Wednesday, January 28, 2015

இனி (பகுதி-9)

'மனவாசம்' பத்திரிகையில் 'ஹலோ, தோழீ...' என்று ஒரு பகுதி உண்டு.  வாழ்க்கையில் தங்களுக்கு ஏற்பட்ட வித்தியாச அனுபவங்களை நெருங்கிய தோழியிடம் பகிர்ந்து கொள்வதைப் போல பத்திரிகைத் தோழியிடம் பகிர்ந்து கொண்டு பதில் பெறுகிற மாதிரியான ஒரு பகுதி அது.  இந்தப் பகுதியில் பகிரப்படுகிற அனுபவங்கள் பெரும்பாலும் படிக்கிற வாசகர்களை ஏதாவது ஒருவிதத்தில் கவருகிற மாதிரி அமைந்திருக்கும்.

எழுபத்தைந்து வயசு அனந்தசயனம் தான் அந்தப் பகுதியைக் கவனித்துக் கொள்பவர். அதாவது அவர் தான் தோழி.  மாதத்திற்கு ஒருமுறை அலுவலகத்திற்கு வந்து நான்கு வாரங்களுக்கான 'ஹலோ, தோழீ'க்கான மேட்டரை ஒரு சேர கொடுத்து விட்டுப் போவார். அப்படி வருகையில் இந்தப்  பகுதிக்காக வாசகர்களிடமிருந்து வரும் கடிதங்களையும் பெற்றுச் செல்வார். 'ஹலோ, தோழீ'யின் தொடர்ச்சிப் பகுதிகளுக்கு அந்தக் கடிதங்கள் தாம் அடித்தளம்.

இப்பொழுது புதிதாக உதவி ஆசிரியர்களுக்கு 'பாரம்' பிரித்த சூழ்நிலையில் 'ஹலோ, தோழீ' பகுதி மோகனுக்காக ஒதுக்கப்பட்ட பாரத்தில் ஒரு பகுதியாக சேர்ந்து கொண்டிருந்தது.  அதனால் இந்தத் தடவை அவர் வந்திருந்த பொழுது மோகனை நேரிடையாகப் பார்த்து அவனிடம் தான் கொண்டு வந்திருந்த அச்சுக்கான மேட்டரைக் கொடுத்தார்.  அவரது வயதிற்கும் அனுபவத்திற்கும் மரியாதை தரும் நோக்கில் மோகன் எழுந்திருந்து அவர் தந்த காகிதங்களை வாங்கிக் கொண்டான்..

"தோழி, சார்! உங்கள் பகுதிக்கு நானும் ஒரு வாசகன், தெரியுமோ உங்களுக்கு?" என்று அவன் சொன்னதும் கலகலவென்று சிரித்து விட்டார் அனந்தசயனம். "தோழி,சார்'ன்னு நீங்க என்னை அழைச்சதாலே சிரிச்சிட்டேன். தப்பா நெனைக்காதீங்க.." என்று அவர் சொன்னதும் மோகனின் இதழ்க் கடையில்  புன்முறுவல் தவழ்ந்தது.

"ஆசிரியர் தான், இந்த 'ஹலோ, தோழீ' பகுதிக்கு அந்தத் தலைப்பைக் கொடுத்தது. சில விஷயங்களை ஒரு பெண் சொல்ற மாதிரி இருந்தா ஈடுபாட்டோட ஆண்களும் கேப்பாங்கன்னு அவர் சொன்னார்" என்றார் அ.சயனம். "இந்தப் பகுதியை எழுதறது ஆணா இருந்தாலும், பெண் எழுதற மாதிரி ஒரு தோற்றம் கிடைச்சாப் போதும்ன்னார் அப்போ.  அவர் சொன்னது கிட்டத்தட்ட சரியாத் தான் போய்க்கிட்டு இருக்கு. கம்பாரிங் வித் பெண் வாசகர்கள், எனக்கு ஆண் வாசகர்கள் தான் அதிகம்." என்றார். அப்படிச் சொன்னதில் ஒரு சுதந்திரத் தன்மையை அவர் உணர்ந்த மாதிரி இருந்தது.

"அப்படீன்னா, வாட் எபெளட் பெண்கள்?.. பெண் சொல்றதை பெண்கள் எப்படிக் கேட்டுப்பாங்க?.. எனி ஐடியா?" என்று அவர் பக்கம் தலையைச் சாய்த்துக் கேட்டான் மோகன்.

