Thursday, March 16, 2017

"EVEN IF"--ம் இந்திரர் அமிழ்தமும்

ரு பிரபலத் தொலைக்காட்சியில் பேராசிரியர் ஒருவர் ஆங்கில மொழிக்கான  இலக்கணப்பாட  வகுப்புகளைத்  தொடர்ச்சியாக   எடுத்துக் கொண்டிருந்தார்.   சென்னை  தி.நகரில்,   சுலபமாக ஆங்கிலம் கற்பதற்காக பயிற்சி வகுப்புக்களைக் கொண்ட டூடோரியல் பள்ளி ஒன்றையும்  மிகப் பிரமாதமான முறையில் அந்தப் பேராசிரியர் நடத்தி வருகிறார்.

 அந்தப் பேராசிரியரின் பாடம் நடத்தும் ஆற்றலில் கவரப்பட்டு,  அவரது தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகளை தவறாது பார்க்கும் வழக்கத்தைக் கொண்டிருந்தேன்.

ஒரு நாள் அவரது  தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சியில் ----

If- என்னும் ஆங்கில Conjunction சொல்லின் தொடர்பாகப் பயன்படுத்தும் வார்த்தைகளை விவரமாக விளக்கப்புகுந்தவர்,  "EVEN IF" என்ற வார்த்தையை எந்த நேரத்து எப்படியெல்லாம்  உபயோகப்படுத்தலாம் என்பதைச்  சொல்லிக்  கொண்டிருந்தார்.

Even if it is thunder strom, I will attend the programme.
Even if you provide $1000, I will not do that job.

இடி இடித்துப் புயல் வீசினும், அந்த நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொள்வேன்.
ஆயிரம் டாலர் பணம் தந்தாலும், அந்தக் காரியத்தைச் செய்யமாட்டேன்.

'Even if' என்கிற வார்த்தையை  உபயோகப்படுத்துதலில் இன்னும் பல உதாரணங்களைச் சொல்லி   மிக அழகாக   அந்த நிகழ்ச்சியைப்  பார்க்கும் சிறார்களின் மனத்தில் படியும்படி பாடத்தை நடத்திக் கொண்டிருந்தார்.            
தீர்மானமாக, உறுதிபட செயல்பட முடியாது என்று முடிவெடுக்கையில், இந்த 'Even if' வரும்;

அதே மாதிரி எதுவரினும் செயல்படுவேன் என்கிற இடத்தும் இந்த 'Even if' ஒட்டிக்கொண்டு ஓடோடி வரும்.

'EVEN IF'--ன்  மாறுபட்ட எதிர் எதிரான இரண்டு உபயோகிப்புக்கள் இவை.

இந்த 'Even if'-ஐ தொலைக்காட்சியில் அந்தப் பேராசிரியர் விளக்கிக் கொண்டிருக்கையில், கண்கள் தொலைக்காட்சியைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, மனமோ தறிகெட்டு சங்க காலத்திற்குப் பறந்தது. கண்கள் கடலுள் மாய்ந்த இளம் பெருவழுதியை நினைத்துப் பனித்தன!

வழுதி என்கிற வழக்கிலேயே அவன் பாண்டிய மன்னனென்று தெரிகிறது. பெருவழுதி எப்படி இறந்திருப்பான்?.. எதிர்பாராத இறப்பு மாதிரி தான் தெரிகிறது, அவன் எந்தப் பெருவழுதி என்று குறிப்பிட்டுச் சொல்வதற்காக சுட்டப்படுவது, 'கடலுள் மாய்ந்த' என்னும் குறிப்புச் சொற்றொடர்!

கடல் கடந்து படையெடுத்துச் சென்று வெற்றிவாகை சூடுவது, அன்றைய தமிழக மன்னர்களுக்கு இயல்பான ஒரு செயலாக இருந்தது. "கடாரம் கொண்டான்" என்று கடல கடந்து சென்று கடார நாட்டை வெற்றி கொண்டதைக் குறித்துச் சொல்லும்படி இராஜராஜ சோழனைக் குறிப்பிடுவதிலிருந்து, இந்த மாதிரி கடல் தாண்டிய போருக்கெல்லாம், தாங்களே தலைமை தாங்கிப் படை நடத்திச் சென்று வென்றிருக்கிறார்கள் தமிழக மாவேந்தர்களென்று தெரிகிறது! அப்படி ஒரு படையெடுப்பின் பொழுதுதான் இந்த பெருவழுதி கடலுள் மரக்கலம் கவிழ்ந்து மாய்ந்து விட்டானோ?...கடலுள் மாய்ந்த இந்த பெருவழுதி, இளம் வயதுடையோன் என்றுக் குறிக்க இளம் பெருவழுதியோ?..

--என் நினைவுகள், பரிதாபச் சூழலில் முக்கித் தவித்தன.

எவ்வளவு புலமை?..எவ்வளவு சிந்தனைச் சிறப்பு?..எவ்வளவு குண மேன்மை?..இவன் யாத்ததாக புறநானூற்றில் ஒரு பாடல்தான் இன்று நமக்குப் படிக்கக் கிடைக்கப்பெறினும், அந்த ஒரு பாடலே ஓராயிரம் அர்த்தங்களை நமக்குச் சொல்லி நானூற்றில் நட்சத்திரமாக ஒளிவிடுகிறது!...பண்டைய தமிழன் தலை நிமிர்ந்து நிற்க முற்றிலும் தகுதியுடையோன் என்று பறைசாற்றும் இப்படிப்பட்ட அட்டகாசமான பாடல்களை வாசிக்கும்
நேரத்து உள்ளம் விம்மி களிப்பெய்துகிறது!..

"உண்டால் அம்ம, இவ்வுலகம் -- இந்திரர்
அமிழ்தம் இயைவது ஆயினும், 'இனிது' எனத்
தமியர் உண்டலும் இலரே; முனிவு இலர்;
துஞ்சலும் இலர்; பிறர் அஞ்சுவது அஞ்சி
புகழ் எனின், உயிரும் கொடுகுவர்; பழியெனின்
உலகுடன் பெறினும், கொள்ளலர்; அயர்விலர்;
அன்ன மாட்சி அனையர் ஆகி
தமக்கு என முயலா நோன் தாள்,
பிறர்க்கு என முயலுநர் உண்மையானே"

(புறநானூறு--182)

திணை--பொதுவியல். துறை--பொருள்மொழிக்காஞ்சி

அமுது கிடைப்பினும் இனிது எனத்
தான் மட்டும் உண்ணார்; பிறரை வெறுத்தலும்
சோம்புதலும், மனச்சோர்வும் அறியார்
புகழ் என்றால் உயிரையே கொடுப்பர்
பழி என்றால் இந்த உலகையே
பரிசாகக் கொடுத்தாலும் பெறார்.
தனக்கென்றால், வலிந்து எந்த முயற்சியிலும் ஈடுபாடாதார்,
பிறர்க்கென்றால், எதையும் முயன்று செய்து கொடுக்கும் தன்மையுடையோர்.....

---'இப்படிப்பட்டவர் இருக்கையினால் தான், ஐயா, 'உண்டால் அம்ம இவ்வுலகம்'---இந்த உலகம் இருக்கிறது'  

---  என்று பிரகடனப்படுத்துகிற வகையில்,பாடலின் முழு அழுத்தத்தையும்
முதல் வரியில் கொண்டு போய்ச்சேர்த்து முடிக்கும் கவி அரசனின்  மாசுமறுவற்ற உள்ளமும்  மொழியை தான் சொல்ல வந்ததற்கேற்ப   வளைத்துக்  கையாண்ட அவனது மொழியாற்றலும்    சிலிர்ப்பேற்படுத்துகிறது!...

"இந்திரர் அமிழ்தம் இயைவது ஆயினும், இனிது எனத் தமியர் உண்டலும் இலரே"-- என்கிற வரிக்கு, "Even if"--என்னும் ஆங்கில Conjunction- வார்த்தையைப் பொருத்திப் பார்த்து உள்ளம் மகிழ்கிறது.

அமிழ்தம் எப்படிப்பட்ட உச்சகட்டச் சிறப்பு உடைத்து என்பது தெரியும்; அந்த அமிழ்தமே கிடைக்கப்பெறினும்,  தான்மட்டும் தனியே உண்ணமாட்டார்களாம்!

"Even If"--என்ன அருமையாக இங்கே பொருந்துகிறது, பாருங்கள்!

Friday, March 10, 2017

எல்லோர்க்கும் கொடுமதி மனைக் கிழவோயே!

ப்பொழுதும் திருநெல்வேலி பக்கம் போனாலோ, அல்லது அந்த ஊரை நினைத்தாலே எனக்கு ராமசாமி நினைவு வந்து விடும்.

அடுத்த வாரம் தென்காசிக்கு ஒருவேலையாகப் போகவேண்டியிருக்கிறது. அப்படியே குற்றாலத்தில் ஒருநாள் தங்கல். ரயில்வே கால அட்டவணைப் புத்தகத்தை முன்பதிவுக்காகப் புரட்டும் பொழுது, ராமசாமி ஞாபகத்திற்கு வந்து விட்டான்.

அவன் தந்தையை நினைக்கையிலேயே எவ்வளவு அற்புதமான மனிதர் என்று மனசு நெகிழ்கிறது. ஆண்டவன் படைப்பில் மானுடராய் இப்படிப்பட்ட ஒரு வாழ்வு வாழ்ந்த நல்ல மனிதர்களை நினைக்கும் பொழுது நாமும் அப்படிப்பட்ட ஒரு வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொள்ள வேண்டுமென்று நெஞ்சில் சூளுரைத்துக் கொள்வதும் இயல்பான ஒரு செய்கையாகப் போய்விட்டது. ரொம்பவும் மோசமாகப் போய்விடாமல், இப்படிப்பட்ட நல்லவர்களின் வாழ்வுதான் நம்மை வழிநடத்தி காப்பாற்றுவதாகவும் நான் நம்புகிறேன்.

ராமசாமி கொழுத்த செல்வந்தவர்களின் குடும்பத்தில் பிறந்தவன். பரம்பரையே மிட்டா மிராசுதாரர்கள். செலவம் ஓரளவுக்கு மேல் சேர்ந்துவிட்டால், அதுவே மேலும் மேலும் தன் வளர்ச்சியைத் தானே பார்த்துக் கொள்ளும் இயல்புடையது போலும்.

திருநெல்வேலி வண்ணாரப்பேட்டையில் மா,பலா,தென்னை மரங்கள் சூழ்ந்த மிகப்பெரிய பங்களா அவர்களது. அவர்களின் வீடு என்று சொல்லப்படும் மாளிகையின் வேலியை ஒட்டிய நீண்ட தெருவில் ஒரு வீட்டில் நாங்கள் குடியிருந்தோம். வரிசையாக பதினைந்துக்கு மேற்பட்ட பக்கத்துப் பக்கமாக ஒட்டிக்கட்டப்பட்ட வீடுகள்..அத்தனையும் ராமசாமி குடும்பத்துக்குச் சொந்தமானது.

ராமசாமி என் பள்ளித்தோழன் கூட. எங்களது பெரிய ஜமா. பத்து பதினைந்து  பேர்கள் கொண்ட எங்கள் குழு, தினமும் மதுரை திரவியம்
தாயுமானவர் இந்துக் கல்லூரி பள்ளிக்கு போவதும், மாலையில் வீட்டுக்குத் திரும்புவதும் ராமசாமி வீட்டு வேனில் தான். அந்தப் பக்க சிறுகுழந்தைகள் ஆரம்ப பள்ளிக்குப் போவதற்காக இன்னும் இரண்டு வேன்களைத் த்னியாக ஏற்பாடு செய்திருந்தனர்.

பங்களாவை ஒட்டியவாறே சத்திரம் போல மிகப்பெரிய ஹாலுடன் ஒரு கட்டிடம் இருக்கும். காலையில் கூட்டமாக துண்டும் சோப்புப்பெட்டியுமாக அரட்டை அடித்தபடி தாமிரபரணியில் குளித்துவிட்டு வந்தோமானால், அவரவர் வீட்டிற்குச் சென்று உடைமாற்றிக் கொண்டு இந்த சத்திரம் போன்ற இடத்தில் குழுமிவிடுவோம்.

எல்லோருக்கும் காலை டிபன் அங்கேதான். எப்படியும் தினம் இருபது பேருக்கு மேல் தேறிவிடும். ராமசாமி, ராமசாமியின் தம்பி, அவன் அப்பா, அம்மா சூழ உட்கார்ந்து சாப்பிடுவோம். சமையல்கார சாம்புமாமா, பளீரென்று வெள்ளை வெளேர் வேஷ்டியும் மேல்துண்டுமாய் நெற்றி நிறைய வீபூதி-சந்தனப்பொட்டுமாய் ஆரோக்கியமாய் இருப்பார். ராஜ உபசாரம் தான். அவர் அவரவரைப் பேர் சொல்லி விளித்து, "தேங்காய்ச்சட்னி போடட்டுமா?..கொத்ஸூ கொஞ்சம் போட்டுக்கோயேன்"..என்று கேட்டுக்கேட்டு விசாரித்து அன்புடன் பரிமாறுவார். குண்டு கத்திரிக்காயைச் சுட்டு, கட்டித் தயிரில் மூழ்க வைத்துத் தாளித்துக் கொட்டி சட்னிமாதிரி பண்ணியிருப்பார் சாம்புமாமா. அந்த வயசில் எனக்கு ரொம்பவும் அது பிடிக்கும். கேட்டுக்கேட்டு வாங்கிப் போட்டுக்கொண்டு சாப்பிடுவேன்.

