Tuesday, December 22, 2015

விவசாயி வியாபாரி விலைவாசி

'குங்குமம்' வார இதழில் நாஞ்சில் நாடன் எழுதும் 'கைம்மண் அளவு' என்னும் கட்டுரைத் தொடரை வாராவாரம் வாசிக்க நான் தவறியதே இல்லை.   சொல்லப்போனால், அந்தப் பத்திரிகையை வாங்கியதும் பிரித்துப் புரட்டிப் பார்த்து முதலில் வாசிப்பது 'கைம்மண் அளவு' கட்டுரையைத்தான்.

படித்து முடித்ததும், அந்த வாரம் அவர்  கையாண்ட பொருளைக் குறித்து தொடர்ந்த யோசனையில் ஆழாமல் இருந்ததில்லை.  நாஞ்சில் நாடனுக்கே உரித்த எள்ளல் கலந்த தமிழ் சொல்லாட்சியும், மனசில் விளையும் எண்ணங்களுக்கு விரோதமில்லாமல் வரிகளாய்,  வார்த்தைகளாய் வடிவம் பெறும் எழுத்து நேர்மையும்  நம்மையும் பற்றிக்கொள்ளும்.  அன்றைய பொழுது  பயனுள்ள வாசிப்பின் பலனைப் பெற்ற அனுபவமாய்  அது நம்மில் விளையும்..

'குங்குமம்'  14-12-15 இதழில் இந்தத் திருநாட்டின் விவசாய 'மாட்சி'யைப்  பற்றி நாஞ்சில் நாடன் எழுதியிருந்தார்.

இந்தியா ஒரு விவசாய நாடு என்று பள்ளிப் பருவத்திலிருந்து பாடம் பயின்றவர்கள் நாம்.  படித்த கல்விக்கும் வாழ்க்கை அவலங்களுக்குமான சம்பந்தத்தை பல நேரங்களில் ஆரஅமர சிந்திக்கும் வாய்ப்பு கிடைக்கப் பெறாமலேயே நம்மில் பலரின் வாழ்க்கைப் போக்கும் அதற்கென்றே வாய்த்த நெருக்கடிகளும் நம்மை பல செய்திகளிலிருந்து தூர விலக்கி வைத்திருக்கின்றன. நாஞ்சிலாரின் கட்டுரையை படித்த பொழுது அந்த விலகல் வெளிச்சம் போட்டு மனத்தை வாட்டி எடுத்தது.

நாஞ்சில் நாடன் விவரங்களை விரல் நுனியில் வைத்திருப்பவர்.  இந்தக் கட்டுரையில் சொல்கிறார்:

"இந்தியத் திருநாட்டில் 85 விவசாய பல்கலைக் கழகங்கள் உள்ளன.   எத்தனையோ விவசாய ஆய்வு மையங்கள் உண்டு.  எத்தனை  ஆயிரம் விவசாய விஞ்ஞானிகள், அறிஞர்கள், பேராசிரியர்கள், இயக்குனர்கள், முது முனைவர்கள், இளங்கலை,\ முதுகலைப் பட்டதாரிகள்? மற்றும் இந்திய விவ்சாயத்தை முன்னேற்றி எடுக்க என்றே கடவுளால் அனுப்பப்பட்டிருக்கும் பன்னாட்டு  உற்பத்தி, விற்பனை, வணிக நிறுவனங்கள்?...

"மத்திய, மாநில் அரசுகளால் ஆண்டுதோறும் விவசாய அபிவிருத்திக்கென்று வழங்கப்பெறும் மானியங்கள் எத்தனை ஆயிரம்  கோடிகள்?  சுதந்திரம் பெற்ற நாளிலிருந்து  இன்று வரை தள்ளுபடி செய்யப்பட்டிருக்கும் விவசாயக் கடன்கள் எத்தனை ஆயிரம் கோடிகள்?  செயற்கை உரத்திற்கும், பூச்சிக்கொல்லி மருந்துக்கும் விதைகளுக்கும், விவசாய உபகரணங்களுக்கும், விவசாயப்போருட்களின்  கொள்முதலுக்கும் மத்திய  மாநில அரசுகள் வழங்கியிருக்கும் மானியங்கள் இதுவரை எத்தனை கோடிகள்?

இத்தனைக்கும் பிறகும் ஏன் இந்திய விவசாயி எழுந்து நடமாட முடியாமல் தரையோடு தரையாக கிடக்கிறான்?  ஏன்  இத்தனை அதிக அளவிலான தற்கொலைகள்?  ஏன் குடும்பம் குடும்பமாக கூலி வேலைக்கு நகரம் நோக்கி இடம் பெயர்கிறான்?"