"இது கொஞ்சம் கஷ்டமான கேள்வி..." என்று மோவாயைத் தடவி விட்டுக் கொண்டார் அனந்தசயனம். "இருந்தாலும் எனக்குத் தெரிஞ்சதைச் சொல்ல முயற்சிக்கறேன்." என்று தொலைபேசி இணைப்புக்கு அருகில் நாற்காலி போட்டு உட்கார்ந்து லெட்ஜர் என்ட்ரி போட்டுக் கொண்டிருந்த சாந்தா பக்கம் பார்த்தார்.  அவளுக்குக் கேட்டு விடக்கூடாது என்பதை நிச்சயப்படுத்திக் கொண்ட மாதிரி தாழ்ந்த குரலில்,"பொதுவாச் சொல்றேன்.."என்று தான் நினைப்பதை சொல்ல ஆரம்பித்தார்.. " இந்த யோசிக்கறதுங்கறதை எடுத்திண்டாலே அதுவே பெண்கள் குணம்  தான். அவங்க நடவடிக்கைலாம் பாத்தாலே தெரியும். தடாலடியா இல்லாம  எதுவும் யோசிப்பின் அடிப்படைலே இருக்கும். பெண்கள்னாலே  அவங்க நினைப்புலே ஒரு விசேஷம் உண்டு. எல்லாத்திலேயும் இவங்களுக்குன்னு ஒரு தீர்மானமான கருத்து இருக்கும். தே ஆர் வெரிமச் ஸின்ஸியர் டு தெர் தாட்ஸ். அப்படி அவங்க வைச்சிருக்கிற கருத்துக்கு ஒத்து வந்தா, இந்த  வாரம் தோழி நல்லாச் சொல்லியிருக்காளேன்னு நெனைச்சிப்பாங்க.  ஒத்து வரலைனா, பெரிசா சொல்ல வந்துட்டா, பாரு'ன்னு தூக்கி எறிஞ்சிடுவாங்க.. தட்ஸ் ஆல்.." என்று கையை வீசிக் காட்டியவர் தொடர்ந்தார். "இதுலே விஷயம் என்னன்னா, மோகன்.. வீ ஆல் ஆர் ஹூயூமன் பீயிங்ஸ்.. இருந்தாலும் ஒரு அட்ராக்ஷன். அவ்வளவுதான். இதிலே ஆணுக்கு இருக்கற தீவிரம் பெண்ணுக்கு இல்லேன்னு  நெனைக்கறேன்.  பெண்ணுக்கு ஆணைப்பத்தித் தெரிஞ்சிக்கறதை விட தன்னைப் பத்தியும், தன்னைப் பத்தி இன்னொருத்தர் நல்லபடியா தெரிஞ்சிக்கணும்ங்கறதிலேயும் அக்கறை அதிகம் உண்டு.  நாலு பேருக்கு நடுவே லட்சணமா தன்னைக் காட்டிக்கணும்ங்கற ஆர்வம் அவங்க பிறக்கும் பொழுதே கூடவே பிறந்திடும்ன்னு நெனைக்கிறேன். கொஞ்சமே யோசிச்சாலும் பெண்கள் வாழ்க்கை பெண்கள் உலகத்துக்குள்ளேயே புதையுண்டு போயிருப்பது தெரியும்" என்றார்.

"ஐ ஸீ.." என்றான் மோகன். "இதுக்கு என்ன சொல்றீங்க?.. ஆண் நினைக்க மாட்டானா? வீட்லே கிடைக்கற அட்வைஸ்லாம் கேட்டுக்கறது போதாதுன்னு, பத்திரிகையைப் பிரிச்சா இதிலுமான்னு ஆண் நெனைக்க மாட்டானா?"

"அப்படி நெனைக்காதவாறு எழுதற மேட்டரை கையாளறோம்லே?.. அதான் அதிலே இருக்கற சூட்சுமம்.." என்று கண்ணைச் சிமிட்டினார் தோழி சார்.

"சார்! எழுத வந்தா எத்தனை விஷயம் தெரிஞ்சிக்க வேண்டியிருக்கு? இதெல்லாம் இங்கே வேலைலே சேந்த பின்னாடி தான் ஒவ்வொண்ணா தெரிஞ்சிக்கறேன்" என்றான் மோகன்.