அந்த சத்திரம் போன்ற ஹாலைச் சுற்றி வந்தால், இடதுப்பக்கக் கோடியில் ஒரு பிள்ளையார் கோயிலை பங்களாக்குள்ளேயே கட்டியிருப்பார்கள்... அந்தப் பிள்ளையாருக்கு தினமும் உச்சிகால பூஜை முடிந்ததும், ஏழைஎளியோருக்கு இலைபோட்டு எளிமையான சாப்பாடு தினமும்
உண்டு..கிட்டத்தட்ட மத்தியானம் இரண்டு மணிவரை நாலைந்து பந்திகள் நடக்கும். சாப்பிட்டு வயிறு நிறைந்தவர்கள் வாயார வாழ்த்தியது தான், அந்த குடும்பத்தையே எந்தக்குறையுமில்லாமல் வாழ வைத்தது போலும்!..ராமசாமியின் அப்பாவுக்கு அப்பா, மற்ற சொந்தக்கார உறவுகள் என்று எண்பதைத் தாண்டியவர்களே ஏகப்பட்ட பேர் அந்த குடும்ப்த்தில் வளைய வந்து கொண்டிருப்பர்...எல்லோரும் ஏதோ வேலையில் ஈடுபட்டு எங்கங்கோ போய்க்கொண்டும் வந்துகொண்டும் இருப்பார்கள்...பங்களா பூராவும் எந்நேரமும் கலகலப்புடன் 'ஜேஜே' என்ற கூட்டம் தான்! எல்லோரும் உரக்கப் பேசி உரக்க சிரித்துக் கொண்டிருப்பார்கள்.. ஏழைக் குழந்தைகளுக்கு இரவுப்பள்ளி உண்டு.. அவர்களுக்கு பாடம் படிக்க வகுப்பு போன்ற தோற்றத்துடன் கரும்பலகையும் மேஜை நாற்கலிகளுமாய் ஒரு பெரிய ஹால் உண்டு.. இரவு பள்ளி நடத்தவென்றே, டவுனிலிருந்து நாலைந்து ஆசிரியர்கள் வந்து போவார்கள்...அவர்கள் வருவது போவது எல்லாம் பங்களா காரில் தான்!..

ஒருநாள், "என்ன இப்படி எல்லோருக்கும் வாரி வழங்குகிறீர்கள்?" என்று யாரோ 'ஒருமாதிரி' கேட்டதற்கு, ராமசாமியின் அப்பா, பரமார்திகமாக மேலே ஆகாயம் நோக்கி கையுயர்த்தி, "எல்லாம் அவன் கொடுத்தது; தீரத்தீர இன்னும் கொடுத்திண்டே இருக்கான்..அவன் என்னிடம் கொடுப்பதைத்தான் நான் நாலுபேருக்குக் கொடுக்கிறேன்" என்று ரொம்ப சுருக்கமாகச் சொன்னார்... இன்னொருநாள் சாயந்திரம் இதே மாதிரி கேட்ட இன்னொருவரிடம், "என்ன புதுசா கேட்கறே?..என் தாத்தா..என் தாத்தாக்கு தாத்தா.. அவர்கள் செஞ்சதைத் தானே நானும் செய்யறேன்.. இந்தக் குடும்பமே, ஜஸ்ட் மிடில் மென்! எல்லாம்  அந்த ஆண்டவனுக்குச் சொந்தம்.    எந்தக் காலத்திலே யார் செஞ்ச பூர்வபுண்ணியமோ, இந்த மேனேஜ்மெண்ட் பாக்கியம் எங்களுக்குக் கிடைச்சிருக்கு.." என்று 'பகபக'வென்று சிரித்துச் சொன்னது இன்னும் என் நினைவில் நிழலாடி சிலிர்ப்பேற்படுத்துகிறது..

பிற்காலத்தில் நான் படித்த இந்தப் புறப்பாடலும் நினைவிற்கு வருகிறது:

"நின் நயந்து உறைநர்க்கும், நீ நயந்து உறைநர்க்கும்,
பல் மாண் கற்பின் நின் கிளை முதலோர்க்கும்,
கடும்பின் கடும் பசி தீர யாழ நின்
நெடுங் குறியெதிர்ப்பை நல்கியோர்க்கும்,
இன்னோர்க்கு என்னாது, என்னோடும் சூழாது,
வல்லாங்கு வாழ்தும் என்னாது நீயும்
எல்லோர்க்கும் கொடுமதி--மனை கிழவோயே!--
பழம் தூங்கு முதிரத்துக் கிழவன்
திருந்து வேல் குமணன் நல்கிய வளனே."

(புறநானூறு--163)

வள்ளல் குமணனைப் பாடி பரிசில் கொணர்ந்த பெருஞ்சித்திரனார் என்னும் புலவர் பெருந்தகை, தன் மனையோட்குச் சொன்னது, இப்பாடல்.

கொடுத்தவன், வள்ளல்; பரிசில் பெற்ற புலவனும் அவனை விஞ்சிய வள்ளலாய் இருப்பான் போலிருக்கு என்று மனசு களியாட்டம் போடுகிறது..எப்படிப் பட்ட இனம், இந்த தமிழினம் என்று நெஞ்சு பூரிப்பால் விம்மித் தணிகிறது.. அடடா! அடடாவோ! என்ன அருமையான, வரிக்கு வரி பெருமிதத்தைப் பூசிக்கொண்ட வார்த்தைகளால், வார்த்தெடுக்கப்பட்ட கவிதை!...

"உன்னை விரும்பி வந்தோருக்கும்,
நீ விரும்பியோருக்கும், உத்தம குணம் கொண்ட
வழிவழிவந்த உற்றோருக்கும்,
பிறர்பசி காணப் பொறாது
குறிப்பாலாயே உணர்ந்து அவர்தம் பசி
போக்கியோர்க்கும்---
இவருக்குத் தான் என்று எண்ணாது
என்னையும் இது குறித்துக் கலக்காது
நீண்ட நாள் கவலையின்றி வாழ இது
நமக்காயிற்று என்றும் எண்ணாது
எல்லோருக்கும் அள்ளி அள்ளிக் கொடு--
என் மனைக்கிழத்தியே---இந்த
செல்வம்?...இது முதிரத்துச் சொந்தக்காரனான
நம் குமணன் நல்கிது, அல்லவா?..


கரன்ஸி நோட்டுகளை அடுப்புப்பற்ற வைத்தாலும் பத்து தலைமுறைக்குக் காணும் சொத்து என்று செட்டிநாட்டுப் பக்கம் பேச்சுக்குச் சொல்வார்கள். அப்படிப்பட்ட செல்வத்தைப் பெற்ற செல்வந்தர்கள் இரக்கத்தின் அடிப்படையிலும், தர்மம் செய்ய வேண்டுமென்கிற இயல்பாக வழிவழிவந்த குடும்ப குணநலனாகவும், வசதிகுறைந்த வறியோருக்குக் கொடுப்பதை தானம் என்பார்கள். வரும் வருமானத்தில் ஒரு சதம் தானத்திற்கு ஒதுக்கி வைப்பதை சில குடும்பங்களில் ஒரு பழக்கமாகவும் கொண்டுள்ளார்கள்.

ஆனால், தானே வறிய நிலையில் இருக்கையில், இன்னொருவரிடம் தன் சொந்த திறமை காட்டிப்பெற்ற பரிசிலை, எல்லோருக்கும் வாரி வழங்குவது என்பது நினைத்துப் பார்க்கவே பெரிய விஷயமாகப் படுகிறது. அதுவும், "வல்லாங்கு வாழ்வோம் என்று எண்ணாது எல்லோருக்கும் கொடுத்துவிடு" என்று சொன்ன பெருஞ்சித்திரனாரின் குணமேன்மை நினைத்து நினைத்து மகிழத்தக்கது. 'இருப்பது தீர்ந்துவிட்டால், இருக்கவே இருக்கிறான், புலவர்களைக் காக்கும் புரவலன் குமணன்! பாடிப் பரிசில் பெறலாம்; பெறுவது என்பது பலருக்குக் கொடுத்து மகிழவே' என்கிற புலவர் பெருமானின் செம்மாந்த பண்புநலனும் ஊடும் பாவுமாய் பாட்டில் பரவியிருப்பதும் உன்னிப்பாய் கவனித்தால் புலப்படும்.

Monday, March 6, 2017

சாபம்

சென்ற  பகுதி வாசிக்க:  http://jeeveesblog.blogspot.in/

பகுதி--3

புவியியல் பேராசிரியர் துரைசாமி மேடையேறியதும் அவரை வரவேற்று தனது அரிய கண்டுபிடிப்பான அந்தக் காலக் கணினி முன் நிறுத்தினான் டேவிட்..  துரைசாமியின்  பிறந்த தேதியும்  அன்றைய தேதியும் நேரமும் காலக்கணினியில் பதியப் பட்டன.

"துரைசாமி சார்!  உங்களது எந்த ஜென்மத்து நிகழ்ச்சியை பார்க்க  ஆவலாக இருக்கிறீர்கள்?" என்று அவரிடம் கேட்டான் டேவிட்..

"போன ஜென்மத்து என் சம்பந்தப்பட்ட நிகழ்வு ஏதாவது பார்த்தால் போதும்.
அதுவே எனக்குப் பேரானந்தமாக இருக்கும்" என்றார் துரைசாமி.

"ஓ.கே.  கொஞ்சம் வலது புறமாக நகர்ந்து கணினிக்கு நெருங்கி வந்து திரையில் உங்கள்  முகம் தெரிகிற மாதிரி  அமர்ந்து கொள்ளுங்கள்.  உங்களது இந்த ஜென்மத்து முக விலாசத்தை அந்தக் கணினி புரிந்து கொள்ளட்டும்" என்றான் டேவிட்.

துரைசாமியும் அப்படியே செய்தார்.   அவர் முகம் கணினித் திரையில் நன்றாகப் பதிந்ததும் விர்..ரென்று  விர்ரிட்டது கணினி.

டேவிட்  காலக்கணினியின் வயிற்றுப் பகுதியில் ஒன்று என்று இலக்கமிட்டிருந்த குமிழைத் திருப்பியதும்,   இரண்டே வினாடிகளில் 'பளிச்'  என்று துரைசாமி சாரின் போன ஜென்மத்து அந்தக் காட்சி திரையில் படர்ந்து விரிந்தது.

சட்டென்று டேவிட் கணினியில் மொழியைப் பதித்து ஸ்பீக் பட்டனை அழுத்தினான்.

இப்பொழுது பேண்ட்டும் ஸ்லாக்குமாக இருக்கும் துரைசாமி, திரையில் வேஷ்டியும் அங்கவஸ்திரமுமாய் இருந்தார். அவர் கையில் ஒரு கவளம் சாத உருண்டை. அதை ஒரு உயர்ந்த மேடையின் மேல் வைத்து விட்டு, "கா..கா..." என்று கத்துகிறார். உடனே காககையொன்று பறந்து வந்து அந்த சாத உருண்டையை கொத்துகிறது. அதே நேரத்தில் பின்புலக்காட்சியாக, ஒரு பசு. அந்தப் பசுவுக்கு எதிரே ஒரு கை நீண்டு வைக்கோல் கட்டு ஒன்றைப் போடுகிறது.

"ஓ..ஓ.." என்ற  ஆரவாரத்திற்கிடையே , டேவிட் விளக்கப் பொத்தானை அழுத்தி, பிளாஸ்டிக் அட்டையைப் பெற்று,  அதில் பொறித்திருந்த விஷயத்தைப்    படித்து விட்டு விளக்கினான்.   மொத்தக் கூட்டமும் டேவிட் சொல்வதைக் கூர்மையாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது.


"ஒன்றுமில்லை..இது துரைசாமி சாரின் சென்ற தலைமுறைக் காட்சி.   அதாவது  துரைசாமி சாரின் போன ஜென்மத்தில் இதே மாதம், தேதி, நேரத்தில் நடந்த காட்சி.   அன்றைய தினம், துரைசாமி சார் யாருக்கோ சிரார்தம் செய்திருக்கிறார்.    சிரார்தம்-- --யூ நோ?.. ஒரு குடும்பத்தில்  இறந்தவர்களுக்காக அவர் வழிவந்தவர்கள், சிரத்தையுடன் செய்யும் திதி அது.  அந்த ஜென்மத்து  துரைசாமி சார், பிண்டம் வைத்து காக்கைகளைக் கூப்பிட, அவை வந்து சாப்பிடுகின்றன.   அதெல்லாம் போகட்டும்.  அந்தப்  பின்புலக் காட்சியைப் பார்த்தீர்களா?..  அதுதான் இதில் விசேஷம்!..அதே நேரத்தில் இவன் உருட்டி வைத்த சாதப்பிண்டம், வைக்கோல் கட்டாக மாறி, யார் மூலமாகவோ, அந்த ஜென்மத்தில் பசுவாக உயிர் தரித்திருக்கும்-- துரைசாமி சார்  யாருக்காக சிரார்த்தம் செய்கிறாரோ அவருக்குப்-- போய்ச் சேருகிறது. இது உண்மையிலேயே உடலைச் சிலிர்க்கவைக்கும் ஒரு காட்சி" என்று டேவிட் முடிக்கிறான்.