---- என்று அவரின் கேள்விகணைகள் வேதனையின் வீச்சாய் நம்மை வாட்டுகின்றன.

"ஒரு இல்லத்தரசிக்கு காலை ஆறு மணிக்குப்  பால் வாங்குவது தொடங்கி இரவு பத்தரை மணிக்கு கேட் பூட்டுவது வரைக்கும் எத்தனை வேலைகளோ அத்தனை வேலைகள் விவசாயிக்கும் தினமும்.  அவனுக்கு இரண்டாம் சனிக்கிழமை, ஞாயிறு, தேசிய விடுமுறைகள் கிடையாது.  CL,SL. PL இல்லை.  மெகா சீரியல் அவனுக்கு  என்னவென்றே தெரியாது.." என்று தொடரும் நாஞ்சில் நாடன் ஒரு விவசாயின் பண்பை, அவன் குணத்தை படம் பிடித்துக் காட்டும் பொழுது நாம் நெகிழ்ந்தே  போகிறோம்.

"வயலுக்குப் போகும் போது சாலையில் கிடக்கும் ஒரு  குப்பம் மாட்டுச்சாணியைப்  பிசைந்த சப்பாத்தி மாவு போல் உருட்டி எடுத்துச் செல்பவன் உழவன்.  வயலில் கிடக்கும் சிறு வெட்டாங்கல்லைத் தூக்கித் தூர விசுபவன்  உழவன். பயிரின் ஊஈடே வளர்ந்து நிற்கும் கோரையைப் பிடுங்கித் தூர எறிபவன் உழவன்.  நமக்குப் பொருட்டின்றி தோன்றுகின்ற சின்னஞ்சிறு வேலைகளையும் பொறுப்பாகச் செய்கிறவன் உழவன்.  சமூகத் தீமைகளையும், அறமற்ற செயல்பாடுகளையும் களை என்று பார்ப்பது விவசாய மனோபாவம். களையப்பட வேண்டியவை களைகள் தாமே அவை?" என்று அவர் கேட்கும் பொழுது நீண்ட பெருமூச்சு தான் வெளிப்படுகிறது.

"இந்த மனோபாவம்' தான் அவனை ஈடேற முடியாமல் செய்கிறது" என்று. கைத்துப்  போன விரக்தியில் நாஞ்சிலார் சொல்கிறார்: "அம்மணங்குண்டி ராஜ்ஜியத்தில் கோமணம் உடுத்துபவன் பைத்தியக்காரன்' என்பார்கள். எல்லோரும் எவ்வழியிலேனும் பொருள் ஈட்ட ராப்பகலாய் முனையும் காலகட்டத்தில் வஞ்சனையும் சூதும், அடுத்தவன் வயிற்றில் அடிக்கும் அநியாயமும் அறியாத உழவன் உய்வது எங்ஙனம்?'  என்று மாய்ந்து போகிறார்.

விவசாயியையும் வியாபாரியையும் வேறுபடுத்திக் காட்டும் நாஞ்சிலாரின் அனுபவப்  படப்பிடிப்பு நம் அனுபவங்களின் பாடங்களையும் நினைவுபடுத்தி எவ்வளவு நியாயமாய்ச் சொல்லியிருக்கிறார் என்று மனசாரப் பாராட்டத் தோன்றுகிறது.  இதோ நாஞ்சில் நாடனின் வார்த்தை வர்ணஜாலம்:

"உழவர் சந்தையில் உட்கார்ந்திருக்கும் விவசாயியையும் வியாபாரியையும் பிரிதறிய  இயலும்.  மொழி, முகபாவம், தராசுத்தட்டு பிடிக்கும் விதம் விவசாயி  எனில் சொத்தைக் கத்தரிக்காய் கண்பட்டால் எடுத்துக் களைவான். சொத்தை, அழுகல், நசுங்கல் என அறிந்தும் வியாபாரி கண்டும் காணாமல் எடை போடுவான்.  விவசாயிடம் வாங்கினால் ஒரு கிலோவில் நூறு கிராம் அதிகமாக இருக்கும்.  வியாபாரியிடம் நூறு கிராம் குறைவாக இருக்கும். விவசாயி வாழ்வானா, வியாபாரி வாழ்வானா?" என்று அவர் கேட்கும் கேள்வியில் நியாயத்  தராசின்  தட்டு வெகுவாகக் கீழிறங்கித்  தாழ்கிறது...