"இப்போ உன் விஷயத்துக்கு வருவோம்.." என்றார் அனந்தசயனம். "உன்னோட 'இனி' கதையை கதையா நினைக்க முடிலே, என்னாலே.  அதான் என்ன சமாச்சாரம்ன்னு கேட்டுடலாம்னுட்டு.." என்று அவர் சொல்லி நிறுத்தியது தொடர்ந்து சொல்லத் தயங்குவது போலிருந்தது.

"சொல்லுங்க, சார்.. என்ன விமரிசனம்னாலும்  சொல்லுங்க, சார்! கேட்டுக்கறேன்.." என்று ஆர்வத்துடன் கேட்டான் மோகன்.

"அதான் சொல்றேனே.. ஒரு கதைன்னு நினைக்க முடியாதபடிக்கு நிஜமா நடந்த மாதிரி எழுதறே.. நெஜமாலுமே நடந்த நிகழ்ச்சிகளை வைச்சு கதை மாதிரி சம்பாஷணைக் கோத்து எழுதறயா?..  இல்லே, இது முழுசும் உன் கற்பனைலே தோணின கதையா?.. அதான் தெரிஞ்சிக்கணும்னுட்டு.. பொதுவா கதைங்களுக்கு  ரிஷிமூலம், நதி மூலம் கேக்கக்கூடாதும்பா.. ஏதோ, தோணித்து.. கேட்டுட்டேன்.  கட்டாயமில்லே. சொல்ல முடிஞ்சா, சொல்லு.." என்றார்.

"உங்களுக்குச் சொல்றதுக்கு என்ன சார்?.. கற்பனை தான். நிஜம்ன்னு ஒண்ணு இல்லாம இல்லே; இருந்தாலும் கற்பனைப் பூச்சு தான் அதிகம். உங்களுக்குத் தெரியாததா, சார்?.. நடக்கற நிகழ்வுகளைப் பாத்து இப்படி இருந்தா எப்படி இருக்கும்ன்னு எழுத்தாளன் யோசிக்கறது கற்பனையா வடிவம் பூண்டு கதையாறது தானே சார், கதைங்கள்லாம்..  எந்த விகிதாச்சாரத்தில் நிஜத்தையும் கற்பனையையும் கலக்கணுமோ அந்த படிக்குக் கலந்த கலவை சார் இந்தக் கதை.." என்றான் மோகன்.

"உன் பதில் கூட அபாரம்ப்பா. மனசிலே இருக்கறதே அப்படியே சொல்றே.. இந்த மாதிரி கல்மிஷம் இல்லாம பேசறவாளுக்கு லைப்லே எல்லாம் நல்லபடியே நடக்கும். இன்னிக்கு இந்தக் கிழவன் சொல்றேன், பார்.. நீ நன்னா வருவே!" என்று ஆசிர்வதிக்கிற மாதிரி கைதூக்கி அவன் தோள் தொட்டார். "நீ எழுதின அந்தக் காட்சியை--  கோவில்லே அம்பலவாணனின் கன்னக் குமிழ்ச்சிரிப்பை அனுபவிச்சு தரிசனம் பண்ணின காட்சியை-- என்னால் மறக்க்வே முடியாது. அது நிச்சயம் கற்பனை இல்லே; உண்மையா நீயே அனுபவிச்சதாத் தான் இருக்கணும், இல்லியா?" என்றார்.

"உண்மைதான் சார்.." என்று ஒப்புக்கொள்கிற மாதிரி சொன்னான்  மோகன். "எப்பவுமே கோயிலுக்குப் போனா, இறைவன் சன்னதியில் இறைவனோடு ஐக்கியம் ஆற மாதிரி மனசை மலர்த்தி வைச்சிக்கறது என்னோட பழக்கம். முகதரிசனம் கிடைக்கறப்போ மனசோ அவர் கிட்டே பேசிக் கலக்க தவியா தவிக்கும். இந்த உடம்பு சட்டை கைகுவிச்சு தேமேன்னு கண்டதே காட்சியா நிக்க வேண்டியது, தான்! இந்த மனசுக்கு இருக்கற தைரியத்தைப் பாருங்க, துணிச்சலா அவரோட பேசக்கூட செய்யும்! நான் ஒதுங்கி நிக்க வேண்டியது தான்! அவங்க ரெண்டு பேரும் ஒண்ணாயிடுவாங்க! எப்படி  இருக்கு, பாருங்க நியாயம்!" என்று கலகலப்பாகச் சிரித்துக் கேட்டான் மோகன்.