"உடலையும் எரித்தாயிற்று;  உயிரும்  பிரபஞ்ச வெளியோடு கலந்தாச்சு. அப்படியிருக்க இறந்து போனவர்வர்கள்  எப்படி இவர் அளிக்கும் உணவை ஏற்றுக் கொள்வார்கள்?  என்ற கேள்விக்கு பதிலாக அந்தப் பின்புலக் காட்சி அர்த்தம் நிறைந்ததாகத் தெரிகிறது.." என்றார்  வானவியல் பேராசிரியர் உலகநாதன்.

"இன்னொன்றும் தெரிகிறது.." என்றார் சாமிநாத சர்மா.  "பிறப்புகளில் உயர்ந்த மனிதப்பிறப்பு கிடைத்து விட்டது என்று இறுமாந்து இருக்க வேண்டாம்.  அந்தந்த பிறப்புகளில் செய்யும் நன்மை--தீமைகளுக்கு ஏற்ப அடுத்த பிறவி கிட்டுவதாகவும் கொள்ளலாம்" என்றார் சர்மா.

ஜெகப்பிரியனுக்கு ஏக ஆச்சரியம்.  எழுந்திருந்தவர், "இந்த அதிசய காலக்கணினியின் செயல்பாடுகளைப் பார்த்து விட்டு அது பற்றி ஏதாவது சொல்லாமலிருந்தால் பாவம்.." என்று ஆரம்பித்தார்.  "இறப்பிற்குப் பிறகு ஏதுமில்லை. ஆட்டம் க்ளோஸ் என்று இதுகாறும் நம்பியிருந்தேன்.  அந்த நம்பிக்கை பொடிப்பொடியாக சிதறுண்டதை இப்போது என் கண் முன்னாலேயே கண்டேன்.    இத்தனாவது  ஜென்மம் என்றால் அதற்கேற்ப ஒரு காட்சியை ப்ரோகிராம் பண்ணியிருப்பீர்களோ என்ற சந்தேகமும் ஆரம்பத்தில் இருந்தது.  மாற்றி மாற்றி வரும் காட்சிகளின் நேர்த்தியும் அந்த காட்சிகளுக்கு ஏற்ப விவரக் குறிப்புகள்,  காட்சிகளின் நேரடி ஒலி விளக்கம் எல்லாம் அற்புதம்.  இந்தத் தலைமுறையின் மிகச் சிறந்த கண்டுபிடிப்பு இதுவாகத் தான் இருக்கும்.   இளைஞன் டேவிட்டுக்கு என் அன்பார்ந்த ஆசிகள்.  கண்டுபிடிப்புகளுக்கான உலகின் மிகச் சிறந்த பரிசுகளைப் பெற என் வாழ்த்துக்கள்.." என்று சொல்லி அமர்ந்தார்.

கூட்டத்தின் வலது பக்க ஓரத்தில் லேசான சலசலப்பு.  அநத இடத்தில் அமர்ந்திருந்த  சுரேஷ் எழுந்ததும் அவன் தோற்றமே எல்லோரையும் கவர்வதாக இருந்தது.  .  இவனுக்குக் கூட இந்த தொடர் ஜென்மங்களில் ஈடுபாடு இருக்குமா என்று ஐயம் எற்படுகிற மாதிரியான இளமை ஊஞ்சலாடும் வசீகரிப்பு..

அவனைப் பார்த்து"ஓ..ஓ.." என்று கூட்டமே கரகோஷிக்க, அடுத்ததாக சுரேஷ் மேடையேறினான்.

"எங்கள் பெரும் மதிப்பிற்கும் பேரன்புக்கும் உரிய  இளம் விஞ்ஞானி      டேவிட்  அவர்களே! உங்களது அரிய இந்த கண்டுபிடிப்பைக் கண்டு அடக்கமுடியாத சந்தோஷத்தில் நாங்கள் திளைத்துக் கொண்டிருக்கும் இந்த நேரத்தில் எனக்கும்.."என்று மேடைப்பேச்சு பாணியில் ஆரம்பித்தவன், மெல்ல தனக்கு முன்னால் உட்கார்ந்திருக்கும் விஞ்ஞானிகளின் கும்பலில் இரண்டாவது வரிசையை நோட்டமிட்டான். அவன்  விழிகள்  மொய்த்த இடத்தில் உட்கார்ந்திருந்த ரேவதிக்கு முகமெல்லாம் சிவந்தது.

எத்தனை தலைமுறைகள் தாண்டிப் போனால் தானென்ன?.. பெண்கள் நாணப்பட்டால், முகம் தான் சிவக்கும் போலிருக்கிறது.

"ஹியர்..ஹியர்.."என்று கூவினான் டேவிட்."மிஸ்டர், ஷூரேஷ்! ரேவதியின் அனுமதியா?. இஃப் யூ டோண்ட் மைண்ட், கேன் ஐ டேக் தி பிரிவிலேஜஸ்?.. ரேவதி அனுமதிக்க மறுக்கமாட்டார்களென்று நினைக்கிறேன்." என்றவன் அட்டகாசமாக சிரித்தான்.

அந்த  மொத்த  கூட்டமே 'கொல்'லென்று சிரித்தது. இளம் விஞ்ஞானி சுரேஷ் மேடையில் நாணத்துடன் நெளிந்தான்.

"தென் வாட்?.. ரேவதி, உங்கள் காதலர் சுரேஷ் தனது முந்தைய ஜென்மத்தைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்வதில் உங்களுக்கு ஆட்சேபணை உண்டா?" என்றான், குறுப்புக்கார டேவிட்.

ரேவதியும் அடக்கமுடியாமல் சிரித்து விட்டாள். "பை ஆல் மீன்ஸ்."

"ஓ.கே. அனுமதி கிடைத்துவிட்டது, சுரேஷ்!" என்று சுரேஷைப் பார்த்து டேவிட் முறுவலித்தான். "எந்தத் தலைமுறை சுரேஷ்?"

ஒரு நிமிடம் தான் சுரேஷின் தயக்கம். டக்கென்று "இருபது ஜென்மங்களுக்கு முன்னால் நான் எப்படி இருந்தேன் என்பதைத் தெரிந்து கொள்ளலாமா, புரொபஸர் சார்?" என்றான்.

"ஓ.." என்று உதடைக் குவித்த டேவிட், அன்றைய தேதி, சுரேஷின் பெயர், பிறந்த தேதி, ஆகியவற்றை கம்ப்யூட்டரில் பதிந்து,  காலக்கணினியின் வயிற்றுப் பகுதியிலிருந்த 20- என்று எண்ணிட்டிருந்த குமிழைத் திருப்பியதும் திரையில்...

அந்த காலத்து இராஜசபை.

புலவர்களும், தளபதியும் வீரர்களும் புடைசூழ மகுடம் தரித்து அரியாசனத்தில் மன்னன். அவன் தலைக்கு நேரே சிவப்பு அம்புக்குறி.

அழகே உருவான அபலைப் பெண் ஒருத்தி கண்களில் நீர் வழிய, மன்னனிடம் எதையோ யாசித்துக் கொண்டிருக்கிறாள். மன்னனின் முகத்தில் அதை மறுக்கும் தீவிரம்.

டேவிட்  காலக்கணினியில்    மொழியைப் பதிந்து, ஸ்பீக் பட்டனை அழுத்தியதும், குரல்! பெண்ணின் குரல்!

ந்தப் பெண்ணின் குரலில் அதிகப்பட்சப் பரிதாபம் கலவையிட்டிருந்தது.

"அன்பரே! எப்படி என்னை உங்களால் மறக்க முடிந்தது?.. இந்த சகுந்தலையை மறப்பது எப்படி உங்களுக்கு சாத்தியமாயிற்று?.. என் கைவிரல் தீண்டி கணையாழி போட்டது உங்களுக்கு நினைவில்லையா? அழகான சோலையில் பர்ணசாலை பக்கத்தில் நாம் கூடிக் களித்திருந்தது நினைவில்லையா, அன்பே?"

"இல்லை..இல்லை.." என்று அவசரமாக மறுத்தான் மன்னன். "நீ யாரோ?.. நீ யாரென்பதே எனக்குத் தெரியாது!உன் தகுதி உணராமல் அரசனுடன் உறவாடி இராஜத்துரோகம் புரியாதே.. போய்விடு, இங்கிருந்து.."

"மன்னா.. நீங்களில்லாமல் இந்த உயிர் உடலில் எப்படித் தங்கும்? நான் சொல்வது சத்தியம், மன்னா.. நான் சொல்வது சத்தி..."

"பசப்பாதே, பெண்ணே!.. போய்விடு, இங்கிருந்து.. துஷ்யந்தன் பெயரைக் களங்கப்படுத்த, மன்னனென்றும் பாராமல் பழிசுமத்த இங்கு வந்திருக்கிறாயா?.. தளபதி.. இவளை இழுத்து.."

தளபதி உக்கிரப்பார்வையுடன் அவளை நெருங்கி, அவள் கைப்பற்றியதும் சடாரென்று தலைதூக்கி ஆவேசமே அவளாகிறாள். "என்னை நெருங்காதே.... மன்னா! நினைவுபடுத்திப் பாருங்கள், என்னை நினைவு இல்லையா?..ஐயோ! நிஜமாக என்னை நினைவில்லையா, மன்னா! அதை எப்படி மறக்கமுடியும், உங்களால்? பொய்யுரைக்காதீர்கள். பொய்யுரைக்கும் உங்களுக்கு இனி எந்தப் பிறவியிலும், ஆமாம், எந்தப் பிறவியிலும்.. ஒரு பெண்ணின் காதல் கைகூடாமலே போகட்டும்.. போகட்டும்.." என்று தலை குனிந்து குலுங்கிக் குலுங்கி அழுகிறாள் சகுந்தலை.

இதைப் பார்த்து ரேவதி பதட்டத்துடன் தன் இருக்கையில் நிலைகொள்ளாமல் நெளிந்தாள்.

சுரேஷ் முகத்தில் விவரிக்க இயலாத குழப்பம். அந்த விஞ்ஞானிகளின் கூட்டமே திக்பிரமை அடைந்த மாதிரி உட்கார்ந்திருந்தது. கொஞ்ச நேரத்திற்கு முன்னாடியிருந்த சிரிப்பும், கும்மாளமும் இருந்த இடம் தெரியமல் ஓடி ஒளிந்திருந்தது.

கணினியை 'ஆஃப்' செய்வதற்கு முன், அவசர அவசரமாக 'விளக்க' பட்டனை தட்டினான் டேவிட்.. விளக்க அட்டை வந்து விழுந்தது. அங்கிருந்த யாருக்கும் பொறுமையில்லாமல், என்னவென்று தெரிந்து கொள்ளும் ஆவலில் எழுந்து விட்டார்கள்.

'விளக்க' அட்டையை ஒரே வினாடியில் மேய்ந்து விட்டு எல்லோருக்கும் கேட்கிற மாதிரி டேவிட் உரத்த குரலில் சொன்னான்: "அவன் பெயர் துஷ்யந்தன். இந்தியாவில் நாடாண்ட மன்னன். காட்டில் வேட்டையாடிக் கொண்டிருந்த பொழுது கன்வ மகரிஷியின் பாதுகாபிலிருந்த சகுந்தலையைச் சந்திக்கிறான்.. அவள் மேல் மோகம் கொண்டு காந்தர்வ மணம். மோகத்திற்கு அத்தாட்சி, அவன் அவளுக்கிட்ட மோதிரம்...

"துஷ்யந்தன் சகுந்தலையைப் பிறகு முறைப்படி அழைத்துக் கொள்வதாகச் சொல்லி நாடு திரும்புகிறான். ஒரு முனிவர் இட்ட சாபத்தால், சகுந்தலையை மறக்கிறான்.  துர்திர்ஷ்டவசமாக குளிக்கும் பொழுது கடலில் சகுந்தலை அவனிட்ட மோதிரத்தைத் தொலைத்து விடுகிறாள்...

"காட்டில் காந்தர்வமணம் புரிந்து கொண்டவனை நாட்டில், அரசவையில் சந்திக்கிறாள். தன் பரிதாப நிலையைச் சொல்லி முறையிடுகிறாள். முனிவர் சாபத்தால் எல்லாவற்றையும் மறந்த துஷ்யந்தன், 'பசப்பாதே..நீ யாரோ, நான் யாரோ' என்கிறான். இதுதான் நாம் பார்த்தது" என்கிறான் டேவிட்.

"ஓ.. வாட் எ பிட்டி!" என்று கூட்டமே புலம்ப, சுரேஷ், டேவிட்டிடம் சென்று, பரிதாபமாக "பிறகு துஷ்யந்தனான நான் என்ன செய்தேன்? அந்த சகுந்தலையை மணந்தேனா?.. அந்த அபலையைக் காப்பாற்றினேனா?.. என்ன செய்தேன்?..சொல்லுங்கள்" என்று துடித்தான்.

"அதற்கு மறுபடியும் கம்ப்யூட்டரை இயக்கினால் தான் தெரியும்" என்ற டேவிட் மறுபடியும் சுரேஷை கம்ப்யூட்டரின் முன்னால் நிறுத்தி, அவன் பெயரைப் பதிவு செய்து, '20' என்று எண்ணிட்ட குமிழைத் திருப்பி.....

அதற்குப் பிறகு நடந்தவற்றைத் தெரிந்து  கொள்ளும் ஆவலில் விஞ்ஞானிகள், பேராசிரியர்கள்     கூட்டம் உட்கார----

ரேவதி மட்டும்.......

ஓ, ரேவதி?....

அவள் அந்த இடத்தை விட்டு எப்பொழுதோ போய்விட்டாள்.

