து அவர்தம் பசி
போக்கியோர்க்கும்---
இவருக்குத் தான் என்று எண்ணாது
என்னையும் இது குறித்துக் கலக்காது
நீண்ட நாள் கவலையின்றி வாழ இது
நமக்காயிற்று என்றும் எண்ணாது
எல்லோருக்கும் அள்ளி அள்ளிக் கொடு--
என் மனைக்கிழத்தியே---இந்த
செல்வம்?...இது முதிரத்துச் சொந்தக்காரனான
நம் குமணன் நல்கிது, அல்லவா?..


கரன்ஸி நோட்டுகளை அடுப்புப்பற்ற வைத்தாலும் பத்து தலைமுறைக்குக் காணும் சொத்து என்று செட்டிநாட்டுப் பக்கம் பேச்சுக்குச் சொல்வார்கள். அப்படிப்பட்ட செல்வத்தைப் பெற்ற செல்வந்தர்கள் இரக்கத்தின் அடிப்படையிலும், தர்மம் செய்ய வேண்டுமென்கிற இயல்பாக வழிவழிவந்த குடும்ப குணநலனாகவும், வசதிகுறைந்த வறியோருக்குக் கொடுப்பதை தானம் என்பார்கள். வரும் வருமானத்தில் ஒரு சதம் தானத்திற்கு ஒதுக்கி வைப்பதை சில குடும்பங்களில் ஒரு பழக்கமாகவும் கொண்டுள்ளார்கள்.

ஆனால், தானே வறிய நிலையில் இருக்கையில், இன்னொருவரிடம் தன் சொந்த திறமை காட்டிப்பெற்ற பரிசிலை, எல்லோருக்கும் வாரி வழங்குவது என்பது நினைத்துப் பார்க்கவே பெரிய விஷயமாகப் படுகிறது. அதுவும், "வல்லாங்கு வாழ்வோம் என்று எண்ணாது எல்லோருக்கும் கொடுத்துவிடு" என்று சொன்ன பெருஞ்சித்திரனாரின் குணமேன்மை நினைத்து நினைத்து மகிழத்தக்கது. 'இருப்பது தீர்ந்துவிட்டால், இருக்கவே இருக்கிறான், புலவர்களைக் காக்கும் புரவலன் குமணன்! பாடிப் பரிசில் பெறலாம்; பெறுவது என்பது பலருக்குக் கொடுத்து மகிழவே' என்கிற புலவர் பெருமானின் செம்மாந்த பண்புநலனும் ஊடும் பாவுமாய் பாட்டில் பரவியிருப்பதும் உன்னிப்பாய் கவனித்தால் புலப்படும்.

11 comments:

தி.தமிழ் இளங்கோ said...

அருமை ... அருமை ... உங்கள் மலரும் நினைவுகளோடு அந்தக் கால புறப் பாடல் ஒன்றையும் இணைத்து இலக்கிய்ச் சுவையைத் தந்தமைக்கு நன்றி.

Dr B Jambulingam said...

இவ்வாறான மனிதர்கள் அபூர்வமே. அத்தகைய ஒரு பெரியோருடன் பழகும் வாய்ப்பினை எங்களுடன் பகிர்ந்தமைக்கு நன்றி.

'நெல்லைத் தமிழன் said...

அரசியல், நிகழ்கால களேபரச் செய்திகளைவிட இதைப் படிப்பது, அதுவும் அதிகாலையில் படிப்பது, வாழ்க்கையில் எது முக்கியம் என நினைக்கவைக்கிறது. நாமெல்லாம் பணத்தின் பாதுகாப்பாளர்களே (custodian of funds) என்பதும், என் அப்பாவுக்கு அவரின்ஆரம்பவேலைக்குப் போன காலத்தில் (55-60கள்ல) ஒரு சாதாரணன், "நூத்துக்கு மேல் ஊத்து, முதல் நூறு ரூபாய் சேர்க்கறதுதான் ரொம்பக் கடினம்" என்று சொன்னார் என்ற சேதியும், "பெறுவது என்பது கொடுத்து மகிழவே" என்பதும் மனத்தில் நிழலாடுகிறது.