"கொடுத்து வைச்ச ஆத்மா, ஐயா!" என்றார் அனந்தசயனம். "நீயே ஒரு நல்ல கவிதை மாதிரி இருக்கே! ஒண்ணு தெரியுமோ, உனக்கு?.. நல்ல கவிதைக்கு இலக்கணம் எதுக்கும்பாங்க.. இலக்கணம் வேணாம்ன்னு இல்லே. இலக்கணம்ன்னு ஒண்ணு தனியா இருக்கற மாதிரித் தெரியாம அந்தக் கவிதையோட கவிதையா அதுவும் கலந்து இருக்குமாம்.  அந்த மாதிரி தனியா பக்தின்னு ஒண்ணு தேவையில்லாமலேயே இறையனுபவம் உன்னோடையே கலந்த ஒண்ணா இருக்கு.." என்று சொன்ன போது அவர் குரல் தழுதழுத்தது.

ஒரு நிமிடம் யோசனையில் ஆழ்ந்தவர் போல இருந்தார் அனந்தசயனம்.  "உடம்பு-மனசுன்னு ஒவ்வொண்ணையும் தனித்தனியா கழட்டிப் பார்க்கத் தெரிஞ்சிருக்கு, உனக்கு!" என்றவர், அடுத்த வினாடி தலையைக் குலுக்கிக் கொண்டார்.. திடுதிப்பென்று, "நீ ஒண்ணு செஞ்சா என்ன?" என்றார்.

"என்ன சார் செய்யணும்?" என்றான் மோகன்.


(இனி..  இன்னும் வரும்)





Wednesday, January 14, 2015

வாசிப்பு என்னும் தனி உலகம்

வெகுஜன ஊடகங்களின் மூலம் சில  படைப்புக்கள்  தெரிய வந்தன.
இந்தப் புத்தகச் சந்தையில் அவற்றைத் தேடித் திரிந்து சுய வாசிப்புக்காகச் சொந்தமாக்கிக்  கொள்ள வேண்டும்.

மிளிர் கல்  ---  நாவல் -  இரா. முருகவேள் -  பொன்னுலகம் பதிப்பகம்

பைத்திய ருசி -  சிறுகதைத் தொகுப்பு  -  கணேசகுமாரன்  -  தக்கை பதிப்பகம்

டார்வின் ஸ்கூல் -  சிறுவர் இலக்கியம் -  ஆயிஷா இரா. நடராசன் -                   புக்ஸ் ஃபார் சில்ரன்

அரேபிய இரவுகளும், பகல்களும் - மொழிபெயர்ப்பு நாவல் - சா. தேவதாஸ் - எதிர் வெளியீடு

நீல நாயின் கண்கள் -  மொழிபெயர்ப்பு உலகச் சிறுகதைகள் + இரண்டு நாவல்கள் -  அசதா -  நாதன் பதிப்பகம்

உறங்காத உறவுகள்  -  சமூக நாவல் -  எஸ்,வி, ரமணி -  சாரதாம்பாள் பதிப்பகம்

அஞ்ஞாடி  -  நாவல்  -  பூமணி -  (சாகித்ய அகாதமி விருது பெற்றது)

 7 கதாசிரியர்கள், 96 சிறுகதைகள் -  கதாசிரியர்கள்:  புதுமைப்பித்தன், கு.அழகிரிசாமி, லா.ச.  ராமாமிர்தம்,  சூடாமணி,  அசோகமித்திரன், வண்ணதாசன், பிரபஞ்சன்-  ஒவ்வொரு கதாசிரியருக்கும் தனித்தனி புத்தகம்  -  ஆனந்த விகடன் வெளியீடு

சிவானந்தலஹரீ பாஷ்யம் -  ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண  மடம்

Self - knowledge  -  (An English Translation of Sankaracharya's  Atmabodha with Notes, Comments, and Introduction  -  ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண மடம்

உபநிஷதங்கள் -- தனித்தனி புத்தகங்கள் - ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண மடம்

பாரதியார் கவிதைகள், கதைகள், கட்டுரைகள், வாழ்க்கை வரலாறு  -- தனித்தனி  புத்தகங்கள் -  வர்த்தமானன்  பதிப்பகம்

