Wednesday, October 29, 2014

வரலாற்றுக் கதைகளின் வரலாறு

தைகள் என்றால் எழுத்தாளன் தன் கற்பனையில் யோசிப்பதற்கு கதையாக எழுத்து உருவம் கொடுப்பது தான் என்று ஆரம்ப காலங்களிலிருந்தே எண்ணம் உண்டு.

எழுத்து உருவம் கொடுத்தது கூட பிற்காலத்தில் தான்; இந்தக் கதைகளின் தோற்றுவாய் வாய்மொழியாக இருந்த காலங்களிலும் கற்பனையில் வலை பின்னுவது தான் இவற்றின் அடிநாத கருத்தாய் இருந்தது.  கற்பனையில் வலை பின்னுவதை 'இட்டுக் கட்டி' என்று வழக்கு மொழியில் சொல்வார்கள். ஆக, கதை என்றாலே அதன் உள்ளீடு கற்பனை சார்ந்த ஒன்று என்கிற கருத்தே எக்காலத்தும் இருந்து வருகிறது.  'கதை விடுறியா?..' என்பது வழக்கு மொழி.

'நிஜம் என்கிற ஒளி இல்லைய்யா இதுக்கு;  வெறும் கற்பனை நிழல்தான்யா' என்கிற உண்மை சுட்ட காரணத்தினால் நிஜம் போலவான ஒரு தோற்ற மயக்கம் இப்படியான கதை பண்ணும் கதைகளுக்கு நாளாவட்டத்தில் காலத்தின் தேவையாயிற்று.

இந்த தோற்ற மயக்க ஜோடனை தான் யதார்த்தம் என்கிற நிகழ்வு நோக்கு. நிஜமில்லாத நிழலுக்கு நிஜ உருவம் கொடுப்பது.

என்ன அநியாயம் பாருங்கள்!  சுத்தமாக தான் நினைப்பதை தன் நோக்கிலேயே கற்பனையாய் எழுதுவது என்று வரும் பொழுதே அது நூறு சதம் நிகழ்ந்திராத ஒரு விஷயம் என்று முகவிலாசம் தெரிகிறது.  இருந்தும் நிஜம் போலவான தோற்றம் கொடுப்பதற்கு என்னவெல்லாம் செய்ய வேண்டியிருக்கிறது என்பதை நினைத்தால் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.

கதை நிகழ்வுறும் களத்தை தத்ரூபமாக படிப்பவரின் பார்வைக்குக் கொண்டுவருவது.  இரயில், பேருந்து நிலையம் என்று களத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தால் அந்தசூழ்நிலையே படிப்பவரைக் கொண்டு போய் நிறுத்துகிற மாதிரி வர்ணனைகள், அந்தந்த இடங்களுக்கே பிரத்யேகமாக
அமைந்திருக்கும் விவரணைகள் என்று நிகழும் கதைப் போக்கினிடையே நுழைத்து கதையை வாசிப்பவரை அந்த சூழ்நிலையின் நட்ட நடுவே கொண்டு போய் நிறுத்துவது. இந்த மாதிரி அந்தந்த சூழ்நிலைக்கு ஏற்பவான அது சம்பந்தப்பட்ட வர்ணிப்புகளின் மூலமாக கதையை ஒரு யதார்த்த சூழ்நிலையை தரிசிக்கிற உணர்வை படிப்பவர்களுக்கு ஏற்படுத்தலாம்.

எதற்கு இந்த ஜோடனை என்று முதலில் பார்க்கலாம்.

கறாராகச் சொல்ல வேண்டும் என்றால், கதைகள்  என்பதே 'கயிறு திரிப்பவை' தாம்.  இது கதையை எழுதுபவருக்கும் தெரியும், அதைப் படிப்பவர்க்கும் தெரியும்.

இருந்தும் உண்மையில் நடந்தது போலவே எழுதுபவரும் எழுத வேண்டும்; நடந்த உண்மை நிகழ்வு ஒன்றைத் தெரிந்து கொள்கிற மாதிரி படிப்பவரும் படிக்க வேண்டும் என்றால் அதற்கான அவசியம் என்ன வந்தது என்கிற கேள்விக்கான பதில் தான் இப்படியான  ஜோடனையின் ஆணிவேர்.