மிகச் சிறப்பாக இடுகை வந்துள்ளது. மீண்டும் வருகிறேன்.

வே.நடனசபாபதி said...

தங்கள் பால்யகால நண்பர் திரு இராமசாமி அவர்களின் தந்தை “"எல்லாம் அவன் கொடுத்தது; தீரத்தீர இன்னும் கொடுத்திண்டே இருக்கான்..அவன் என்னிடம் கொடுப்பதைத்தான் நான் நாலுபேருக்குக் கொடுக்கிறேன்” என்று சொன்னதுபோல் நிதி மிகுந்தவர் எல்லோரும் நடந்துகொண்டால் எப்படியிருக்கும் என எண்ணிப் பார்த்தேன்.

அவரது கொடையுள்ளத்திற்கு எனது வாழ்த்துகளையும், அவரது பகிர்ந்துண்ணும் நற்குணத்தை தெரிவிக்கும் விதமாக வள்ளல் குமணன் பற்றிய பாடல்களை சுவைபடத் தந்த தங்களுக்கு பாராட்டுக்களையும் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்.

வள்ளல் குமணனைப் பாடி பரிசில் கொண்டு வந்த பெருஞ்சித்திரனார் என்னும் புலவர்,
“இன்னோர்க்கு என்னாது, என்னோடும் சூழாது,
வல்லாங்கு வாழ்தும் என்னாது நீயும்
எல்லோர்க்கும் கொடுமதி--மனை கிழவோயே”
என்று தன் மனைவியிடம் சொன்னதை படிக்கும்போது, உங்களைப்போலவே எனக்கும் எப்படிபட்ட இனம் நம் தமிழ் இனம் என எண்ணி பெருமையுடன் மார் தட்டிக்கொள்ள முடிந்தது. ஆனால் அதே நேரம் ஊரை அடித்து உலையில் போட்டுக்கொள்ளும் இந்நாளில் ,அப்படிப்பட்டவர்களை தேடவேண்டியிருக்கிறதே என எண்ணுகையில் மனதில் வருத்தமும் தோன்றியது உண்மை.

// தானே வறிய நிலையில் இருக்கையில், இன்னொருவரிடம் தன் சொந்த திறமை காட்டிப்பெற்ற பரிசிலை, எல்லோருக்கும் வாரி வழங்குவது என்பது நினைத்துப் பார்க்கவே பெரிய விஷயமாகப் படுகிறது. //

இதைப் படிக்கும்போது ஒன்றும் இல்லாத நிலையில் பரிசளிக்க நினைத்த வள்ளல் குமணன் பற்றிய இன்னொரு பாடலும் நினைவுக்கு வருகிறது. தம்பி அரசைக் கைப்பற்றியதால் வள்ளல் குமணன் காட்டில் ஒளிந்து வாழும்போது அவனது தலையைக் கொண்டு வருவோருக்கு பரிசு அளிப்பதாக அவனது தம்பி அறிவிக்கிறான். அப்போது குமணனைத்தேடி வரும் ஒப்பிலாமணி எனும் புலவர் தனது வறுமையை

ஆடெரி படர்ந்த கோடுயர் அடுப்பில்
ஆம்பி பூப்பத் தீம்பசி உழல
இல்லி தூர்ந்த பொல்லா வறுமுலை
சுவைதொறும் சுவை தொறும் பால் காணாமல்
குழவி தாய் முகம் நோக்க யாமும்
நின் முகம் நோக்கி வந்தனம் குமணா

என்ற பாடலைப்பாடி தான் வந்த காரணத்தை சொல்ல அவருக்கு கொடுக்க ஒன்றும் இல்லாத நிலையிலும்