முந்தையப் பிறவியில் கொண்ட காதலை பகிஷ்கரித்த ஒருவனிடம், இந்தப் பிறவியில், இப்பொழுது தன் வாழ்க்கையை ஒப்படைப்பதா என்கிற தயக்கமா?...

அப்படித்தான் இருக்க வேண்டும். இல்லை, சாபமோ?..

ஆமாம், சாபம் தான். அதுவும் ஒரு பெண்ணின் சாபம். சகுந்தலையின் சாபம்!

(நிறைவுற்றது)


படங்கள் உதவிய நண்பர்களுக்கு நன்றி.

Friday, March 3, 2017

சாபம்

சென்ற பகுதி:  http://jeeveesblog.blogspot.in/           

பகுதி--2

ம்ப்யூட்டர் திரையில்---

ஒரு பஸ் எரிந்து கொண்டிருந்தது.  சுற்றிலும்  'காச் மூச்' என்ற ஆக்ரோஷமிக்க ஜனத்திரள்.  மூலையில் ஒருவன் தன் கையை உயர்த்தி உயர்த்திக் காட்டுவது தெரிகிறது..  சட்டென்று திரையில்  அங்கேயும் இங்கேயும் ஓடி பதற்றத்துடன் ஓடும் அவனின் தலைக்கு நேரே ஒரு சிவப்பு அம்புக்குறி பளீரிடுகிறது.

டேவிட் அந்த அதிசயக் கணினியின் வயிற்றுப் பகுதியிலிருந்த ஒரு பட்டனைத் தட்டியவுடன்  ஒரு பிளாஸ்டிக் அட்டை வெளிப்படுகிறது. அதில் பொறித்திருந்த எழுத்துக்களை வேகமாக மேய்ந்து விட்டுச் சொல்கிறான்:  "மிஸ்டர் ஸ்மித்!   திரையில் ஒற்றையாய் கையை உயர்த்தி உயர்த்திக் காட்டிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு மனிதனை சிவப்பு அம்புக்குறி சுட்டிக் காட்டுகிறது, பாருங்கள்,  அவன் தான் நீங்கள்!  அதாவது இந்த ஜென்ம ஸ்மித்தின் போன ஜென்மத்திற்கு முந்திய ஜென்ம உருவம்!  பை த பை அவன்-- ஸாரி, இந்த ஜென்ம உங்களின் அந்த ஜென்ம ஆசாமி--  எதற்காக இப்படி கையை உயர்த்தி உயர்த்திக் காட்டுகிறார், என்ன  சொல்கிறார் என்று கேட்கலாமா?" என்று டேவிட் சொல்லி முடிப்பதற்குள் மொத்தக் கூட்டமும் ஆரவாரத்துடன் ஆர்ப்பரித்தது.

அவர்களை அமைதிபடுத்தி விட்டு அந்த அதிசயக் கணினியின்  கீழ்ப்பகுதியிலிருந்த 'ஸ்பீக்' பட்டனை  டேவிட் அழுத்தியதும்  உரத்த ஓசையாய் குரல் வந்தது. "வேண்டாண்டா.. வேண்டாண்டா.
அரசாங்கத்தின் மேல் உங்களுக்கு ஆத்திரம்ன்னா பஸ்ஸை ஏண்டா கொளுத்திறீங்க..  நம்ம சொத்துடா, அது!..  அது தெரியலையா, ஒங்களுக்கு?  இந்த  அக்கிரமத்தைக் கேட்பாரில்லையா?..நிறுத்துங்கடா.. நிறுத்துங்க.."

இப்பொழுது திரையில் பஸ்ஸைக் கொளுத்தும் கூட்டத்திலிருந்து ஒருவன் ஓடிவந்து ஓலமிடும் அந்த ஒற்றை மனிதனை நையப்  புடைத்து ஓரம் தள்ளினான்.  மொத்த பஸ்ஸூம் சொக்கப்பனை.

இந்தக் காட்சியைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் ஸ்மித்தின் முஷ்டி இறுகுகிறது.  "நிறுத்துங்கள், நிறுத்துங்கள்..  பஸ்ஸைக் கொளுத்தாதீர்கள்.." என்று ஆவேசத்துடன்  அவர் கத்துவதைப் பார்த்து  திகைத்தபடி 'ஸ்பீக்' பட்டனை 'ஆஃப்' செய்தான்  டேவிட்.

அந்தக் காலக்கணினித் திரையை இத்தனை நேரம் பார்த்துக்  கொண்டிருந்த கூட்டம், "என்ன, என்ன?""  என்று ஆவலுடன் நெரிபட்டது.

டேவிட் உடனே கணினியின்   வயிற்றுப் பகுதி விளக்க பட்டனைத் தட்டி, பிளாஸ்டிக் அட்டையை உருவி அதில் பொறித்திருந்த விளக்கக் குறிப்பை வாசித்து விட்டுச் சொன்னான்: "ஒன்றுமில்லை!./      நம்து சென்ற தலைமுறைக்கு முந்தைய தலைமுறை ஜனங்கள் அவர்கள்.  எதற்காகவோ தங்களை ஆளுகின்ற அரசாங்கத்தின் மீது அவர்களுக்குக் கோபம்.  அந்த அவர்களது ஆத்திரத்தை வெளிக்காட்ட,  தங்களது கோபத்தை அரசாங்கத்திற்குப்  புரிய வைக்க  பொதுச் சொத்தான பஸ்ஸைக் கொளுத்துகிறார்கள்..."                                                  

"பஸ் என்றால்?"  என்று உட்கார்ந்திருந்தவர்களின் மத்தியிலிருந்து ஒரு குரல் விளக்கம்  கேட்டது.

"விளக்கக் குறிப்பிலிருந்து அது பயணம் செய்வதற்கான ஒரு வாகனம் என்று தெரிந்தது.   ரயில், பஸ், விமானம் போன்றவற்றை அந்தக் கால மனிதர்கள் தங்கள் பயணத்திற்காக உபயோகப்படுத்தினார்கள் என்று நானும் அறிந்திருக்கிறேன்.." என்றான் டேவிட்.

"தங்கள் பயண வாகனத்தைக் கொளுத்தினார்களா?..   அட... புத்திசாலிகளே!'  என்று இரண்டாம் வரிசை ஆரம்பத்தில் அமர்ந்திருந்த விஸ்வநாதன் கேலியாக உரக்கச் சொன்னான்.

"ஆமாம், புத்திசாலிகள் தான்.. தங்களது வரிப்பணத்தில் உருவாக்கிய தங்களின் சொத்துக்களையே அழிக்கிற புத்திசாலிகள்!" என்று சொல்லி விட்டு  டேவிட் தொடர்ந்தான்...  "இதைத் தான் அந்த  ஒற்றை ஆசாமி-- ஸ்மித் சாரின் போன ஜென்மத்திற்கு முந்தைய ஜென்ம உயிர்-- தடுக்கிறது.  ஜென்ம ஜென்மங்களாகத் தொடரும் உயிர்களின் தொடர்பும்  எனக்கு ஆச்சரிய மூட்டுகிறது.  கொஞ்ச  நேரத்திற்கு முன்பு  பஸ் எரியும் அந்தக் கணினிக் காட்சியைப் பார்த்து  விட்டு  அந்த ஜென்ம-- இந்த  ஜென்ம   உயிர்கள்  தொடர்பு கொண்டதே போல ஸ்மித் சாரும்  நிறுத்துங்கள்   , நிறுத்துங்கள், பஸ்ஸைக் கொளுத்தாதீர்கள்!..' என்று பதறித்  துடித்ததைப்  பார்த்து நான் அசந்து போய் விட்டேன்..  என்ன அதிசய அனுபவம் அது நமக்கு1'  என்று டேவிட் வியந்து போனான்.

"இதில் இன்னொரு  ஆச்சரியமும்  இருக்கிறது" என்றார் புவியியல்  அறிஞ்ர் சர்மா. "அந்த பஸ் என்ற வார்த்தையையும்   இந்த ஜென்ம மிஸ்டர் ஸ்மித் உபயோகப்படூத்தினார், பாருங்கள்.   நமக்கெல்லாம் -- மிஸ்டர் ஸ்மித் உட்பட- அறிமுகமில்லாத  பஸ் என்ற வார்த்தையையே  பதற்றத்தில் துடிக்கும் பொழுதும் மிஸ்டர் ஸ்மித் உபயோகப்படுத்தியிருப்பது இன்னொரு ஆச்சரியம்.  இதிலிருந்தும் நீங்கள் சொன்ன அந்த ஜென்ம உயிர்களீன் தொடர்பையும் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.   அதாவது இந்த ஜென்ம அவர் உணர்வுகளில் முந்தைய ஜென்ம  உணர்வு  அவர் பதறித் துடித்த அந்த ஷண நேரத்தில் புகுந்து கொண்டு அவரை ஆட்டுவித்ததாக நான் கருதுகிறேன்.." என்று சர்மா அங்கு குழ்மியிருந்த அத்தனை பேரும் திகைத்துப் போயினர்.

"எதற்காக  அப்படி ஒரு நிகழ்வு நடந்ததென்று எனக்குப் புரியவில்லை.  அரசாங்கத்தை எதிர்த்து எதற்கு  ஜனங்கள் இப்படியான செயல்களில் ஈடுபட வேண்டும்?..  அப்போ,  அரசாங்கம் வேறே,  ஜனங்கள் வேறே என்ற நிலையா அந்த ஜென்ம காலகட்டத்தில் இருந்தது?..  இந்த அதிசயக் கணினி குறிப்புகளிலிருந்து அது பற்றி ஏதாவது  தெரிந்து கொள்ள முடியுமா?" என்று ஆவலுடன் கேட்டார்  நாலாவது வரிசை ரங்கசாமி.

"ஓரளவு தெரிந்து கொள்ள முடியும்..." என்று இழுத்த டேவிட்  'சரித்திர நிகழ்வுகள்' என்ற குமிழைத் திருப்பி,  அந்த ஜென்மக் கால பிரதேங்களின் சரித்திர நிகழ்வுகளைத் தேடிப் பார்த்து சொன்னான்.. " இந்த குறிப்புகளீன் படி பார்த்தால்  குறிப்பிட்ட இந்த நென்ம காலத்தில் மக்களால்    தேர்ந்தெடுக்கப் பட்ட  அரசாங்கங்கள் தாம் மக்களை ஆளும் அதிகாரத்தைப் பெற்றன    என்று தெரிகிறது.  மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட அரசாங்கங்கள்,  மக்களின்  நலன் களைப் பேணிக்காக்காத பொழுது,   மக்களுக்கான  அரசாங்கமாக செயல் படாத போது இந்த மாதிரியான நிகழ்வுகள் தவிர்க்க முடியாமல் நிகழ்ந்தன என்ற முடிவுக்கு வரலாம்.. " என்றான்.

"எனக்கு இன்னொரு  சந்தேகம்.." என்றான்  இளங்குமரன்.  "தொடர் ஜென்மங்கள் கொள்ளும் உயிர்த்  தொடர்பு பற்றிச் சொன்னீர்கள்.   அப்படியான உயிர்த் தொடர்புகள் எப்படி சாத்தியமாகும் என்று எனக்கு சந்தேகமாக இருக்கிறது..  உயிர்கள் பிறந்து இறந்ததும்  அவற்றின் உடல்களான சடலங்கள்  எரிக்கப் பட்டோ அல்லது புதைக்கப்பட்டோ அவற்றின் பெளதீகக் கூறுகள்  மக்கி மண்ணோடு மண்ணாகக் கலந்து விடுகின்றன.      அப்படியிருக்க மண்ணோடு மண்ணாக மக்கிக் கலந்து  போன எந்த ஜென்மத்து உயிரோ   இன்னொரு ஜென்மத்து உயிருடன்  ஜென்மாந்திரத் தொடர்பு  கொண்டிருக்கிறது என்றால்...  எனக்கு இதைப் பற்றி விளக்கமாகச் சொல்லத் தெரியவில்லை.. ஆனால் உணர்கிறேன்..  நான் உணர்வதை நீங்களும் உணர முடியும் என்று நம்புகிறேன்.. இல்லையா,  டேவிட்?"  என்றான்.

"எஸ்.. நீங்கள் சொல்ல வருவது எனக்குப் புரிகிறது. அந்த விஷயத்தில்  நாம் எரிப்பதும் புதைப்பதும்  உடல்களாகிய  சடலங்களைத் தானே தவிர உயிரை அல்ல..  அல்லவா?..  அதனால் உடல்கள் தாம் மண்ணோடு மண்ணாக மக்கி கலந்து போகிறன்றனவே தவிர உயிர் அல்ல என்று  தெரிகிறது.." என்றான் டேவிட்.

"அப்போ  உயிர் வேறு.. உடல் வேறா?"  என்று சடக்கென்று கேள்வியைப்  போட்டார்  கருணாகரன்.

"சந்தேகமில்லாமல்...  இந்த அதிசய காலக்கணின்க  ஆராயாச்சிக்கே அந்த  கோட்பாடு தான் அடிப்படை."  என்றான் டேவிட்.

"அப்படிப் பார்த்தால் உடல்கள் தாம் இறக்கின்றன.  உயிர்கள் இல்லை என்று தெரிகிறது..  ஆம் ஐ கரெக்ட்?.."  என்றார்  ஸ்மித்.