அடிப்படையிலேயே கதை என்றால் நடக்காத ஒன்றைக்  கற்பனையாகச் சொல்வது என்று தெரிந்து விட்ட பிறகு இந்த கற்பனைச் சரடை, 'வேறு வேலை எனக்கில்லை' என்கிற மாதிரியான அசட்டுத்தனத்தில் எவர் அதை வாசிக்க நினைப்பார்கள்?.. வாசிக்கறவர் அப்படி  நினைத்து  படிக்காமல்  புறந்தள்ளி விடக்கூடாது என்பதற்கு தான், ஒரு கற்பனை சரக்கிற்கு நிஜம் போலவான முலாம் பூசுவதற்காகத் தான் இந்த ஜோடனையே.

அதாவது மெய் போலவான தோற்றம் கொடுக்கும் பொய்களே கதைகள்.

உண்மையை உண்மையாகச் சொன்னால் யாருக்கும் சுவாரஸ்யப்படாது போலிருக்கு.  அதற்காக உண்மையையும் பொய் கலந்து பரிமாற நேர்வது
பரிதாபம்.

ஆபரணங்களுக்கு தங்கத்தோடு செப்பு சேர்த்து அதை உறுதி படுத்துவது போல.

நகைகள் செய்வதானால் சுத்த தங்கம் வேலைக்கு ஆகாது.  சுத்த சுயம்பிரகாச உண்மைகளும் கதைகளாகாது.

உண்மை உண்மையாய் நிகழ்வுண்மையாய் தரிசனம் கொடுப்பது நிகழ்வு..

அந்த நிகழ்வுடன் கற்பனைப் பொய்யைக் கலந்து கொடுப்பது கதைகள்..

சமூக புதினங்களில் இந்த நிகழ்வுப் பூச்சுகளை கொஞ்சம் முயற்சித்தாலே சிறப்பாகக் கொண்டு வந்து விடலாம். ஆனால், வரலாற்றுக் கதைகளில்?..

சரித்திரத்தை சரித்திரமாகப் பார்ப்பது சரித்திரம்.  அந்த சரித்திர நிகழ்வுகளுக்கு பங்கம் ஏற்படாமல் நிகழ்வுகளின் ஊடே நிகழாத கற்பனைகளைக் கலந்தால் சரித்திரக் கதைகள்.

பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்  நிகழ்ந்திருப்பதான நிகழ்வுகளாக வரலாற்றுப் புதினங்களின் போக்குகள் அமையும் பொழுது, நாம் யாருமே வாழ்ந்திராதஒரு  காலத்து  நிகழ்வுகளாக கதையின் புனைவுகள் அமையும் பொழுது வரலாற்றுக்  கதைகளில் எந்தளவுக்கு வாசிப்போரைக் களத்தில் கொண்டு போய் நிறுத்தி நிகழ்வுகளை தரிசிக்க வைப்பது என்பது வரலாற்றுக் கதைகளை எழுதுவோருக்கு பூதாகரமான, சவாலான ஒரு கேள்வி.

1.  கதைப் போக்கு நாம் அறிந்ததாகச் சொல்லப்படும் வரலாற்று நிகழ்வுகளுக்கு முரண்படாமல் இருக்க வேண்டும்.

2. சமூக புதினங்களில் இருக்கும் இஷ்டப்படி கயிறு திரிக்கும் வேலை இங்கு நடக்காது.  வரலாற்று நிகழ்வுகளுக்கு கட்டுப்பட்டே புதினத்தின்  நிகழ்வுகளை அமைக்க வேண்டிய கட்டாயம்  இங்கு உண்டு.

3.  கதை நிகழும் வரலாற்றுச் சூழ்நிலையைப் பற்றிய தெளிவான அறிவு வேண்டும்.  அதற்குப் புறம்பாக கதையின் நிகழ்வுகள் அமைந்து விடின் நகைப்புக்கு இடமாகிப் போகும்.

4. உரையாடல்கள் கதை  நிகழ்வு காலத்திற்கு ஏற்ப அமைய வேண்டும். கதை நிகழ்வு கால சமூக மரபு காப்பாற்றப்பட வேண்டும்.