“அந்த நாள் வந்திலை அருந்தமிழ்ப் புலவோய்
இந்த நாள் வந்து நீ நொந்து எனை அடைந்தாய்
தலைதனைக் கொடு போய்த் தம்பி கைக் கொடுத்து அதன்
விலைதனைப் பெற்று உன் வெறுமை நோய் களையே”

என்று தனது தலையை கொய்து கொண்டு போய் தனது தம்பியிடம் கொடுத்து பரிசு பெற்று வறுமையைப் போக்கிக்கொள்ள வழி சொன்ன வள்ளல் குமணனின் கொடைத்தன்மைப் பற்றி என்ன சொல்ல!

'நெல்லைத் தமிழன் said...

"இந்தக் குடும்பமே, ஜஸ்ட் மிடில் மென்! எல்லாம் அந்த ஆண்டவனுக்குச் சொந்தம்." - என்ன ஒரு பெரிய சிந்தனை. ராமசாமி அவர்களைப் போன்ற பலப் பல முகம் தெரியாத மனிதர்கள் (உ.வே.சாமிநாத அய்யர் அவர்களும் அவருக்கு உதவிய பல சமூகப் பெரியவர்களைப் பற்றி விஸ்தாரமாக அவருடைய சுய சரிதையில் எழுதியுள்ளார். அதைப் படிக்கும்போது, எல்லாச் சமூகத்தையும் இணைக்கும் பொறியாக தமிழறிவு, தமிழ் இலக்கிய அனுபவம் இருந்தது என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள முடியும்), கொடைவள்ளல்களாகத் திகழ்ந்து எத்தனையோ புலமை மிக்கவர்களையும், எளியவர்களையும் ஆதரித்துவந்துள்ளார்கள். இதனைப் படிக்கும்போது, எனக்கு எஸ்.எஸ்.வாசன் அவர்கள் நினைவுக்கு வந்தார்கள். அவர் மிகப் பெரும் பணக்காரராகத் திகழ்ந்தபோதும், மிக மிக எளியவராகத் தன்னைக் காட்டிக்கொண்டுவந்திருக்கிறார். பணிவும், பிறரின் வருத்தங்களில் ஈடுபாட்டுடன் பங்கெடுத்துக்கொள்வதும், தன் ஆசிரியர்களிடம் கொண்டிருந்த மாறாத பக்தியும், இறக்கும்போதும் தன் உடலுக்கும், நிகழ்வுக்கும் எந்த விதமான ஆடம்பரங்களும் செய்யக்கூடாது என்று கட்டளை இட்டுச் சென்றதும் படித்த நினைவு வந்தது. மேன் மக்கள் எப்போதும் மேன் மக்கள்தான்.

செல்வம் சம்பந்தமான பாடல் ஒன்று இங்கு பொருத்தமாக இருக்கும் என்று தோன்றுகிறது.

தெண்கடல் வளாகம் பொதுமை இன்றி
வெண்குடை நிழற்றிய ஒருமை யோர்க்கும்,
நடுநாள் யாமத்தும் பகலும் துஞ்சான்
கடுமாப் பார்க்கும் கல்லா ஒருவற்கும்,
உண்பது நாழி; உடுப்பவை இரண்டே;
பிறவும் எல்லாம் ஓரொக் கும்மே;
செல்வத்துப் பயனே ஈதல்,
துய்ப்பேம் எனினே, தப்புந பலவே.

- உலகம் அனைத்து உயிர்களுக்கும் பொதுவானது என்று எண்ணாமல், ஆட்சி செய்பவருக்கும், விலங்குகளை வேட்டையாடுபவருக்கும் (அதாவது சமூகக் கட்டமைப்பில் தலையானவருக்கும், மிகவும் எளியவருக்கும்) ஒரு நாழி உணவுதான், 2 ஆடைகள்தான் தேவை. எத்தனை செல்வம் இருந்தாலும் ஒரு அளவுதான் அனுபவிக்க முடியும். சேர்ந்த செல்வத்தின் பயன், பிறருக்கு அளித்தலே. தானே அனுபவிக்கலாம் என்று தவறாக எண்ணுபவன், அந்தப் பயனையெல்லாம் அடையாதவனாகிறான்.