"அப்படித் தான் நான் மேற்கொண்ட ஆராய்ச்சிகளின்  அடிப்படையில் தெரிகிறது" என்றான்  டேவிட்.  "உயிர் என்ற ஒன்றை உடலை இயக்கும் சக்தியாக நாம் கொள்ளலாம்.   இயற்கையின் கொடையாகிய வெளிசக்தி     உடலின் உள்ளே போய்  உள்சக்தியாக மாறுவதை உயிராகக் கொள்ளலாம். சுலபமாகச் சொல்ல வேண்டுமானால்,  உடலை இயக்கும் ஆற்றல் கொண்ட உள்சக்தியை உயிர் என்கிறோம்.  அவ்வளவு தான்." என்றான் டேவிட்.

"அப்போ  இந்த புவியில் பிறந்தது எதுவும் இறக்கும் பொழுது அதன் உயிர் என்னவாகிறது?"  என்ற் கேள்வியைப் போட்டார்  ராமசாமி.

"வெளியிலிருந்து  பெறப்பட்டது  உள்சக்தியாய் செயல்படுவதற்குரிய ஆற்றலை இழந்ததும்  எங்கிருந்து அந்த சக்தி பெறப்பட்டதோ அந்த பரந்த வெளி சக்தியுடனேயே கலந்து விடுவதாகக் கொள்ளலாம்.   அப்படிப் பேராற்றலான வெளிச்சக்தியுடன் கலப்பதால் ஆற்றல் மிக்க புத்தம் புது சக்தியாக  உருமாற்றம் கொள்கின்றன.  இருந்தாலும் இந்த நேரத்து நான் கொண்டிருக்கும் இந்த கருத்து அறிவியலின் புது வாசல்களைத் திறக்கும் பொழுது மாற்றம் கொள்ளலாம்.  அதைப் பற்றிய  ஆராய்ச்சிகள் தாம் இன்னும் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கின்றன என்று உங்களுக்கே தெரியும்" என்றான் டேவிட்.

"என்னால் என் ஆவலைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.  அடுத்து நான் மேடைக்கு வரலாமா?' என்ற குரல் பரபரப்புடன் ஒரு மூலையிலிருந்து வெளிப்பட்டது.

டேவிட் அந்தப் பக்கம் திரும்பிப் பார்த்த பொழுது  கையை உயர்த்தியபடி புவியியல் பேராசிரியர் துரைசாமி எழுந்து நின்று கொண்டிருப்பது தெரிந்தது.

(வளரும்)

படங்களை உதவிய நண்பர்களுக்கு நன்றி.

Friday, February 24, 2017

சாபம்

                                                                        1
ரம்பத்தில் என்னவோ பத்து மணிக்குத் தான் தில்லி போட்கிளப்பில் அந்த விஞ்ஞானிகளின் கூட்டம் கூடுவதாக இருந்தது.

ஆனால் ஆச்சரியம், ஒன்பதரை மணிக்கே இருக்கைகள் எல்லாம் நிறைந்து அத்தனை பேரும் ஆஜர். எல்லாத்துக்கும் காரணம் டேவிட் தான். அவன் புதிதாகக் கணினியியலில்  மகத்தான ஆராய்ச்சி ஒன்றை வெற்றிகரமாக முடித்து   அந்த ஆராய்சியின் அடிப்படையில்   கம்ப்யூட்டர் ஒன்றை வடிவமைத்திருந்தான்.


அதுவும் அது சாதாரண கம்ப்யூட்டர் இல்லை.  அசாதாரணத் திறமைகள்
கொண்ட  காலக்கணினி  மாதிரி இருந்தது.  .  மனிதர்களை அதன் முன் நிறுத்தி, சம்பந்தப்பட்ட தகவல்களை உட்செலுத்தினால், அவர்களின் பிறவி  நிஜங்களைப் பிட்டு பிட்டு வைக்குமாம்.   முந்தையப் பிறவிகளில்  என்னவாக இருந்தார்கள் என்பதைத் துல்லியமாக எடுத்துச் சொல்லும் கம்ப்யூட்டராம். . கூட்டத்திற்குக் கேட்க வேண்டுமா?..

ஆரமபத்தில் அவர்கள் அந்த இளம் விஞ்ஞானி டேவிட்   சொன்னதை நம்பத்தான் இல்லை.

ஆனால் அவன் தான் சொன்னதை அவர்களுக்குப் பரிசோதித்துக் காட்டியபொழுது அவர்களின் வியப்பு எல்லை மீறியது. நிஜமாகச் சொல்ல வேண்டுமானால், அவர்களுக்கு அவன் மேல் ஒரு பயம் கலந்த மரியாதை ஏற்பட்டது என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.

முதலில் டேவிட் அந்த கம்ப்யூட்டரின் தலைப் பாகத்தில் இருந்த நீலநிறப் பிடி ஒன்றைத் திருகியவுடன் அவன் செல்லக் குழந்தைக்கு உயிர்ப்பு வந்தது. தனது வெள்ளைத் திரையில் நீலநிற ஒளிபாய்ச்சித் தயாராகி விட்டது.

முதல் வரிசையில் முதல் நபர் விலங்கியல் பேராசிரியர் ஸ்மித்.

டேவிட்,  பேராசிரியர்  ஸ்மித்தை  மேடைக்கு அழைத்தான்.  தனது வயதுக்குச் சம்பந்தப்படாத நடவடிக்கை மாதிரி ஸ்மித் துள்ளி ஓடி வந்து ஆர்வத்துடன் மேடையேறினார்.  அவரைக் கைகுலுக்கி வரவேற்ற் டேவிட  லேசான புன்முறுவடன்  பேராசிரியரை தனது அதிசய தயாரிப்பின் முன்  நிறுத்தினான்.

 கீழே அமர்ந்திருந்த பேராசிரியர் ஸ்மித்தின்  நண்பர்களிடையே ஒரே ஆரவாரம்.  பேராசிரியரை நோக்கி  கை அசைத்து உற்சாகமூட்டினார்கள்.  மொத்தத்தில்  டேவிட்டின் அடுத்த நடவடிக்கை என்னவாக இருக்கும் என்று தெரிந்து  கொள்ளும் ஆர்வத்தில் மொத்த  கூட்டமும் மேடையையே விழி அசைக்காதுப்  பார்த்துக்  கொண்டிருந்தது.

ஸ்மித் தன் தலையைக் குலுக்கிக் கொண்ட மாதிரி  இருந்தது. ,  இனம் தெரியாத ஒரு விதிர்விதிர்ப்பு அவரை ஆட்கொண்டிருபபது வெளிப்படையாகத்  தெரிந்தது..  "டேவிட்! தங்களுடைய சமீபத்தியக் கண்டுபிடிபான இந்த நவீன கம்ப்யூட்டரைக் கண்டு நாங்கள் பிரமித்துப் போயிருக்கிறோம். .  உங்களுக்கு இந்த விஞ்ஞானப் பேரவையே நன்றி சொல்கிறது.  நம்  காலத்திய ஒரு  புகழ் வாய்ந்த கண்டுபிடிப்பாக  எதிர்காலத்  தலைமுறை  இதைச் சொல்லப்  போகிறது." என்றவர் லேசாக  நாவால் மேலுதடைத் தடவிக் கொண்டுத் தொடர்ந்தார்:

"இந்த அதிசய கம்ப்யூட்டர் பற்றி எங்களுக்கு வழங்கப்பட்ட விவரக் குறிப்புகளை சற்று முன் பிரமிப்புடன் வாசித்தேன்.  அந்தத் தகவல்கள் இப்படியெல்லாம் கூட  முடியுமா என்று எங்களுக்கு ஆச்சரியமூட்டியது. தொடர்ந்து  உங்களது இந்தக் கண்டுபிடிப்பின் மூலம் எங்களை பல வழிகளில் வியக்க வைக்கப் போகிறீர்கள் என்று தெரிகிறது.   உங்களது முதல் நிகழச்சியில்  முதல் ஆளாக பங்கு  கொள்ளும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்தது குறித்து எனக்கு மிகவும் சந்தோஷமாக இருக்கிறது.." என்றவர்
அமைதி காத்த சபையை ஒரு தடவை கூர்ந்து பார்த்து விட்டுச் சொன்னார்:

"பல ஜென்மங்களாகத் தொடர்ந்து  வரும் இந்த பிறவிச் சங்கிலி பற்றி சுமார் இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன் ஒரு புத்தகத்தைப் படித்தேன். அந்தப் புத்தகத்தில் விவரிக்கப்பட்டிருந்த தகவல்கள் என்னை ஆச்சரியத்தில் அமுங்க வைத்தன.  அந்தப் புத்தகத்தை வாசித்ததிலிருந்து முந்தைய ஜென்மத்தில் நான் என்னவாக இருந்தேன்,  என்ன செய்து கொண்டிருந்தேன் என்பதையெல்லாம் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற விவரிக்கத் தெரியாத ஔவித உந்தல் என்னை உந்தித் தள்ளிக் கொண்டிருக்கிறது.  பொதுவாக இரவு உறங்கப் போகும் முன் இந்த நினைப்பு வந்து விட்டால், முன்னிரவு கழியும் வரை இதே நினைப்பில் மூழ்க்கிப் போகிறேன்.  அசதியில் தூங்கினால் தான் உண்டு.   இந்த நிலையில் உங்கள் ஆராய்ச்சியும் இந்தக் கம்யூட்டரும்  வானிலிருந்து குதித்து வந்த தேவனாக எனக்குத் தோன்றுகிறது. சமீப காலமாக என்னை வாட்டிக் கொண்டிருக்கும் கேள்விக்கு விடை கிடைக்கும் நேரம் வந்து விட்டதை என்னாலேயே நம்ப முடியவில்லை.. எல்லாம்  இறைவனின் அருளாக நினைக்கிறேன்.." என்று  அதற்கு மேல் பேச முடியாத உணர்ச்சி வசப்பட்டவர் போலக் காட்சியளித்தார் பேராசிரிய  ஸ்மித்.                                                                                              
                                                                   
                                                                                                         
"புரொபசர் ஸ்மித் சார்!  என்னால் உங்களுக்கு உதவ முடியும் என்று நினைக்கிறேன்..  உங்கள் மனதில் இருப்பதைச் சொல்லுங்கள்.. முயற்சி செய்கிறேன்.." என்றான்  டேவிட்.  கொஞ்சம் கூட பதற்றமின்றி நிதானமாக இருந்தது அவன் குரல்.   நடுவில் சபையில் அம்ர்ந்திருப்பவர்களை எடை போடுவது போல தீர்க்கமான பார்வை வேறு.

"சொல்கிறேன்.." என்று லேசாகத்  தயங்கிச் சொன்னார் புரொபசர் ஸ்மித். . "    "எங்களுக்கு இப்பொழுது வழங்கப்பட்ட தகவல் குறிப்புகளில் நம் முந்தைய ஜென்ம வாழ்க்கையைப் பற்றியெல்லாம் மிகத் தெளிவாக இந்தக் கம்யூட்டர் சொல்லும் என்று சொல்லப்பட்டிருந்தது.  இப்படி ஒரு அதிசய கம்ப்யூட்டரை கண்டுபிடித்த உங்களுக்கு ஒரு சல்யூட்!   நான் மிகுந்த ஆர்வத்துடன்  உங்களிடமிருந்து தெரிந்து கொள்ள விரும்புவது என்னவென்றால               போன ஜென்மத்திற்கு முந்தைய ஜென்மத்தில் நான் என்ன செய்தேனென்று என் வாழ்க்கையிலிருந்து ஏதாவது நிகழ்ச்சி ஒன்றை இந்த கம்ப்யூட்டரின் துணை கொண்டு காட்டி என்னைப் பரவசத்தில் ஆழ்த்த முடியுமா, நண்பரே?" என்று அவர்  நெகிழ்ந்த குரலில் கேட்டது அந்த அமைதியான சபையில் அத்தனை பேருக்கும்  துல்லியமாகக் கேட்டது..

"ஓ," என்று டேவிட் சொன்ன உடனே அந்த ஹால் முழுக்க நிறைந்திருந்த விஞ்ஞானிகள், "யா,யா!" என்று மகிழ்ச்சியில் திளைத்தனர்.

"போன ஜென்மத்திற்கு முந்தைய ஜென்மம் என்றால் இரண்டு ஜென்மங்கள் முந்தி, இல்லையா" என்றி ஏதோ தனக்குள் பேசிக் கொள்கிற  மாதிரி முணுமுணுத்த  டேவிட,  புரொபசர் ஸ்மித்தை அருகில் அழைத்து தன் அதிசய கம்ப்யூட்டரின் முன் நிற்க வைத்தான்.   இப்பொழுது தனக்கு எதிராக இருந்த அந்த  கம்ப்யூட்டரின் திரையை கனிவுடன் பார்த்த நிலையில் நின்றிருந்தார் ஸ்மித்.  'கம்ப்யூட்டரே!  உனக்கு வணக்கம்.  என் கடந்த ஜென்மம் பற்றிய தகவல்களை நல்லபடியாகக் காட்டு அதிசய  கம்ப்யூட்டரே!' என்று அந்த  கணிப்பொறியை அவர்  பரிதாபத்துடன் வேண்டிக் கொள்வது போல அவர் தோற்றம் இருந்தது.