நாம் வாழ்ந்திராத ஒரு காலத்து நிகழ்வுகளைத் தெரிந்து புதினத்தை எழுதுவது தான் எப்படி?..

செப்பேடுகள், கல்வெட்டுகள், அகழ்வாராய்ச்சி உண்மைகள், வரலாற்று ஆசிரியர்களின் நூல்கள், பண்டைய கலாச்சார வெளிப்பாடுகள், நாணயங்கள், மெய்க்கீர்த்திகள் என்று வரலாற்று உண்மைகளைத் தெரிந்து கொள்ள வாய்ப்புகள் உண்டு எனினும் மேல்நாடுகளில் புனைவிலக்கியம் படைத்தவர்கள் அளவுக்கு நம்மவர்களின் ஆராய்ச்சி உழைப்பு குறைவு பட்டிருப்பதை ஒப்புக்கொள்ளவே வேண்டும்.  பல வரலாற்றுப் புனைவுக் கதைநாயகர்களின் இராஜ உடையை களைந்தோமென்றால் சமூகக் கதாநாயகர்களுக்கான படைப்பு சாகசங்களே அவர்களில் புலப்படுவது காணலாம்.  அப்படியான கதாசிரியர்களை கணக்கில் எடுத்துக்  கொள்ளாமல் தமிழில் வரலாற்று கதைப் புனைவாசிரியர்களாய் நம்மால் அடை யாளம் காணப்படுவோர் வெகு  சிலரே.

அந்த வெகு சிலரில் கல்கி அவர்கள் முதலில் வருகிறார்.

கல்கியின் 'பொன்னியின் செல்வன்' நாவலை பள்ளி பருவத்திலேயே 'கல்கி' பத்திரிகையில் தொடர்கதையாகப் படித்தவன் நான்.  எனது பதிமூணு-பதினாலு வயசில். அநேகமாக அது அதே பத்திரிகையில் இரண்டாம் முறையாக தொடராக வந்த காலம் என்று நினைக்கிறேன். இதுவரை மூன்று முறைகள் அதே தொடரை அதே புத்தகத்தில் படித்து விட்டேன்.  என் வளர்ச்சிக்கேற்ப வெவ்வேறு காலகட்டங்களில் வெவ்வேறு உணர்வுகளை என்னுள் அந்த புதினம் தோற்றுவித்தாலும் கல்கி தம் எழுத்தாற்றலால் சோபிக்கச் செய்த கதை மாந்தர்களின் குணாம்சங்கள் என்னுள் எந்த மாறுதலையும் கொள்ளவில்லை.  இந்த எனது 73 வயதிலும் 'பொன்னியின்  செல்வன்' பைண்ட் வால்யூமை எடுத்தாலே அதே நிலை தான் என்பது இன்னும் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.


ஆதித்த கரிகாலரிடமிருந்து ஆழ்வார்க்கடியான் வரை பள்ளி பருவத்தில் எப்படி என் மனசில் படிந்தார்களோ, அப்படியே பிற்கால மறு வாசிப்புகளிலும் படிந்து போனார்கள்.  இதில் குறிப்பிட்டுச் சொல்ல வேண்டுவது என்னவென்றால் அந்த மூன்று வாசிப்பு காலங்களிலும் அந்தந்த வயதுக்கேற்ப என் குணநலங்கள், அறிதல்கள், புரிதல்கள்  மாற்றங்களுக்கு உள்ளாகி இருக்கின்றன. ஆனால் கல்கி  படைத்த பாத்திரங்கள் அப்படியே அப்படியே இன்று வரை என் எண்ணத்தில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.  அதான் அதிசயம். ஒவ்வொரு தடவை வாசிப்பின் போதும் அந்தத் தொடருக்கு சித்திரம் வரைந்த ஓவியர்கள் மாறியிருப்பார்கள்.  ஆரம்ப கால மணியம் ஓவியம் மாதிரி அடுத்து வந்த ஓவியர்கள் சித்திரம் வரைய முயன்றாலும் ஒவ்வொருவருக்கும் அவர்களுக்கான அடிப்படை சொந்த வரைதலின் இயல்பாய் சின்னச் சின்ன மாறுதல்கள், மற்றும் முகபாவ தோற்றங்களில் வேறுபாடுகள் தெரியும்.  அதைக் கூடப் பொறுத்துக் கொள்ள முடியாமல் "நோ.. நந்தினி இப்படி இருக்கமாட்டார்கள்,  பெரிய பழுவேட்டையருக்கு அடர்ந்தியான மீசை, சின்ன பழுவேட்டயருக்கு கூர்வாள் மீசை.. இன்னும் சின்னதாக நீண்டிருக்க வேண்டும்" என்று நண்பர்களிடம் வாதாடுவேன், என்னவோ இவர்களையெல்லாம் நேரில் பார்த்த மாதிரி.  அந்த அளவுக்கு கல்கி பொன்னியின்  செல்வன் கதைக்கான கதை மாந்தர்களை தன் எழுத்தில் வடித்துக் கொடுத்தார் என்றால் ஓவியர் மணியம் அவர்களை உயிரும் சதையும் கொண்ட மானிடர்களாய் உலாவ விட்டிருக்கிறார்.