மனவளக்கலை -  (இரண்டு பாகங்கள்)  -   தத்துவ ஞானி வேதாத்திரி மகரிஷி -
உலக சமுதாய சேவா சங்கம்,  வேதாத்திரி பதிப்பகம்

சங்க இலக்கியங்கள் ( மர்ரே எஸ்.ராஜம் அவர்களால் வெளியிடப் பெற்ற
தொல்காப்பியம், பத்துப்பாட்டு, எட்டுத்தொகை நூல்கள், பதினெண் கீழ்க்கணக்கு, பாட்டும் தொகையும் ஆகிய நூல்களை 'சங்க இலக்கியங்கள்' என்னும் தலைப்பில் 12 பாகங்கள் கொண்ட தொகுதி --  நியூ செஞ்சுரி புக் ஹவுஸ்

My Apprenticeship  and My Universities -  Maxim  Gorky  -  (Collected works of Maxim Gorky) -நியூ செஞ்சுரி  புக்  ஹவுஸ்

An Autobiography  -  Mahathma Gandhi -  Navajivan Publishing House

ஜீவா என்றொரு  மானுடன் -  பொன்னீலன் -  நியூ செஞ்சுரி புக் ஹவுஸ்

சங்க சித்திரங்கள் -  ஜெயமோகன் -(ஆனந்த விகடன் ஸ்டாலில் கிடைக்கலாம்)

அவன் -  ரா.கி.ரங்கராஜன்   -- வானதி பதிப்பகம்


இப்போதைக்கு  இது!


Tuesday, January 6, 2015

இனி (பகுதி-8)

புரண்டு படுத்த பொழுது விழிப்பு வந்து விட்டது.

இன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை விடுமுறை ஆனதால் மதிய சாப்பாட்டிற்குப் பிறகு ஒரு குட்டித் தூக்கம் போட்டு விட்டு எழுந்திருக்க செளகரியமாக  இருந்தது.  தூக்கம் கலைந்தவுடன் படுத்த வாக்கிலேயே தலை நிமிர்த்தி வால்கிளாக்கில்  மணி பார்த்தான் பாண்டியன்.  மணி ஐந்தாகியிருப்பது உணர்வில்  படிந்த அடுத்த வினாடி வாரிச்சுருட்டிக் கொண்டு எழுந்திருந்தான்.

சமையலறையிலிருந்து மிக்ஸி சப்தம் கேட்டு அடங்கியது.  இவன் அந்தப் பக்கம் போய்ப் பார்த்த பொழுது மங்கை மிக்ஸியின் மேல் ஜாரை நீக்கி உள்ளே அரைபட்டிருப்பதை  கரண்டியில் எடுத்து வேறு பாத்திரத்திற்கு மாற்றிக் கொண்டிருந்தாள்.

இவன் எழுந்து வந்ததைப்  பார்த்தவள், "என்ன காப்பி கலக்கட்டுமா?" என்றாள்.

"மணி  அஞ்சாச்சு பார்.. எவ்வளவு நேரம்  தூங்கிட்டேன்? எழுப்பக்கூடாது?" என்று   குறைப்பட்டுக் கொண்டான் பாண்டியன்.

"எவ்வளவு நேரம்?.. மூணறைக்குத் தானே படுத்தீங்க.. அசந்து தூங்கறச்சே எழுப்ப மனசு  வருமா?.. லீவு நாள் தானே?.. இருக்கவே இருக்கு,  விடிஞ்சா ஆபீசுக்கு கிளம்பற ரொட்டீன் வேலை  ஆரம்பிச்சிடும்.. என்ன, கேட்டேனே, காப்பி கலக்கட்டுமா?"

"உம்.." என்றவன், "நீ மட்டும் என்ன?.. எனக்கு முன்னாடியே கிளம்ப வேண்டியிருக்கும்.  எனக்கானும் சனிக்கிழமை லீவு.   உனக்குன்னா சனிக்கிழமையிலும் ஸ்பெஷல் கிளாஸ்ன்னு அரை நாள்  அதிலே போய்டுது.. ம்.. என்ன  செய்துகிட்டு  இருக்கே?" என்று உள்பக்கம் வந்தான்.  பொட்டு  பொட்டாக அவள் முகத்தில் வியர்த்திருந்தது, அவள் மீதான பரிதாபத்தைக் கூட்டியது.