இந்தப் பாடல் கடைச்சங்க காலத்துச் சிந்தனை. தமிழன் பெருமிதமடைய இது போன்ற பாடல்களே போதும். பிற இனத்தில் இல்லாத இத்தகைய சிந்தனையைத் தமிழர் கொண்டிருந்தார்கள், அவனை வழிநடத்தும் இடத்தில் இருந்த பெரியோர்கள் (புலவர்கள்) கொண்டிருந்தார்கள் என்பதே நம் பெருமையை யாவர்க்கும் உரைக்கும்.


"இந்த செல்வம்?...இது முதிரத்துச் சொந்தக்காரனான நம் குமணன் நல்கியது, அல்லவா?" - யோசிக்க வைக்கும் வரிகள். இப்படிப்பட்ட சிந்தனை உள்ளவர்கள் (வறுமையிலும் செம்மை, புலமையைப் போற்றும் வேந்தர்கள்.. எத்தகைய உயர்வு கொண்ட இனம் தமிழினம்) மனிதர்கள் சம்பாதிப்பது என்பது என்ன? எத்தனையோ பேருடைய உழைப்பு எல்லாம் சேர்ந்துதான் நம்முடைய சம்பாத்தியம் என்பதே வருகிறது. பெரும்பாலும் இது நம்முடைய ஒற்றைத் திறமையினால் அல்ல. கொஞ்சம் ஆன்மீகச் சிந்தனை கலந்தால், இந்த உலகில் வரும்போது ஒன்றும் கொண்டுவரவில்லை. செல்லும்போதும் ஒன்றும் கொண்டுசெல்லப்போவதுமில்லை. நம்முடைய பணத்தை நம் சந்ததிக்கு விட்டுச் செல்வதால் நமக்கு ஒன்றும் கிடைக்கப்போவதில்லை. அவனால் வந்த பணம், அவனால் எளியவர்களாகப் படைக்கப்பட்டவர்களுக்கு உதவுமானால், அது எத்தகைய உயர்ந்த நோக்கம்.

நடனசபாபதி அவர்களின் பின்னூட்டமும் மிகச் சிறப்பாக இருந்தது.

"தலைதனைக் கொடு விலைதனைப் பெறு" - அந்தணர் வேடத்தில் வந்த கண்ணணுக்குத் தன் புண்ணியமனைத்தையும் தானம் செய்த கர்ணனை ஒக்கும் இந்தச் செய்கை.

எப்போதும்போல், ஒரு சங்கப் பாடல், அதற்கு ஈடான நிகழ்வு (அல்லது புனைவு) என்று நீங்கள் எழுதுவதை மிகவும் ரசிக்கிறேன். ஒரே கல்லில், பழம் பெருமையையை நினைவுபடுத்தும் விதமாகவும், அத்தகையோர் இப்போதும் இருக்கிறார்கள் என்று இரண்டு மாங்காய்களை அடித்துவிட்டீர்கள். பாராட்டுக்கள்.

ஜீவி said...

@ தி. தமிழ் இளங்கோ

இரண்டு அருமைகள் போட்டு ரசித்த அன்பு நண்பர் தமிழ் இளங்கோ அவர்களுக்கு நன்றி.
அருமைக்குக் காரணமாக அக்காலத் தமிழர் தம் பெருமை இருந்தது என்பது தான் எழுதுவதற்கும் ரசிப்பதற்கும் காரணமான பின்னணியாக இருந்தது என்பதையும் உணர்கிறேன்.

ஜீவி said...

@ DR. B.J.