எதற்குச் சொல்ல வருகிறேன் என்றால், பொன்னியன் செல்வனுக்குப் பிறகு வாசிப்பவர்களின் வாசிப்போடு இயைந்து போன அப்படி ஒரு வரலாறு நாவல் இது வரை வெளிவரவில்லை.  இது தான் சரித்திர கதைகள் எழுதுவதில் கல்கி அவர்கள் சாதித்த சாதனை.  சிக்கலில்லாத குழப்பமில்லாத வெகு எளிமையான எழுத்துக்கள் அவரது.   பண்டிதத்தன்மை பூணாத  இந்த எளிமை, தமிழ் வாசிக்கத் தெரிந்த கதைகள் படிக்கும் ஆர்வமுள்ள அத்தனை பேரையும் வாசிக்க வைத்து, சோழசாம்ராஜ்ஜியத்தின் அந்த சரித்திர காலத்திற்கே கைபிடித்து அழைத்துச் சென்றது.

அவருக்கென்றே வாய்த்த நகைச்சுவை உணர்வும், எளிமையாக கவிதை புனையும் திறன் கொண்ட கவிதைக்காரன் மனசும் (ஓடக்கார பூங்குழலி பாடும் 'அலைகடலும்  ஓய்ந்திருக்க அகக்கடல் தான் பொங்குவதேன்?..) சரித்திர சான்றுகளிலிருந்து அவர் அறிந்த வரலாற்று உண்மைகளை கதை மாந்தர்கள் வாயிலாக உபயோகப்படுத்திக்  கொண்ட பாங்கும், விறுவிறுப்பாக கதையைச் சொல்லிய நேர்த்தியும்  அவரது எழுத்து வெற்றிக்கு காரணமாயின.

அதனால் தான் ஆழ்வார்க்கடியான், சேந்தன்  அமுதன், செம்பியன் மாதேவி போன்ற பாத்திரங்கள் சோபித்தன.  நாவலின் இடையில் ஒரு மர்ம நிகழ்வு போல ஆதித்த கரிகாலன் கொலையுண்டது விவரிக்கப்படும்.  இந்தக் கொலையைச் செய்தது யார் என்பது இன்று வரை அறிந்திராத மர்மம்.  கல்கியும் அதிகப் பிரசங்கித்தனமாக வரலாற்று உண்மைக்குப் புறம்பாக தன்  கற்பனையில் யாரையும் குற்றவாளியாக்க விரும்பாமல் என்பதை விட யாரையும் குற்றவாளியாக்குகிற குற்றத்தைத் தான் செய்து சரித்திரத்தை திசை திருப்பாமல் வாசகர்களின் யூகத்திற்கே விட்டு விடுகிறார்.   எதிர்கால சரித்திர வெளிப்பாட்டு உண்மைகளுக்கு அவர் அளித்த மிகப்பெரிய
மரியாதை இது.