தனது அதிசயக் கண்டுபிடிப்பான அந்தக் கணினியை உயிர்ப்பித்தான் டேவிட்.  ஸ்மித்திடம்   அவரது   இந்த ஜென்மத்துப் பிறந்த  தேதியைக் கேட்டு திரையின் மார்புப் பகுதியில் பதிந்தான்.  தொலைக்காட்சி பெட்டி போலிருந்த அந்தக் கணினியின்  கீழ்ப்பகுதி வலது பக்கத்தில்    அடைசலாக    நிறைய குமிழ்கள் இருந்தன.   அதில்   ஒரு குமிழைத் தொட்டு டேவிட் திருகியதும்  திரையில் 'தலைமுறை' என்ற எழுத்துக்கள் தோன்றின.  அந்த எழுத்துக்களின் கீழிருந்த பெட்டியில் 2  என்று ஸ்மித் விரும்பிக் கேட்ட ஜென்மத்தின் எண்ணை  பொறித்தான்.  உடனே அந்த அதிசயக் கணினி தன் தேடுதலைத் தொடர்வது திரையில் பளிச்சிட்டுத் தெரிந்தது.  சட்டென்று தேடுதல் வேலை முடிந்த மாதிரி திரையில் பனிப்படலம் போர்த்திய மாதிரி காட்சிகள் தென்படத் தொடங்கின.

ஸ்மித்தின் முகத்தில்    திடீரென்று பற்றிக்கொண்ட   பரவசம்.    அந்த பரவசம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மங்கி  தன்னுள் புதைந்து குழப்பம் மேலோங்குவது ஸ்மித்திற்கு நன்றாகவே தெரிந்தது..


(வளரும்)

படங்கள் உதவிய நண்பர்களுக்கு  நன்றி.

Saturday, February 18, 2017

இதைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்?...

பகுதி---5

நம் குணநலன்களை மூன்றாக வகுத்துள்ளார்கள் பெரியோர்கள்.

நிமிஷத்திற்கு நிமிஷம் சலனங்களில் ஆட்பட நேர்கிற நிர்பந்தம் கொண்டிருக்கிற இன்றைய வாழ்க்கை அமைப்பிலும் கூட  இன்றைய பெரியோர்களும் இந்த மூன்றையே இன்றும்  சொல்லிக் கொண்டிருப்பதினால்   இன்றைக்கும் பொருந்தி வருகின்ற மாதிரி அன்றே மூன்றில் அடக்கிய அன்றைய பெரியோர்களின் தீட்சண்யமிக்க செயல்பாடுகள் நம்மை ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்துகின்றன.

அப்படிப்பட்ட அந்த அதிசய மூன்று தான்  என்ன?..

சத்வ குணம்
ரஜோ குணம்
தமோ குணம்

-- என்ற மூன்றும்  அத்தனை பேரிலும் படிந்திருக்கிற    மூன்று அடிப்படை குணங்கள் என்கிறார்கள்.

மூன்றுமே வடமொழி வழிப்பட்ட விளக்கங்கள் தாம்.  எந்த மொழியாய் இருந்தால் தான் என்ன?  நமக்கு ஏதாவது உபயோகமாகிறதா என்று பார்ப்போம்.                                                      

 யாரையாவது பார்த்து  யாராவது,  'இவர் சாத்வீகமான ஆசாமிய்யா' என்றால் எதற்கும் கோபப்படாத சாந்தமான ஆசாமியைத் தான் சொல்கிறார் என்று       பொதுவாக அர்த்தம் கொள்ளலாம்.     எதற்கும் கோபப்படாத என்பதை வேண்டுமானால் அநாவசியத்திற்கெல்லாம்  கோபப்படாத என்று  இன்றைய காலத்துக்கும் பொருந்தி வருகிற மாதிரி கொஞ்சம் தளர்த்திக் கொள்ளலாம் போலிருக்கு.

ஏனென்றால்  இன்றைய வாழ்க்கை அமைப்பில் கோபப்படாமலேயே இருக்க் முடியாது.  பாரதியார் சொன்ன மாதிரி 'அவர் முகத்தில் உமிழ்ந்து விடு, பாப்பா' என்கிற அளவுக்கு இல்லாவிட்டாலும் குறைந்த பட்சம்  செவ செவ என்று சிவந்து விடுகிற முகத்தைத்  திருப்பிக் கொள்ளவானும் செய்யலாம்.
நியாயமான கோபம் கூட இல்லையென்றால்  நம்மை சொரணை கெட்டவனாகவும் ஆக்கிவிட நமது  சொந்தங்களே காத்திருப்பார்கள்.  உடற்கூறுகளில் உற்பத்தியான  கோபத்தை அடக்கினாலும் உடல் நலத்திற்குக் கேடாம்.  அதனால் உள்டக்கிய கோபத்தை எப்படியானும் வெளித்தள்ளியே ஆக வேண்டும் என்று உடல் சாத்திரம் வேறு  இன்னொரு பக்கம் போதிக்கிறது.

 "மொத்தம் மூணு தான் சார்.  இந்த மூன்றுக்குள் இது வரை  இந்த உலகத்தில் பிறந்த,  இன்னும் பிறக்க இருக்கிற எல்லா ,மனுஷ ஜென்மங்களாயும்  அடக்கி விடலாம் என்று 'கெத்'தாய் சொல்கிறார்கள்.

முக்கோணம் போல  மூன்றே குணங்கள்!  யாருக்கும் தவிர்க்கவே முடியாமல் எல்லோரிலும் இந்த மூன்றும் பதுங்கியிருக்குமாம்.  ஆனால் அப்படிப் பதுங்கியிருந்தாலும் அதில் ஒரு விசேஷமும் இருக்குமாம்.   அதாவது இந்த மூன்றும் யாருக்கும் சம அளவில் இருக்காதாம்.  கூடக் குறைச்சலாய் இருக்குமாம்.    அவரவர் இயல்பில்  மூன்று வகைப்பட்ட குணங்களில் ஏதாவது ஒரு குணத்தின் தன்மை  மட்டும் சற்று   மேம்பட்டு இருக்குமாம்.

அப்படி மேம்பட்டு இருப்பதற்கும் ஒரு விதி வகுத்திருக்கிறார்கள்.  அது என்னவென்றால்  அவரவருக்கு வாய்த்த குணத்தின் அடிப்படைத் தன்மையில் மாற்றமிருக்காதாம்.  அதே சமயத்தில் அவரது அடிப்ப்டை குண இயல்பை ஒட்டி  ஏதாவது நிகழும் பொழுது அப்படி அந்த நிகழ்வு  நிகழ்கின்ற சந்தர்ப சூழ்நிலைகளுக்கு ஏறப இந்த குணங்கள் மாறி மாறி அமையுமாம்.

தமோ, ரஜோ, சத்வ  இந்த மூன்றில்  ஏதாவது ஒன்று ஒருவரின் அடிப்படை குணம் என்றால் அதைச் சார்ந்தே அவரது அடிப்படை  அல்லாத மற்ற இரண்டு குணங்களும் மாறி மாறி அவரை ஆட்கொள்ளும்.

ரொம்ப சரி.  இப்போ  கீர்த்தி வாய்ந்த அந்த   மூன்று குணங்களைப் பற்றிய விவரங்களைத்  தெரிந்து  கொள்ளலாம்.

சத்வ குணம் ரொம்ப பெருமை வாய்ந்தது.  சாத்வீகம் ஞானத்தை வளர்க்குமாம்.   நல்லன அல்லாத  எந்தக் காரியத்தையும் செய்ய இந்த குணக்காரர்களுக்கு விருப்பமே வராதாம்.

ரஜோ குணம் தான்  ஒன்றின்  மீதான ஆசையை அல்லது பற்றுதலை ஏற்படுத்துமாம்.   ஒன்றின் மீது விருப்பம் ஏற்பட்டால் என்னவாகும்?.. அதை அடைந்து விட மனம் ஏங்கும்.  அதை தனக்குச் சொந்தமாக்கிக் கொள்ள முயற்சிகளை மேற்கொள்ளும்.

மூன்றாவது தமோ குணம்.  எதிலும் தாமதப்  போக்கு  உள்ளவர்கள் இந்த குணத்தை மொத்தமாய் குத்தகைக்கு எடுத்தவர்கள்.

சரி, இவ்வளவு தானே பெரிசாய் இதில் என்ன இருக்கிறது என்று விட்டு விட முடியாதபடிக்கு மூன்றும் ஒன்றுக்கு ஒன்று நெருக்கமாய் பின்னப்பட்டிருப்பது தான் படைப்பின் விசித்திரம்.

அது என்ன விசித்திரம் என்று கடைசியிலிருந்து பார்ப்போம்.

தமோ குணம் இயல்பு  அதிகமாய் இருந்தால் ஆள்  டல்லடித்து தூங்கி வழிபவனாய் இருப்பான்.  கோபு சார் பாஷையில்  சொல்வது என்றால் எழுச்சி இல்லாத ஆசாமியாய் சோம்பல் பேர்வழியாய் இருப்பான்.

அந்த சோம்பலைப் போக்க மருந்தாய் வந்த குணம் தான் ரஜோ குணம்.ஒன்றின் மேல் விருப்பம் ஏற்பட்டு  அது ஆசையாய் கொழுந்து விடத் தொடங்கி விட்டதென்றால் கொட்டாவி  விட்ட  சோம்பல் ஓடியேப்  போகும்.   மாமலையும் ஓர் கடுகாய் மாறுவதற்கு பெண்ணின் கடைக்கண் பார்வை ஒன்று போதும் என்பார் பாரதிக்கு தாசனார்.  அவர் சொல்லும்  அழகு மடந்தையின்    அந்தக்  கடைக்கண் பார்வை தான் என்றில்லை. ஒவ்வொருவருக்கும் ஒன்று.   ஒருவருக்கு 'ச்சீ' எனப்படுவது இன்னொருவருக்கு  'ஆஹா'.  வாழ்க்கையின் சகல அம்சங்களிலும் இப்படியான  தேர்வு முறை இருக்கிறது.  சரி, விஷயத்திற்கு வருவோம்..

ஒன்றின் மீதான விருப்பம் தீவிரமாகி  அதாவது ரஜோ குணம் மேலோங்குவது  அதை அடையும் வரை ஓயாது.  விருப்பதற்கு எல்லையே கிடையாது.   ஒன்றின் விருப்பத்தின் பலனான அனுபவிப்பின் முடிவு இன்னொரு விருப்பத்திற்கு  ஆரம்பமாக இருக்கும்.

 இப்படி  முடிவு-- ஆரம்பம்-- அதன் முடிவு இன்னொன்றின் ஆரம்பம்  என்று எவ்வளவு காலத்திற்குப் போய்க் கொண்டிருப்பது?   அப்படிப் போகாமல் இருப்பதற்கு தான் சத்வ குணம்.    சத்வ குணம்.  மேலோங்கும் போது  'உரித்துப் பார்த்தால் வெங்காயத்தில் ஒன்றுமில்லை'  என்று கண்ணதாசனார் சொன்ன மாதிரி எதிலும் எதுவும் இல்லை என்ற ஞானத்திற்கு இட்டுச் செல்லும்.

எதிலும் எதுவும் இல்லை என்பது ஞானம் ஆயினும் அது ஒரு அசட்டு ஞானம்.
அந்த அரைகுறை ஞானம்,  எதிலும் எதுவும் இல்லை என்று தோற்றத்திற்குத் தட்டுப்பட்டாலும்  எல்லாவற்றிலும்  ஏதுவோ இருக்கிறது என்ற  ஞானத்தின் பரமானந்த நிலைக்கு  இட்டுச் செல்லும்.  அந்த எதுவோவும் இல்லை என்றால் -- டெட்  வுட்-- இயக்கமே இல்லை என்ற  தத்துவம் புரிதலாகும்.  எல்லாமே ப்யூர் சயின்ஸ் என்பது தான் இதிலிருக்கிற ஆச்சரியமே.

இந்த இடத்தில் இன்னொரு வேடிக்கை பற்றியும் சொல்ல வேண்டும்.  பரமானந்த நிலை பற்றிச் சொன்னோம், இல்லையா?.. . அந்த பரமானந்த நிலையில்  ஆழ்ந்து கிடப்பதற்கும் வழியில்லாத மாதிரி-- சத்வ குணத்திலேயே மயங்கிக் கிடக்காமல்--   நமக்கு வாய்த்த இந்த நிகழ்   வாழ்க்கை பார்த்துக் கொள்ளும்.  போட்டி,  பொறாமை,  விட்டுக்  கொடுக்காமை,  நெருக்கடிகள் நிறைந்த வாழ்க்கை சதவ குணத்தை செல்லாக் காசாக்கி நிதர்சனத்தைப் புரிய வைக்கும்.

நமக்கென்று தனி வாழ்க்கை எதுவும் இல்லை.  நம்மை சுற்றியிருக்கிற ஜனக் கூட்டத்தை சார்ந்தது தான் நம் வாழ்க்கையும்.  அதைத் தவிர்த்த  தனி வாழ்க்கை என்றால் காட்டுக்குத் தான் போக வேண்டும் என்று அந்தக்கால வழக்கத்திலும் சொல்வதற்கில்லை.   காடெல்லாம் அழிக்கப்பட்டு காங்கிரீட் தளங்களாகி விட்டன.  

ஆக,  சத்வ, ரஜோ, தமோ என்ற மூன்று குணங்களும் ஒருவனின் வாழ்க்கையில்  இது விட்டால் அது, அது விட்டால் இது என்று அந்தந்த நேரத்து சொர்க்கமாய் அமைந்த வட்டப் பாதைகள்.

நிதர்சன வாழ்க்கை  என்பது மாறிக்  கொண்டே இருக்கும்  பெளதீக உண்மை.    அந்த நிதர்சனம் நம்மில் ஒழியும் பொழுது தான் உண்மையான ஞானத்திற்கும் கதவு திறக்கிறது.

அந்த ஞானக் கதவை திறக்க முடியாமலும் நிதர்சனம் பார்த்துக் கொள்கிறது.