காலத்தின் மாற்றம் என்பதை விட இன்றைய வாழ்க்கை அமைப்பு என்று சொல்வதே சரி என்று நினைக்கிறேன். ஒருகாலத்தில் இயல்பாய் இருந்தவை எல்லாவற்றையும் இன்றைய வாழ்க்கை அமைப்பு தலைகீழாகப் புரட்டிப் போட்டு அபூர்வமாக்கிவிட்டதாகவே தெரிகிறது ஐயா! இழந்தவற்றை மீட்டெடுப்பது தான் எப்படி என்றுத் தெரியவில்லை.

ஜீவி said...

@ நெல்லைத் தமிழன் (1)

காலையின் எழுந்ததும் படிப்பு என்று சொன்ன பாரதி நினைவுக்கு வருகிறார். காலை டீக்குப் பிறகு செய்தித்தாளின் முதல் பக்கத்தில் விழிப்பது தான் தமிழனின் காலை வேலையாகி விட்டதென்னவோ உண்மை பணம் என்றில்லை, ஏதாவது ஒரு விதத்தில் பிறாருக்கு உதவினால் அன்றைய பொழுது பூராவும் உற்சாகமாக இருக்கும் என்பது என் அனுபவ உண்மை..

பின்னால் வருகிறேன். படித்து முடித்ததும் மனத்தில் தோன்றியதை பதிய வேண்டும் என்ற வேகத்திற்கு நன்றி.

ஜீவி said...

@ வே. நடனசபாபதி

//...என்று சொன்னதுபோல் நிதி மிகுந்தவர் எல்லோரும் நடந்துகொண்டால் எப்படியிருக்கும் எண்ணிப் பார்த்தேன். //

காந்தியார் கூட செல்வந்தர்கள் எல்லாம் இந்த நாட்டு ஏழைகளின் டிரஸ்டிகளாக மாற வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டுச் சொன்னார். அவர் சொன்ன நல்லதெல்லாம் காற்றோடு போய் கனவாயிற்று... அப்படி டிரஸ்டியாக மாறிய சிலரும் வாழ்த் தெரியாதவர்களாக காலப்போக்கின் அவலக் கணிப்புகளும் அமைந்தன. சமூக மாற்றங்கள் நல்லனவைக்களுக்காக இருக்க வேண்டும். நல்லனவைகள் மதிப்பிழக்க ஆரம்பிக்கும் பொழுதே வாழ்க்கையும் மதிப்பிழக்கத் தொடங்கி விடுகிறது எதற்காக வாழ்கிறோம் என்பதே அர்த்தமற்ற கேள்வியாகப் போகும் சமூகத்தில் வாழ்வதே நல்ல உள்ளங்களுக்கு சத்யசோதனை தான்.

//வள்ளல் குமணனைப் பாடி பரிசில் கொண்டு வந்த பெருஞ்சித்திரனார் என்னும் புலவர்,
“இன்னோர்க்கு என்னாது, என்னோடும் சூழாது,
வல்லாங்கு வாழ்தும் என்னாது நீயும்
எல்லோர்க்கும் கொடுமதி--மனை கிழவோயே”//

எவ்வளவு ரசனை மிகுந்த வரிகள்! கொடுப்பதற்கு இலக்கணம் வகுத்ததே போன்ற வைர வரிகள்! தாங்கள் அந்த வரிகளைத் தங்கள் பின்னூட்டத்தில் மறுபடியும் குறிப்பிட்டதை வாசிக்கும் பொழுது பெருமிதமும் நெகிழ்ச்சியும் என்னை ஆட்கொண்டன. பெருஞ்சித்தரனாரின் வரிகள் சாகா வரிகள்! இத்தனை ஆண்டுகள் கடந்தும் இன்னும் உயிர்ப்புடன் ஒரு மொழிக்கான, அந்த மொழி பேசிய மக்களின் வாழ்க்கை நெறிகளை, பெருமைகளைத் தன்னுள் சுமந்து கொண்டிருப்பதை உணர முடிகிறது.