தொடரின் அத்தியாய ஆரம்பப்  பகுதியில், திடீரென்று வாசிக்கும் நம்முடன் நேரில் பேசுகிற மாதிரி, "வாசக நேயர்களே!" என்று கூட கல்கி பேசத் துவங்கிவிடுவார். அத்தியாய ஆரம்ப வர்ணிப்புகள் நாலைந்து பாராக்கள் நீண்டு கதைப் போக்கிலிருந்து பிரிந்த மாதிரித் துண்டாகத் தெரியும். இதெல்லாம் பிற்காலத்து வாசிப்பு வளர்ச்சியில் தெரிந்து கொண்ட விமரிசன புத்தி தானே தவிர சுந்தர சோழரையோ, மந்தாகினியையோ, சின்ன-- பெரிய பழுவேட்டரையர்களையோ, ஆதித்த கரிகாலரையோ, குறும்பு வாலிபன் வந்தியத்தேவனையோ, பூங்குழலியையோ, வானதியையோ, மணிமேகலையையோ, குந்தவையையோ, ஆழ்வார்கடியானையோ, சேந்தன்  அமுதனையோ,ரவிதாசனையோ, ஏன் அந்த குடந்தை ஜோதிடரைக் கூட மறக்கவே முடியாது.

திருவாலங்காட்டு செப்பேடு, மெய்க்கீர்த்திகள், உடையார்குடி கல்வெட்டு கீழபழுவூர் கல்வெட்டு என்று நிறைய ஆதாரத்தகவல்களை எடுத்துக் கொண்டும், கள ஆய்வுகள் மேற்கொண்டும் இந்த புதினத்தை கல்கி அவர்கள் படைத்துள்ளார்கள்.

'சுந்திர சோழனுக்குப் பின்னர் அவனுடைய மகன் அருள்மொழிவர்மனே சோழ சிங்காதனம்  ஏறி அரசாளவேண்டும்  என்று சோழ நாட்டு மக்கள் பெரிதும் விரும்பினார்கள்.  ஆயினும் அருள்மொழி வர்மன் தன் பெரிய பாட்டனாகிய கண்டராதித்தனுடைய புதல்வனும், தனது சிறிய தகப்பன் முறையில் இருந்தவனுமாகிய உத்தம சோழனுடைய உரிமையை மதித்து அவனுக்கு முடிசூட்டி வைத்தான்'  என்று திருவாலங்காட்டு செப்பேடுகள் கூறுவது தான் மொத்த இந்த நாவலின் சிறப்பம்சமாய் கூடிப் போன கதையின் ஜீவன். அதற்காக கடைசி ஐந்தாம் பாகத்திற்கு தியாகச் சிகரம் என்று பெயர் சூட்டி மகிழ்ந்திருக்கிறார்.  இது நம் நாட்டு சரித்திரத்தில் நிகழ்ந்த உன்னத வரலாறு என்று கதை முடிவில் சொல்லி பரவசப்பட்டிருக்கிறார்.


இந்தத் தொடர் நாவலை கல்கி அவர்கள் எழுதிக் கொண்டு வந்த பொழுது வாசகர்களிடமிருந்து வந்திருந்த ஆர்வ பாராட்டுக் கடிதங்களை, 'இவற்றை கதையின் ஆசிரியருக்கான  பாராட்டாக நான் கருதவில்லை. பழந்தமிழ் நாட்டின் சரித்திரத்திற்குரிய பெருமையாகவே கருதுகிறேன்' என்று ரொம்ப  அடக்கத்துடன் கதைக்கான முடிவுரையில் சொல்கிறார்.  முன்னூறு ஆண்டுகள் புகழுடன் விளங்கிய விஜயாலயச் சோழனின் பரம்பரை சரிதத்தை ஓரளவு கிடைத்த தரவுகளை வைத்துக் கொண்டு தன் கற்பனை  கலந்து எழுதக் கூடிய வாய்ப்பு தன்னுள் தோன்றி அதை மிகப் பொறுப்புடன் செய்யும்  பொழுது விளைந்த அடக்கம் இது.