அப்படி என்னய்யா  கண்டும் விண்டும் உணர வேண்டிய  ஞானம் அது என்றால் அதைத்  தானே தேடித் திரிந்து தெரிந்து கொள்ளத் துடிக்கிறேன் என்'ற பதிலும் கியைக்கும்.

தட்டினால் தான் கதவும் திறக்கும்.

ஒன்றைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற நீங்காத ஆவலும் தொடர்ந்த முயற்சியும் இருந்தால் தான் எது பற்றியும் கிஞ்சித்தானும் தெரிந்து கொள்ள முடியும்.

தெரிந்து கொண்டு என்ன ஆகப் போகிறது என்பவர்கள் சுகவாசிகள்.
சொல்லப் போனால் இப்போதைக்கு சுகவாசிகள்.  தெரிந்து  கொள்ள வேண்டிய அவசியம் வரும் பொழுது  தன்னாலே கை நீண்டு கதவைத் தட்டும்.

தட்டினால் தான் கதவும் திறக்கும்.   தட்டுவதற்கு அவசியம் இன்றி திறந்தே இருக்கிற கதவும் ஏதும் இல்லை.  திறந்தே இருக்கும் என்றால் கதவுக்கும் அவசியமில்லை.


(படங்களை உதவிய நண்பர்களுக்கு நன்றி.)

Friday, February 10, 2017

செய்தி

புதுப்புடவை சரசரக்க மருமகள் வீட்டுக்குள் நடமாடுகையில் மகாலஷ்மியே வளைய வருவது போலிருந்தது. இதில் இன்னொரு பொருத்தமும் என்னவென்றால், மருமகளின் பெயரும் மகாலஷ்மியே.

புது மருமகள் புக்ககம் வந்து ஒருவாரம் தான் ஆகிறது. மாமியாருக்கு அவள் அழகைக் பார்த்து ரொம்பப் பெருமை; பொறுமை பற்றி நிறைவு. மருமகள் தமிழில் புலவர் படிப்புப் படித்திருக்கிறாள் என்பது சொன்னால் தான் தெரியும்; அவ்வளவு அடக்கம். மாமனார் பன்மொழிப்புலவர். அதனால் மருமகளின் தமிழ்ப்புலமை பற்றி அவரது மகிழ்ச்சி தனியாகத் தெரிந்தது.

உண்மையிலேயே அது பெரிய குடும்பம் தான். மாமனார், மாமியார், பெரியண்ணன், சின்னண்னண்,அண்ணிகள், நாத்தனார், மைத்துனன், அக்காக்கள், தங்கைகள் என்று பெரிய ஆலமரம் அதன் விழுதுகள் போல மூன்று தலைமுறைகளாக கட்டிக் காப்பாற்றி வரும் கூட்டுக் குடும்பம்.

பெரீய்ய.. சாப்பாட்டுக் கூடம். நீண்ட மேஜை; நிறைய நாற்காலிகள். அத்தனை பேரும் வரிசையாக உட்கார்ந்து கொண்டு, வேண்டும் என்கிறதை எடுத்துப் போட்டுக் கொண்டு ரசித்து ருசித்து சாப்படுவது அத்தனை அழகாயிருக்கும். பெரியண்ணனுக்கு சாப்பிடுகையில் ஒருத்தர் இல்லை என்றாலும் சாப்பிட்ட மாதிரி இருக்காது. 'எங்கே?.. ஏன் இன்னும் வரலை?' என்று தவித்துப் போய் விடுவார். அவருக்கு அந்தத் தவிப்பை ஏற்படுத்தக் கூடாது என்றே என்ன வேலை யாருக்கு இருந்தாலும் எல்லோரும் சேர்ந்து சாப்பிடுகிற சந்தோஷத்தை இழக்க விரும்பாமல் எப்பாடுபட்டேனும் சாப்பிடும் நேரத்தில் எல்லோரும் ஒன்று கூடி விடுவார்கள்.

சாப்பாடெல்லாம் முடிந்ததற்குப் பின்னாலும், எல்லோரும் தூங்கப் போவதற்கு முன்னால் ஒரு பெரிய அரட்டைக் கச்சேரி இருக்கும். நடுஹாலில் வரிசையாகப் போட்டிருக்கும் சோபாக்கள், நாற்காலிகள் என்று எல்லாம் நிரம்பி விடும். என்ன பேசுவது என்பதற்கா பஞ்சம்?.. இது நாள் வரை தினம் தினம் ஏதோ ஒரு தலைப்பு அவர்களுக்குக் கிடைத்துக் கொண்டு தான் இருக்கிறது. சாப்பிட்ட பின் ஒரு மணி நேரத்திற்கு அன்று கிடைத்த தலைப்பை தோய்த்து, அலசி, காயப்போட்டு என்று தூள் கிளம்பும். கைதட்டலும், உற்சாகப் பீறிடலுமாய் சிரிப்பும், கும்மாளமுமாய் ஹால் அதிரும். அன்றைய களைப்பு அத்தனை பேருக்கும் போன இடம் தெரியாது.

ஆனால் குமாருக்கு மட்டும் அந்தக் குறை இருக்கத்தான் செய்தது.. கல்யாணமாகி புக்ககத்திற்கு வந்து ஒரு வாரத்திற்கு மேலாகிறது. அவன் மனைவி மகாலஷ்மி மட்டும் இந்த ஆட்ட பாட்டங்களில் ஒன்றிலும் கலந்து கொள்ளாமல் தனித்து ஒதுங்கி இருப்பது மாதிரி உட்கார்ந்திருப்பது அவனுக்கு ஒரு மாதிரி இருக்கும். அவளைப் பார்த்து குமாரின் சின்னத் தங்கையோ, தம்பியோ, "அண்ணி.. நீங்க ஏதாவது சொல்லுங்க,அண்ணி.." என்று உற்சாகத்தோடு முறையிடும் பொழுது, லேசாக சிரித்து மழுப்பி நழுவி விடுவாள். இன்றைக்காவது மகாலஷ்மியிடம் இதுபற்றி சாப்பிடும் பொழுது ஏதாவது சொல்லி ஆட்ட அமர்க்களத்தில் அவளையும் கலந்து கொள்ள வைக்க வேண்டும் என்று அவன் நினைத்துக் கொண்டிருக்கையிலேயே, எல்லாரும் சாப்பிட்டு ஹாலுக்கு வந்தாயிற்று.

"என்ன விசயம்னு அவங்க வீட்டுக்கு போனே?" என்று பொத்தாம் போக்கில் ஆரம்பித்து வைக்கிற மாதிரி பெரியண்ணி, சின்னண்ணியைப் பார்த்துக்கேட்டார்.

"ஒரு விஷயமும் இல்லேக்கா.. வருடப் பிறப்பு வருதில்லையா?.. புடவை எடுத்திருந்தாங்களாம்; பாக்கறத்துக்கு சந்திரிகா அக்கா கூப்பிட்டிருந்தாங்க.."

"அதுசரி.. நாமளும் தான் எடுக்கணும்.. என்னிக்குப் போகலாங்க?" என்று பெரிய அண்ணி கேட்கையிலேயே, "போகலாம், போகலாம்.. அதுக்குள்ளாற எனக்கொண்ணு தெரியணும். நீ 'விசயம்'ன்னு சொன்னே; தம்பி சம்சாரம் 'விஷயம்'ன்னு சொல்லிச்சு. இதுலே எது சரி?" என்று இன்றைய தலைப்பு கிடைத்த உற்சாகத்தில் ஆரம்பித்து வைத்தார் பெரியண்ணன்.

சின்ன அண்ணன் சொன்னார்:"ரெண்டும் சரிதான். அண்ணி தமிழ்லே விசயம்னு சொன்னாங்க.. லதான்னா, அதையே வடமொழிலே விஷயம்னு சொல்லித்து.. அதே மாதிரி 'வருஷ'த்தை 'வருடம்'ன்னு சொல்லித்து பாத்தீங்களா.."

"வருஷத்தை வருடம்ங்கலாம்.. விஷயத்தை விடயம்ங்கக் கூடாதா?" என்று சுரேஷ் தம்பி கேட்டான்.

"ஏம்பா, சுரேட்டு.." என்று பெரியக்கா நீட்டி முழக்க கொல்லென்று சிரிப்பு ஹால் முழுக்க நிறைந்தது. முதலில் சுரேஷூக்குப் புரியவில்லை.. பின் புரிந்தது. "ஓ.. அக்கா.. 'ஷ்' ஷை 'ட்'டுன்னீட்டிங்களா"ன்னு கேட்டு விட்டு அவனும் சிரித்தான்.

"ஏம்மா, மகாலஷ்மி! நீதான் சொல்லணும்; நீதான் தமிழ் படிச்சிருக்கே!" என்று பெரியண்ணி சமயம் பார்த்து புதுமருமகளை இழுத்து விட்டாள்.

மகாலஷ்மியை ஆர்வத்துடன் குமார் பார்க்க, அவள் முகத்தில் நாணம் செக்கச் சிவந்து தலை கவிழ்ந்தது.

"அண்ணி கேக்கறாங்கள்லே.. சொல்லு.." என்று குமார் ஊக்குவித்தான்.

அவளிடத்தில் தயக்கம்.

"பேசுமா.. நீ பேசி நாங்கக் கேக்கணும்லே.. தினம் தினம் இந்தக் கதை உண்டு.. எல்லாம் தெரிஞ்சிக்கத்தான் கேக்கறோம்.. சொல்லு.." என்றார் சின்ன அண்ணன்.

மகாலஷ்மி மெதுவாக வாய் திறந்தாள். "பெரியவங்க மத்தியிலே.." என்று அவள் இழுக்கும் பொழுதே, "இங்கே எல்லாம் ஒண்ணு தான்; அரட்டைக் கச்சேரி மாதிரியும் இருக்கு; புதுசா புதுசா பலது தெரியவும் தெரியுது. அதுக்குத்தானே?" என்று சின்னண்ணி துணைக்கு வந்தார்.

மகாலஷ்மிக்கு இப்பொழுது லேசாக தயக்கம் நீங்கிய மாதிரி இருந்தது. "வேறொரு மொழிச்சொல்லை சொல்லும் பொழுது அந்த மொழி உச்சரிப்புப் படியே எழுதறதோ சொல்றதோதான் சரியான அர்த்தத்தைக் கொடுக்கும். அப்படி இன்னொரு மொழிச்சொல்லை தப்பா எழுதியானும் சொல்லணும் வேறே வழியில்லைங்கற நிலைமையும் தமிழுக்கு இல்லை; தமிழ்லே இல்லாத சொல் வளமா?" என்று சொல்லி பெரியண்ணியைப் பார்த்தாள்.

"அப்படிச் சொல்லியே வழக்கமா போயிட்டதினாலே, தமிழ்ச் சொல்லே மறந்து போயிடறது மகாலஷ்மி! இந்த 'விஷயம்'ங்கற வார்த்தையே எடுத்துக்கோ.. அதுக்கு என்ன தமிழ்லே?" என்றார் பெரியண்ணி.

"ஏதோ தமிழ்லே இதுக்குப் பொருத்தமான வார்த்தையே இல்லாத மாதிரி, விஷயம்ங்கறதை அப்படி 'விசயம்' 'விடயம்'ன்னு சொல்லியானும் உபயோகப்படுத்தணும்ங்கற அவசியம் இல்லை. அதுக்கு பதிலா, தகவல், செய்தி-அப்படின்னு சொல்லலாம். அந்த வடமொழி வார்த்தையையே தான் சொல்லணும்னா, 'விசயம்' விட 'விதயம்' சரி. ஆனா, என்னவோ அந்த நல்ல சொல்லாக்கம் புழக்கத்து வராமயே போச்சு.. அதே மாதிரி, 'விஷம்னுங்கறதை,'விடம்' ன்னு எழுதறதை விட பேசாம 'நஞ்சு'ன்னு எழுதிடலாம்."

"பழம் பாட்டுகள்ல கூட 'விடம்'ங்கற வார்த்தையை உபயோகிச்சிருக்காங்கல்ல?" குமார் பேச்சுவாக்கில் நுழைகிற மாதிரி நுழைந்து மனைவிக்கு இன்னும் பேச உற்சாகமூட்டினான்.

"ஆமாம்.." என்று சொல்லி அவனைப்பார்த்து முறுவலித்தாள் மகாலஷ்மி.
"ஆமாம்.. நாயன்மார்கள் பாட்டுலே, காளமேகப்புலவரின் இரட்டை அர்த்த பாடல்களிலேலாம் நிறைய வரும். அப்படி 'விடம்'ன்னு வர்ற இடங்கள்லேலாம் பார்த்தீங்கன்னா, எதுகைக்காக உபயோகிச்சிருப்பது தெரியும். 'படம்' 'இடம்' 'வடம்'ங்கற வார்த்தைகளுக்காக இந்த 'விடம்' வந்திருக்கறது தெரியும்."

"ஓகோ.." என்று பெரியண்ணன் சுவாரஸ்யமானார்.

"எல்லா மொழிகளும் அழகுதான். எல்லா மொழிகளும் சுற்றி அததன் தனித்தன்மையோடு இருந்தாத்தான் நம்ம மொழியும் சிறப்பா இருக்கும். அது அதை அததன் உச்சரிப்பிலே சொன்னாத்தான் அழகு. அதுனாலே இன்னொரு மொழியை தப்பாவானும் நம்ம மொழிலே எழுத வேண்டாம். அதுக்கு நம்ம மொழிச் சொல்லையே எழுதிடறது நல்லது.. என்ன நான் சொல்றது?" என்றாள்.