அதைத் தொடர்ந்த தங்கள் வேதனை இன்றைய வாழ்க்கைப் போக்குகள் நமக்களித்த சாபம்.

தம்பி அமணனிடம் அண்ணன் குமணன் பட்ட வேதனை நெஞ்சை கனக்கச் செய்யும் வரலாறு. வள்ளல் குமணனைப் பற்றி பெருஞ்சித்திரனார் குறிப்பிடும் வரிகள் பதிவில் வரும் பொழுது வள்ளல் குமணனின் படம் போட பெரிதும் விரும்பித் தேடினேன். கூகுளாரின் இமேஜில் எனக்குக் கிடத்ததெல்லாம் அந்த வள்ளல் பெருந்தகையின் தலை ஒரு தட்டில் வைத்த படம் தான்! அந்தப் படத்தைப் பார்க்கும் பொழுதே மனம் நெகிழ்ந்தது. அந்தப் படத்தைப் போட மனம் இடம் கொடுக்கவில்லை. அதனால் படம் போடாமலேயே பெருஞ்சித்திரனாரின் பெருமைமிகு வரிகள் போதும் என்று விட்டு விட்டேன்.

இந்தப் பதிவு தொடர்பான எல்லா நினைவுகளையும் உணர்வு பூர்வமாக நினைவு கொண்ட நன்நெஞ்சத்திற்கு நன்றி, ஐயா!


ஜீவி said...

@ நெல்லைத் தமிழன்

//எல்லாச் சமூகத்தையும் இணைக்கும் பொறியாக தமிழறிவு, தமிழ் இலக்கிய அனுபவம் இருந்தது என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள முடியும்), //

யோசிக்க வேண்டிய ஒரு புள்ளியைத் தொட்டிருக்கிறீர்கள்.

//இதனைப் படிக்கும்போது, எனக்கு எஸ்.எஸ்.வாசன் அவர்கள் நினைவுக்கு வந்தார்கள்.//

வறுமை கொடிது எனினும் இளமையில் வறுமை அதனினும் கொடியது. எஸ்.எஸ்.வாசனின் எதிர்கால எழுச்சிக்கெல்லாம் அவரது இளம் பிராயத்தில் வறுத்தெடுத்த வறுமை தான் பட்டுக் கம்பளம் விரித்திருக்கிறது என்பது என் கணிப்பு.

இளமையில் கல்வி போலவே இளமையில் வறுமையும். வளர்ந்த பிறகு எவ்வளவு செல்வம் வந்த போதிலும் செல்வத்தின் செழிப்பு இவர்களை ஆட்டுவிக்க இயலாது தோற்கும். பச்சை மரத்தில் கீறிய ஆணிக் கோடு போல இளமை காலத்து வறுமை நெஞ்சில் கீறி இருக்கும். பிறர் வறுமையைக் காணவும் இத்தகையோர் சகியார். இல்லாதோருக்கு உதவுவது இவர்களின் இயல்பாய் இருக்கும். தந்தையில்லா தாய் வளர்ப்புக் குழந்தைகள் என்றால் கேட்கவே வேண்டாம்.





ஜீவி said...

@ நெல்லைத் தமிழன்

//எப்போதும்போல், ஒரு சங்கப் பாடல், அதற்கு ஈடான நிகழ்வு (அல்லது புனைவு) என்று நீங்கள் எழுதுவதை மிகவும் ரசிக்கிறேன்.//

தொடர்ந்து எழுத உற்சாகம் அளித்திருக்கிறீர்கள். 'அழகிய தமிழ் இது' (கண்ணகியின் கதை) பகுதியையும் இந்த 'இலக்கிய இன்பம்' பகுதியையும் தொய்வில்லாமல் தொடர்ந்து எழுத முயற்சிக்கிறேன். நன்றி, நெல்லத்தமிழ!

Related Posts with Thumbnails