'இந்தக் கதையின் ஆசிரியரைக் காட்டிலும் அறிவிலும், ஆற்றலிலும், ஆராய்ச்சியிலும் மிக்கவர்கள் வருங்காலத்தில் சோழ சரித்திரத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட பல மகோதந்நதமான நவீனங்களை எழுதி தமிழகத்திற்கு மேலும்  மேலும் தொண்டு செய்வார்கள் என்று நம்புகிறேன்' என்று எதிர்கால வரலாற்று கதையாசிரியர்கள் மீது கொண்ட மிகுந்த  நம்பிக்கையோடு தமது நாவலை முடிக்கின்றார்.


கல்கியின்  'பார்த்திபன் கனவு', 'சிவகாமியின் சபதம்' இரண்டும்  வேறு வகை சிறப்புக்களைக் கொண்டு பலரைக் கவர்ந்திருக்கின்றன.  இருந்தும் 'பொன்னியன் செல்வன்' நாவலுக்கு நிகராக இதுவரை எந்த சரித்திர புனைவும் வெளியாக வில்லை என்பதைத் துணிபாகச் சொல்லலாம். தமிழ்நாட்டு ஜனத்தொகையில்  புத்தகங்கள் படிக்கும் ஆர்வம் உள்ளவர்களில் பெரும் பகுதியினர் இந்த நாவலை வாசித்து ரசித்திருக்கிறார்கள் என்பதே இதன் சிறப்பைச் சொல்லும்.  மலிவுப் பதிப்புகள், இணைய தள வாசிப்புகள்,, ஒலிப் புத்தகம்,போதாக்குறைக்கு 'கல்கி' பத்திரிகை வேறு அப்பப்போ தொடர்கதையாகப் பிரசுரித்து சக்கையாக உபயோகித்துக் கொள்வதற்கு பின்னாலும் வரவிருக்கிற புத்தக சந்தையிலும் கூட அதிக அளவுக்கு விற்பனையாகக் கூடிய வரலாற்றுப் புதினம் 'பொன்னியின்  செல்வனாகத் தான் இருக்கும் என்பதை இப்போதே சொல்லி விடலாம்.  இந்தப் பெருமை தமிழ்ப் புனைவுலக புத்தக வரலாற்றில் இவ்வளவு காலத்திற்குப் பிறகும் வேறு எவருக்கும் கிடைத்திராத வாசக அன்பு என்பதை அறுதியிட்டுச் சொல்லலாம்.

தமிழ் எழுத்துலகை பொறுத்த மட்டில் கல்கி, சாண்டில்யன், விக்கிரமன், ஜெகசிற்பியன், நா.பார்த்தசாரதி, அகிலன், அரு. ராமநாதன் போன்றோர் வரலாற்றுப் புதினங்கள் பற்றிய எந்த வாசிப்பு வந்தாலும் தவிர்க்கவே முடியாதவர்கள்.

இனி வரும் தொடர் வரிசையில் அவர்களை  ஒவ்வொருவராகப்  பார்ப்போம்.
முடிந்தால், 'உடையார்' புனைவு பாலகுமாரன் பற்றியும்.

அடுத்து சாண்டில்யன்.


(தொடரும்)

Tuesday, October 21, 2014

மறக்க முடியாத சில குறுங்கவிதைகள்


ரபுக் கவிதைகள் வலம் வந்த காலத்தில் தான் புத்தம் புது முயற்சிகளாய் ஏழெட்டு வரிகளில் அடங்கியதாய் உத்தியை முதன்மையாக் கொண்டு எழுதப்பட்ட கவிதை சாயலுள்ள வார்த்தைக் கோர்வைகள் கவிதைளாய் தோற்றம்  கொண்டன.