"அற்புதம், மகாலஷ்மி!.." என்று அவள் மாமனார் பன்மொழிப்புலவர் அவளைப் பக்கத்தில் அழைத்து வாழ்த்தினார்.

Saturday, February 4, 2017

அழகிய தமிழ் மொழி இது!..

இதற்கு முன் பகுதி:    
http://jeeveesblog.blogspot.in/2016/10/blog-post_11.html

பகுதி—25

மாமன்னன்  செங்குட்டுவனின் வடபுலப் பயணம் பற்றிப் பறையறிவித்ததும் அந்தச் செய்தி  எங்கணும் பற்றிக் கொண்டது.

ஆசான்,  அரச நிமித்திகன், அமைச்சர், படைத்தலைவர்கள் ஒன்று கூடியிருக்க  மன்னன்,  மன்னன் பரம்பரை பாத்யதையான சிங்க முகம் சுமந்த சிங்காதனத்தில் கம்பீரமாக வீற்றிருந்தான்.   

அவையில் வாழ்த்தொலி முழங்க, சந்னதம் கொண்ட குரலில் மாமன்னன் செங்குட்டுவன்  சொன்னான்:  


இமையமலையிலிருந்து இங்கு வந்திருந்த முனிவர்கள் சொன்னார்கள்.  கங்கை பேராற்றின் கரையைக் கடந்து  இமயமலையில் வில்,புலி, கயல் இலச்சினைகளை யான் பொறித்த பொழுது ‘எம்போலும் ஆற்றல் கொண்ட மன்னர் யாரும் இங்கு இல்லை போலும்’ என்று எக்காளமிட்ட  வடபுலத்து வேந்தர்களின் பழிச்சொல்லை முனிவர்கள் சொல்லக்   கேட்டேன்.  அது  சோழ, பாண்டிய அரசர்களும் எம்மை இகழ்வதற்கு இடம் கொடுத்த்தாகி விடும்.  இப்பொழுதே, இவ்விடத்தே சொல்கிறேன்.   “அவ்வடபுலத்து மன்னர் முடித்தலை மீது பெண்தெய்வத்திற்கு உரு வடித்தற்குரிய கல்லைச் சுமந்து வரச்செய்வேன்.    யான் அவ்வாறு செய்யேன் ஆயின் வீரப்போரில் வீரக்கழல் பூண்டு வாளேந்தி பகைவரை நடுங்கச் செய்யும் மன்னன் அல்லாது  பயன்மிகுந்த நாட்டில் எம் குடிமக்களை அஞ்சச் செய்யும் கொடுங்கோல் மன்ன்ன் என்று ஊர் பழி தூற்றும் இழிநிலையுடையேன் ஆவேன்..”  எனறு ஆவேசதுடன் சூளுரைத்தான்.

உடனே நிமித்திகன் எழுந்து, மன்னனை வாழ்த்தி, “உன் செந்தாமரையன்ன சிவந்தத் திருவடிகளைப் போற்றிப் பணியும் காலம்  இது, மன்னா!  காலம் கனிந்திருக்கிறது;   நேரமும் நல்ல நேரமாய் வாய்த்திருக்கிறது.  குறித்த திசை நோக்கிப் போருக்கு எழலாம்..” என்று ஜோதிட பலன் கூறினான்.
             
அது கேட்ட செங்குட்டுவன் படைத்தலைவனைப் பார்த்து “நம் வாளையும் குடையையும் வட்திசை நோக்கி புறப்படுமாறு செய்வாயாக..” என்று ஆணையிட்டான்..

மன்னனின்  ஆணைக்குத் தான் காத்திருந்த்து போல நிலமதிர போர்வீர்ர்கள் தங்களுக்கே உரித்த ஆரவாரத்துடன் வெற்றி முழக்கமிட்டனர்.  முரசுகள் முழங்க,  கொடிகள் காற்றில் அலைபாய்ந்தன.

அணிஅணியாக ஆரப்பரித்தப்  படைவீரர்களைத் தொடர்ந்து அமைச்சர் பெருமக்களும், கரணத்தியலவர் முதலான் எண்பேராயக்தினரும், காலத்தைக் கணிப்போரும்,  அறம் கூறுவோரும் சென்றனர்.  இடையிடையே,”எம் மன்னர் புகழ் நீடுழி வாழ்க!’  என்ற கோஷங்கள் விண்ணைப் பிளந்தன. பட்டத்து யானை வெற்றி வாளையும்,  வெண்கொற்றக் குடையினையும் சுமந்து  முன்னால் சென்றது.  அரண்மணை  அருமேயிருந்த கொற்றவை கோயில் அருகே அத்தனை பேரும் குழுமினர்.  வஞ்சிப்பூவும் பனம்பூவும் கலந்த  மாலையைச் சூடும் சேர மன்னனின் அரசவை மாந்தரும் அந்தக் கூட்டத்தினருடன் சேர்ந்து கொண்டனர்.

அரும்படைத் தானை வீரர்க்கும்,  பெரும்படைத் தலைவர்க்கும் மன்னன் பெரும் சோறு அளித்தான்.  அவர்களை வைத்துக் கொண்டு பூவா வஞ்சியில்  பூத்த வஞ்சியாய் மன்னன் வஞ்சிப்பூமாலையைத் தன்  முடியில் சூட்டிக்கொண்டான்.  மற்ற நாட்டு மன்னர்கள் தாம் ஏந்தி வந்திருக்கும் திரைப் பொருட்களைச் செலுத்தாலாம் என்பதற்கு அழைப்பு விடுப்பது போல காலை முரசம் கடைவாயிலில் முழங்கியது.  

நிலவுக்கதிர் நீந்தும் நீள்முடியும், உலகெலாம் உணர்ந்து ஓதற்கரியவனுமாகிய சிவபெருமானின் திருவடிகளை வெற்றி பொருந்திய வஞ்சி மாலையுடன் செங்குட்டுவன் தன் தலையிலே அணிந்து  பெருமானின்  கோயிலை வலம் வந்து  வணங்கினான்.   அச்சமயத்தில் அந்தணர் ஏந்தி வந்த ஆகுதியின் நறும்புகை சூழ வஞ்சி மாலை நெஞ்சில் புரள  மன்னன்  பட்டத்து யானையின் பிடர்த்  தலை ஏறினான்.

“சேர மன்னன் செங்குங்குட்டுவன் கொற்றம் சிறக்க!..” என்ற வாழ்த்தொலிக்கிடையே  திருவனந்தபுரத்துக் கோயிலில் பாம்பணையின் மீது பள்ளி கொண்ட பெருமாளின்
சேடத்தைக் கொண்டு வந்து தந்து   சில ஆன்றோர் வாழ்த்தினர்.  ஏற்கனவே பிறாவா யாக்கைப் பெரியோனின் திருவடிகளைத் தன் தலை மீது வைத்திருந்தமையால்,  பெருமாளின் சேடத்தைப் பெற்று  சேரன் தன் திண்ணிய புஜத்தின் மீது தாங்கிக் கொண்டான்.

ஆடல் அரங்குகளில் நர்த்தனமிடும் நாடக மகளிர் கை கூப்பி வழி நெடுக நின்றிருந்தனர். “கொற்ற வேந்தே!  வாகை மாலையின் அழகில் தும்பை சேர அத்துடன் பனம்பூ மாலையும் சேர்ந்து நின் பட்டத்து யானையின் முகத்தே புரள்கின்றன.  வெண்கொற்றக் குடை நிழலில் நீ யானையின் முடித்தலை அமர்ந்து வருகையில் எம் கைவளைகளைக் கவர்வாய்!  எம் கண்கள் களிகொள்ளும் இவ்வழகிய தோற்றத்தை என்றும் நீ பெற்றிருப்பாயாக..” என்று வாழ்த்தினர்.

மாகதப் புலவரும், வைதாளிகரும், சூதரும் மன்னனின் வெற்றிக்காக வாழ்த்தினர்.  யானை வீரரும்,  குதிரை வீரரும்,  வாளேந்திய காலாட்படை மறவரும் வெற்றியைப் போற்றிப புகழதனர்.  அந்த சமயத்தில்  அசுரருடன் போரிட அமராவதியினின்றும் போர்ப்படையை நடத்திச் சென்ற இந்திரனே போன்று செங்குட்டுவன்  செம்மாந்து  தன் தலைநகரை விட்டு நீங்கினான்.  அலைகளின் ஆர்ப்பாட்டம் கொண்ட மேற்குக் கடற்கரையின் விளிம்பில் பிர்மாண்டமாக படைகள்  அணிவகுத்துச் சென்ற  பொழுது பின்புலக்காட்சியாய் மலைகளின் முதுகுகள் தெரிந்தன. கனைக்கும்  குதிரைகள் கொண்ட தேர்ப்படை நிலமதிர நகர  உலகநாயகன் நீலகிரி மலையின் சரிவில் அமைந்திருந்த பாடிவீட்டை நெருங்கினான்.   பாடிவீடு அடைந்ததும் யானை எருத்தத்து அமர்ந்திருந்த மன்னவன் கீழிறங்கி படை மறவர்கள் புடைசூழ பாடி வீட்டில் அமைதிருந்த அமளியில் அமர்ந்தான்.

படைகளின் இயக்கத்தால் எங்கணும் பேரொலி சூழ்ந்திருந்தது.  அந்த ஒலியின் வீச்சு அலைஅலையாய் விரிந்து வானத்திலும் ஒலித்தது.  விண்ணில் உலாவிய முனிவர்கள் அவ்வொலி கேட்டு, ‘இப்பெரிய நிலத்தை ஆளும் இந்திரனைப் போன்ற தீரனை நாமும் காண்போம்’ என்று கருதி மண்ணுலகம் இறங்கினர்.  மின்னலின் ஒளியையும் மயங்கச் செய்யும் பேரொளியொடு தன் முன் வந்திறங்கிய முனிவர் குழாத்தைக் கண்டு மகிழ்ந்தும் நெகிழ்ந்தும் போன மன்னன் அமளியிலிருந்து எழுந்திருந்து பணிவன்புடன் அவர்களை நெருங்கி  வணங்கினான். “செஞ்சடைக் கடவுளின் அருளினால்  விளங்கிய  வஞ்சியில்  தோன்றிய மன்னனே கேட்பாயாக!  நாங்கள் பொதிகை செல்லும் வழியில் நின் பெரும் படையின்  ஒலியால் ஈர்க்கப்பட்டு இங்கு வந்தோம்.  நீ இமயம் செல்லும் கருத்து அறிவோம்.  அருமறை கற்ற அந்தணர் ஆங்கு வாழ்கின்றனர்.  பெருநில மன்னனே! அவர்களைப் பாதுகாத்தல் நின் கடமையாகும்”என்று கூறி செங்குட்டுவனை வாழ்த்திச் சென்றனர்.

முனிபுங்கவர்கள் அவ்விடம் நீங்கியதும், “வீங்கு நீர் ஞாலம் ஆள்வோன் வாழ்க!” என்ற வாழ்த்தொலியோடு  கொங்கணக் கூத்தரும் கர்நாடகக் கூத்தரும் வந்தனர்.  கூத்தர் குலத்திற்கான ஒப்பனை அவர் பூண்டிருந்தது தூக்கலாகத் தெரிந்தது.   தழைத்த மாலையைத் தலையில் சுற்றியவராய்,  மணிவடங்கள்  சுமந்த இளம் நகில்களைக்  கொண்டவராய்,  கயல் நெடுங்கண்ணினராய் திகழ்ந்த ஆடல் மகளிரும் அவருடன் இருந்தனர்.   ‘கருங்குயில்கள் பாடின;  இன வண்டினம் யாழ் இசைத்தன;  அரும்புகள் அலரும் பருவமாய் இளவேனில் காலமும் வந்தது;  ஆனால் எம் காதலரோ  இன்னும் வரவில்லை..” என்னும்  பொருள் பொதிந்த மாதர்ப்பாணி வரிப்பாடலை இசைத்துக்  கொண்டே அவர்கள் வந்தது மயக்கம் தருவதாய் இருந்தது.

‘கலகலக்கும் வளையல் அணிந்த நங்கையே!  எழுவாய்; கோலம்கொள்வாய்! (ஒப்பனை பூணுவாய்!)  கடிதாக இடி இடித்த  உறுமலோடு கார்க்காலம் வந்த்து, காணாய்!   சென்ற காரியம்  முடித்துத் திரும்பும் காதலரைச் சுமந்த தேரும் வந்தது, பாராய்!’   என்று முன் இசைத்த வரிப்பாடலுக்கு வைப்பாடலே பதிலாய்  இசைத்தபடி    பின் வந்த ஆடல் மகளிருடன் குடகர்கள்  மாமன்னன் முன் வரிசையிட்டு நின்றனர்.,

அவர்களுக்குப் பின் ஓவர்கள் வந்தனர்.  அவர்கள் வருகையிலேயே “வாள்வினை முடித்து மறவாள் வேந்தன் ஊழி ஊழி வாழி” என்று வாழ்த்தொலிகளுடன் வந்தனர்.  ஆடலாசிரியன் வழிகாட்ட  அங்கு குழுமியிருந்த அத்தனை இசைக்கலைஞர்களுக்கும்   பொன்னும், முத்தும், பவழமுமாய் மன்னன் அணிகலன்களை வாரி வழங்கினான்.

அந்த  சமயத்தில் தான் வாயிற்காவலர் ஏதோ சேதி சொல்வது போல வந்து பணிந்து நின்றனர்.

(வளரும்)

படங்களை உதவிய நண்பர்களுக்கு நன்றி.




Related Posts with Thumbnails