கணவனின் கரிசனம் இன்னும் இவனுக்கு நிறைய வகைவகையாய் செய்து போட வேண்டும் என்கிற ஆசையைக் கூட்டியது. "வாழைக்காய் இருந்தது.. பொடிமாஸுக்கு பொடி செய்து வைச்சிருக்கேன்." என்றவாறே பிரிட்ஜிலிருந்து எடுத்த பாலை அடுப்பில் ஏற்றி காய்ச்சத்  தொடங்கினாள் மங்கை.

"எனி ஹெல்ப்?.. ஸிங்க்லேயே அதெல்லாம்  போட்டுடு.  நான் வந்து  தேய்ச்சு  வைக்கிறேன்.." என்று முகம் கழுவி வரத் திரும்பினான்.

"சரியாப் போச்சு.. இப்படி ஆம்பிளை  இருந்தா, பொண்ணுங்க சதை போட்டு பெருத்துடுவாங்க.. தஸ்ஸு  புஸ்ஸூன்னு  அப்புறம் அவங்களுக்குத் தான் சிரமம்.."

"என்ன நீ கூட இப்படி பேசறே..  நம்ம வீட்டு வேலையைச் செய்யறதுலே  கூட  ஆம்பளை-பொம்பளை பாகுபாடா?.. பகிர்ந்திண்டாத்தான்  ரெண்டு பேருக்குமே சந்தோஷமா இருக்கும். மனசிலே ஆயி?.." என்று பாண்டியன் புன்னகைத்தான்.

அவள் மிதமாக கொதித்திருந்த பாலில் பெரும்பகுதியை வேறொரு பாத்திரத்திற்கு  மாற்றி ஒதுக்குப்புறமாக வைத்து விட்டு, மீதியிருந்த பாலில் டிகாஷனைக் கலந்து அடுப்பில்  வைத்தாள். "என்ன பெரிய தொலையாத வேலை?..நாம ரெண்டு பேர் தானே?" என்று ஷெல்பிலிருந்து சர்க்கரை  டப்பாவை எடுத்தாள்.  'நாம ரெண்டு பேர் தானே' என்று சொன்னதில் அவளை அறியாமலேயே வார்த்தைகளில் விழுந்த அழுத்தத்தின் அர்த்தம் இரண்டு பேருக்குமே புரிந்தது.

"ரெண்டு பேர் தான்.  இருந்தாலும் நச்சு நச்சுனு ஒண்ணு  மாத்தி  ஒண்ணுன்னு  இருக்கில்லியா?.. அதுக்காகச் சொன்னேன்.." என்றான்  பாண்டியன்.

"முதல்லே போய் முகமெல்லாம் கழுவிகிட்டு ப்ரஷ்ஷா வாங்க.." என்று அவன் முதுகுப்  பக்கம் கைவைத்து லேசாகத் தள்ளி  விட்டாள். "இப்போலாம் என்ன தனியாகவே கோயிலுக்கு கிளம்ப  ஆரம்பிச்சாச்சா?" என்று கேள்வி பின்னாடி கேட்டது..

"வந்து  சொல்றேன்.." என்று வாஷ்பேசினுக்குப்  போனான்  பாண்டியன். முகம் துடைத்து, காப்பி குடித்து எல்லாம் ஆகியும் அவனே சொல்லாததினால், மங்கையே முன்னால் கேட்ட கேள்வியை மறுபடியும் கேட்டாள். "விபூதி- குங்குமப் பொட்டலம் கொண்டு வந்து கொடுத்ததினால் தெரிந்தது. சாயந்தரம்ன்னா நானும் கூட வந்திருப்பேன்லே?"

"திடீர்ன்னு நின்ற சீர் நெடுமாற நாயனாரைப் பாக்கணும் போல இருந்தது. அதனாலே கிளம்பிட்டேன்.  வேணும்னா ரெண்டு  பேரும் சேர்ந்து சாயந்தரம் போனால் போச்சு.." என்றான் பாண்டியன்.

அவள் பதில் ஒன்றும் சொல்லாததினால், "அந்த ராஜா விஷயம், நீ சொன்னது சரிதான்.." என்றான்.

மங்கைக்கு கணவன் என்ன சொல்கிறான் என்று  புரியவில்லை. அதனால், "எந்த ராஜா விஷயம்?" என்றாள்.

"ஐயே! மனசிலே ராஜாங்கற நெனைப்பு தான்னு அன்னிக்கு நீ சொன்னது என்னைத் துறத்திண்டே வர்றது, மங்கை!"