அமெரிக்கக் கவிஞர் வால்ட் விட்மனின் 'புல்லின் இலைகள்' என்னும் கவிதைத் தொகுப்பின் பாதிப்பில் பல மொழிகளில் இம்மாதிரியான வசனக் கவிதைகளின் தாக்கம் துளிர் விட்டன.  மஹாகவி பாரதியாரும் வால்ட் விட்மனின் இந்த வசனக் கவிதைகளைப் (free verse poems)  பற்றி  தமது கட்டுரை ஒன்றில் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.  தமிழ்க் கவிதை உலகிற்கு இவ்வகையான வசனக் கவிதை புதுவரவாகையால் அந்த நேரத்து அவை புதுக்கவிதைகள் என்று அழைக்கப்பட்டன.    கவிதைகள் யாப்பது என்பது பண்டிதர்களின் வசமாய் இருந்த காலத்தில் அவர்களிடமிருந்து பறிக்கப் பட்ட ஒரு செயலே போன்று தமிழில் ஓரளவு தேர்ச்சி பெற்றோர் எல்லாம் கவிதை எழுதலாம் என்கிற ஒரு அங்கீகாரத்தைப் பெற்றுத் தந்தமையால் வெகு எளிதில் தன் வளர்ச்சியைத் தானே நிர்ணயித்து கொண்ட மாதிரி  இப் புதுகவிதைகள் இயல்பாகவே வெகுஜன பிரபலம்  கொண்டன.  தமிழ் படித்த எல்லோருமே இப்படியான கவிதைகள் எழுத ஆசைப்பட்ட காலம் அது.

சி.சு. செல்லப்பா தனது 'எழுத்து' பத்திரிகையில் புதுக்கவிதைகளுக்கு ஆக்கமும் ஊக்கமும் தந்ததோடு மட்டுமல்லாது, 'புதுக்குரல்கள்' என்று ஒரு தொகுப்பை வெளியிட்டு புத்தக மூட்டைகளை சொந்தத் தோளில் சுமந்து பள்ளிகள், கல்லூரிகள் என்று அலைந்து அவற்றைக் கல்விச்சாலைகளில் அறிமுகப்படுத்தியவர்.  புதுக்கவிதைகளுக்கென்று  முதன் முதல் வெளிவந்த தொகுப்பு நூல் செல்லப்பாவின் 'புதுக்குரல்கள்' தொகுப்பு தான். தமிழில் புதுக்கவிதைக்கு மணிக்கொடிக் காலம், எழுத்துக் காலம், வானம்பாடிக் காலம் என்று அந்தந்த காலத்தை ஒட்டிய வளர்ச்சிப் போக்கு உண்டு.   'கசடதபற',  'தீபம்', 'சரஸ்வதி'. 'ழ', 'கலாமோகினி', 'கணையாழி', 'ஞானரதம்', 'நடை', 'தாமரை','கிராம ஊழியன்',
'ஐ',  'சூறாவளி' போன்ற இதழ்கள் புதுகவிதைகளின் வளர்ச்சிக்கு சிறப்பான பங்களித்திருக்கின்றன.


கலை சம்பந்தப்பட்ட ஒவ்வொரு காலகட்ட இயக்கமும் தனக்கு முற்பட்ட காலத்தின் இயக்க ரீதியான வழக்கு முறைக்கு எதிர் வினையாகத் தோற்றம் கொடுப்பதை மாற்றத்தின் செயலாக அந்தந்த இயக்கத் தொடர்ச்சியின் ஊடாக வழிநெடுக நாம் பார்க்கலாம்.  இந்த மாற்றத்தை  ஒரு காலத்து செயல்பாட்டிலிருந்து இன்னொரு காலக்கட்ட வளர்ச்சிக்கு முன்னெடுத்துச் செல்வதாகக் கொள்ளலாம்.  இதையே 'கடந்து  செல்வதாக' சிலர் சொல்லவும் கேட்டிருக்கிறேன்.  ஒரு காலத்தின்   வழக்கு முறைகளைக் கடக்கும் இந்தக்கடத்தல் தவிர்க்கமுடியாத ஒன்றாக ஒவ்வொரு இயக்கப் போக்கிலும் தன்னாலே நிகழ்கிறது.

இதற்கு தனிநபர்கள்  காரணமல்ல.  காலத்தின் மாற்றங்களில் அதற்கேற்பவான வழிமுறைகளும் மாற்றம் கொண்டு அந்தகைய மாற்றங்ளுக்கு உபயோகப்படுவர்களை உபயோகப்படுத்திக் கொள்கிறது என்றே நாம் கொள்ளுதல் தகும்.


தமிழில் புதுக்கவிதைக்கு பாரதி தான்  முன்னோடியாக அமைந்தார் என்றாலும் அவருக்குப் பிறகு புதுக்கவிதையுலகை வார்த்தெடுத்த பெருமை

பிச்சமூர்த்தி  அவர்களுக்குப் போய்ச் சேர்ந்தது.  சி.சு. செல்லப்பாவின் 'எழுத்து' பத்திரிகை, பிற்காலத்தில் கோவையில் நிலைகொண்ட  'வானம்பாடி' இயக்கம் என்று ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் அதன் வளர்ச்சிக்கேற்ப சீராட்டல்கள் நடந்திருக்கின்றன. இன்றைய காலகட்டத்திலும் கவிதை எனப்படுவதும் இதுவே என்கிற செல்வாக்கும் கிடைத்திருப்பதைக் குறிப்பிட்டே ஆக வேண்டும்.

இந்த சூழ்நிலையில் என் நினைவுகளில் மறக்கவே முடியாமல் பதிந்து போய் விட்ட சில கவிதைகளை பகிர்ந்து கொள்ள ஆசைப்பட்டதின் விளைவு இப்படி ஒரு பதிவாக மலர்ந்திருக்கிறது.



ஆனை வந்தது முதலில்
அப்புறம் கலைந்து போனது
குதிரை மீதில் ஒருவன்
கொஞ்ச நேரம் போனான்                                  
பாட்டன்  புரண்டு மல்லாந்தான்
பாளை வெடிச்சு மரமாச்சு
அலையாய் சுருண்டது கொஞ்சம்
மணலாய் இறைந்தது கொஞ்சம்
கணத்தில் மாறிடும் மேகம்
உண்மையில் எது உன் ரூபம்?

                                                                -- மாலன்
                                                                                              


ராமச்சந்திரனா என்று கேட்டேன்
ராமச்சந்திரன் தான் என்றார்
எந்த ராமச்சந்திரன் என்று
நானும் கேட்கவில்லை
அவரும் சொல்லவில்லை.

                                                          -- நகுலன்




திண்ணை இருட்டில் எவரோ கேட்டார்
தலையை எங்கே வைப்பதாம் என்று
எவனோ சொன்னான்
களவு போகாமல் கையருகே வை

                                                           --  ஞானக்கூத்தன்



எங்கிருந்து வருகிறது
இந்த நதி?
    மலைகளின்
   மெளனம் உடைந்தா?
முகில்களின்
ஆடை கிழிந்தா?
வ்னங்கள் பேசிய
இரகசியங்கள் கசிந்தா?

என்னிலிருந்து

என் அந்தரங்களின்
ஊற்றுக் கண் திறந்து
என் மார்புகள்
புல்லரித்து
என் இரத்த குழாய்களில்
புல்லும் பூவும் மணந்து
என்னை முழுக்காட்டி
என்னையே கரைத்துக் கொண்டு
அங்கிருந்து வருகிறது
இந்த நதி

                                                                         -  சிற்பி



இலக்கண செங்கோல்
யாப்பு சிம்மாசனம்
எதுகைப் பல்லக்கு
மோனைத் தேர்கள்
தனிமொழிச் சேனை
பண்டித பவனி
இவையெதுவும் இல்லாத
கருத்துக்கள் தம்மைத் தாமே
ஆளக் கற்றுக்கொண்ட
புதிய மக்களாட்சி முறையே
புதுக்கவிதை

                                              -- மு. மேத்தா




முட்டி முட்டி பால்குடிக்கின்றன
நீளக் குழல் விளக்கில்
விட்டில் பூச்சிகள்

                                                         -- பாலா

மழைக்குப் பயந்து
அறைக்குள் ஆட்டம் போட்டன
துவைத்த துணிகள்

                                        -- பாலகுமாரன்





பின்னாலும் போகவில்லை
முன்னாலும் போகவில்லை
நடுக்கிணற்றில் நிகழ்காலம்

                                                          
                                                                                                                              
யாப்புடைத்த கவிதை
அணையுடைத்த காவிரி

                                                              --  சி. மணி




(பிறிதொரு போழ்து இன்னும் நிறைய பகிர்ந்து  கொள்ளலாம்..)



அன்பர்கள் அனைவருக்கும் தீபாவளி வாழ்த்துக்கள்!




Related Posts with Thumbnails