"ராஜான்னு பெயர் வைக்கலையே தவிர, யார் சொன்னாலும் சொல்லாட்டா லும் நீங்க ராஜாதான்!" என்று மங்கை புன்னகைத்தாள்.

"நான் சொல்ல வந்தது என்னன்னா, நீ அப்படிச் சொல்லிச் சொல்லி இன்னிக்கு  அந்த பாண்டிய ராஜா சிலை முன்னாடி நிக்கறச்சே, ராஜா மிடுக்குன்னு  சொல்லுவாங்களே, அந்த மிடுக்கு உணர்வு எனக்கும் தொத்திண்ட மாதிரி இருந்திச்சு.."

"எந்த ராஜா?  மாறவர்மன் அரிகேசரியையாச் சொல்றீங்க?" என்று குறும்பாய் மங்கை பாண்டியனைப் பார்த்தாள்.

"சரியாப்  போச்சு.. ஏதோ அடுத்த தெரு அம்மணியைப் பத்திக் கேக்கற மாதிரி ரொம்ப சகஜமாக் கேக்கறே?.. அரிகேசரி இல்லே; நின்ற சீர் நெடுமாற நாயனார்! போச்சுடா.. எல்லாத்தையும் மறந்தாச்சா?"

"மறக்கலே.  அவர் தான் இவர். இவர் தான் அவர்" என்று  மங்கை சொன்ன போது பாண்டியனுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது..  "நீங்களும்  வெளியே போயிருந்தீங்களா?.. அடுப்படி வேலையெல்லாம் முடிச்சிட்டு, சும்மா இருக்க பிடிக்கலே. பழைய  புஸ்தகங்களையெல்லாம் எடுத்து வைச்சிகிட்டு இந்த பாண்டிய ராஜாவைப் பத்தி என்னலாம் தகவல் கிடைக்கும்ன்னு தேடிகிட்டு இருந்தேன்.  அப்போத் தெரிஞ்சது தான்  இது.  இது மட்டுமில்லே. இன்னும் சிலதும் தெரிஞ்சது.. அறுபத்து மூணு பேர்  இருக்க, இந்த நாயனார் விசேஷமா உங்க கண்ணுக்குத் தட்டுப்பட்டதே எனக்கு ஆச்சரியமா இருக்கு.." என்று மங்கை சொன்ன போது, பாண்டியன்  நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தான். அது என்ன விசேஷம் என்று தெரிந்து கொள்ளும் ஆவல், அவன் முகத்தில் பட்டவர்த்தனமாகத் தெரிந்தது.  ஒரு கதை கேட்கும் ஆவலில், "ஏன் நிறுத்திட்டே?.. சொல்லு, மங்கை.." என்று  அவள் முகத்தையே பார்த்தான்.

"அந்த ராஜாக்கு  அமைஞ்ச ராணி பேரு இன்னும் விசேஷம்.  மங்கையர்க்கரசிங்கறது அவங்க பேரு. மங்கையர்க்கரசிங்கறதை கூப்பிடற வசதிக்காக மங்கைன்னு கூப்பிடலாமில்லியா?"

'குபுக்'ன்னு பிரவாஹமெடுத்த சந்தோஷத்திற்கு பாண்டியனால் அணை போடமுடியவில்லை. "ஓஹோஹோ.." என்று கைதட்டிக் கொண்டாடினான் .. "உன்னோட விவர சேகரிப்பு அற்புதம், மங்கை!" என்று மகிழ்ச்சியில் ஆரவாரித்தான்.. "ராஜாங்கறச்சே, எனக்கு அவ்வளவா சுவாரஸ்யப்படலே.  ஆனா இப்போ ராணி பேரைத் தெரிஞ்சிக்கிட்டதும்,  இந்த ஒற்றுமையை நெனைச்சுப் பாத்தா என்ன சொல்றதுன்னு தெரிலே.." என்று பரபரத்தவன் திடீரென்று ஏதோ நினைவுக்கு வந்த நிலையில், "மங்கை.. நீ மட்டும் இல்லே. என்னோட பாட்டி பேரு கூட மங்கை தான்.. அந்த பாட்டி பத்தி என்னிக்கானும் அத்தை சொல்லியிருக்காங்களா?" என்று திகைத்துக் கேட்டான்.

"சொல்லியிருக்காங்க.. உங்க தாத்தா பேரு தெரியுமோ?" என்று அவளுக்கு அது தெரியும்ங்கற தோரணையில் கேட்டாள்.

"தெரியுமே! அவரு பேரு பராங்குசம், இல்லை?"

"கரெக்ட்! இந்தப்  பேருலே இன்னொரு ஆச்சரியம் என்னன்னா, நம்ம  நாயனார் ராஜோவோட பட்டப்பேரும் பராங்குசன்ங்கறது  தான்.  கொஞ்சம் டீப்பா பாத்தீங்கன்னா, நம்ம ரெண்டு பேர் குடும்பத்து பெரியவங்க பேரெல்லாம் இப்படி மாத்தி மாத்தியே வர்றது... எங்க அப்பாவோட அம்மா பேரு நங்கை. அவங்க நினைவாத் தான்  எனக்குக் கூட நங்கைன்னு பேரு வைச்சாங்க.. என்னை ஸ்கூல் சேக்கறச்சேத் தான் அந்த நங்கை, மங்கையா மாறிப் போயிடுச்சி.. " என்று சிரித்தபடி மங்கை நினைவுகளில் தோய்ந்தாள்.

"அத்தையும் மாமன் பையனைத் தானே கல்யாணம்  செய்துகிட்டாங்க?.. அதனாலே அந்த ஒட்டும் உறவுக்கும் கூடவே சேர்ந்து இந்த பெயர் தொடர்ச்சியும் வந்திருக்கு.." என்ற பாண்டியன், "நம்ம குடும்ப மரம் -- பேமலி ட்ரீ--  படம் போட்டுப் பாத்தா மங்கையும் நங்கையும் பாண்டிய ராஜா பேர்களும் கிளை கிளையாய்  இருக்கும்.." என்று சொல்லிச் சிரித்தான்.

"தாத்தாலாம் திருநெல்வேலி தானே?.. அப்பாரு காலத்லே தான் உத்தியோகம்,  டிரான்ஸ்வர்ன்னு மழபாடி போனோம்.  மழபாடி-பட்டீஸ்வரம் தானே சோழர் காலத்து பழையாறை?.. பழையாறை தான் மங்கையர்க்கரசி அம்மா அவதரிச்ச ஊர்.  சுத்தி சுத்தி உங்க நாயனார் ராஜா கதைக்கே வந்திட்டம் பாருங்க.."

பாண்டியன் ஆச்சரியத்தில் பதில் சொல்ல முடியாமலிருந்தான்.

"அம்மா ஒரு  பழைய குடும்ப போட்டோ ஆல்பம் கொடுத்து இருக்காங்க, இல்லே?.. அதுலே பாருங்க. முப்பது, நாப்பது பேர் தேறும்.. ஒண்ணா உக்காந்திருக்கற ஒரு படம் இருக்கு, பாருங்க.. எத்தனை ராஜா, ராணிங்க?.. இப்போ பாத்தாலும் சிரிப்பா வரும்.. டிரங்க் பெட்டிலே தான் வைச்சிருக்கேன்.. எடுத்தாறவா?" என்ற மங்கை "அட, ஆறரை ஆச்சே?.." என்று எழுந்து வாசல் பக்கம் போய் விளக்கைப்  போட்டாள்.  வழிப்பாதை, முன்னறை, பக்க அறை, கூடம் என்று எல்லாப் பக்கமும் குழல் விளக்குகள் ஒளி உமிழ்ந்தன.

பூஜை அறை விளக்கைப் போட்டு, குத்து விளக்கேற்றினாள். சிமிழிலிருந்து எடுத்து குங்குமம் இட்டுக் கொண்டாள். சாமி  கும்பிட்டு விட்டு ஒரு ஸ்தோத்திர புத்தகம் எடுத்துக் கொண்டு வெளியே வந்தாள்.

"நீங்களும் ரெடியாகுங்க.. இதோ, ஒரு அரை அவர்லே கிளம்பிடலாம். கோயிலுக்கு போய்ட்டு வந்து ராத்திரி டிபனுக்கு  ரெடி பண்ணலாம்" என்ற மங்கைக்கு ஏதோ பதில் சொல்ல வேண்டும் போலிருந்தது பாண்டியனுக்கு.  கோயிலுக்குப் போகும் வழியில் சொல்லிக்  கொள்ளலாம் என்று பேசாமல் இருந்து விட்டான்.


(இனி... இன்னும் வரும்)





Related Posts with Thumbnails