"இத்தனை பேர் இந்த நாட்டில் அமோகமாய் பிழைத்துத்  தழைக்கும் பொழுது விவசாய இனம் மட்டும் ஏன் வஞ்சனைப்பால்  சோறு உண்டு பாழாய்ப்  போகிறது?  அவனுக்குத் தெரியும், தனது பயிர் பச்சைகள் பூக்க, காய்க்க,  வீசும் காற்றுக்கு விலையில்லை..  மானாவாரியாகப் பெய்யும் மழைக்கு விலையில்லை... காயும் பகலவன் கதிர்களுக்கு விலையில்லை.. இயற்கை தனக்கு வழங்கும் நியாயத்தைச் சமூகத்துக்கு திருப்பிச் செய்ய  நினைப்பது அவன் மரபு; பண்பு..." என்று விவசாயினது மன நிலையைப்  படம் பிடித்துக் காட்டுகிறார்..

"ஒரு தரமான தேங்காய்க்கு விவசாயி ஐந்து ரூபாய் விலை பெறும் போது, கடையில் ஏன் அதை இருபத்தைந்து ரூபாய்க்கு வாங்க வேண்டும் என்ற கேள்வியும் நமக்குக் கிடையாது.  நகர்ப்புறங்களில் கூலி வேலைக்குச் செல்வோருக்கு  குறைந்தது தினத்திற்கு நானூறு ரூபாய் சம்பளம்.  கட்டிடத் தொழிலாளியின் கூலி தினமும் நானூறு எனில், விவசாயக் கூலிக்கும் அந்த ஊதியம் வேண்டும் என்பதில் நியாயமுண்டு.  அந்தக் கூலி தருவதற்கு விவசாயியின்  விளைபொருட்கள் அதற்கான விலையில் விற்கப்பட வேண்டும்  தானே?  நியாயமான விலை தேங்காய்க்கு இருபது ரூபாய் விவசாயிக்கு எனில் சந்தையில் அதையே நூறு ரூபாய்க்கு  விற்பார்கள். அதில் நமக்கு  சம்மதம் இருக்காது.  உடனே நாம் விலைவாசி உயர்வுப் போராட்டம் நடத்துவோம்.  ஆனால் இடைத்தரகர்களை, வணிகர்களைக் கேள்வி  கேட்க  மாட்டோம்.  அல்லது  கொய்ப்பரை, எண்ணெய் என இறக்குமதி செய்வோம்" என்று விவசாயப் புறக்கணிப்பைத்  தோலுரித்துக் காட்டுகிறார்.

"இன்றைய இந்திய வணிகச் சூழலில் விவசாயி வாழ வேண்டுமானால், வணிக உலகம் புரியும் அத்தனை மாய்மாலங்களையும் அவனும் செய்ய வேண்டும்.  சொத்தையையும், நசுங்கலையும், அழுகலையும் விற்க வேண்டும்.  முதல் தரம் என்று கூவி மூன்றாம் தரம் தள்ளி விட வேண்டும்.  'எவன் எக்கேடு கெட்டுப்  போனால் என்ன, கை கால் மூளை செயலற்றுப் போனால் என்ன, தன்  பை நிறைந்தால் போதும்' என்று எண்ண வேண்டும்" என்று சாடுபவர் தொடர்கிறார்:

"தீப்பேறு என்னவெனில், அது விவசாயினால் இயலாது என்பதே!  அதற்கான தொழில்நுட்பம் தெரியாது.  வஞ்சனை தெரியாது.  தரகருக்கும் வணிகருக்கும் வழங்கப்பட்டிருக்கும் அரசியல் ஆதரவும் இல்லை.  வேறு என்ன தான் செய்யலாம்?. என்ற அவரின் விடை தெரியாக் கேள்வி  நம்மையும் அசத்துகிறது.

"பள்ளிகள், கல்லூரிகள், பல்கலைக்கழகத் துறைகள், பட்டி மண்டபப் மேடைகள், கருத்தரங்குகள் யாவும் உழவன் பெருமையைப் பேசும். அவனுக்காக கண்ணீர் சிந்தும்.  அனைத்து மத்திய  மாநில நிதிநிலை அறிக்கையிலும் விவசாய மேம்பாடு பற்றி ஒரு பத்தி வாசிக்கப்படும். 'சுழன்றும் ஏரப்பின்னது உலகம்' என்றும், 'உழுவார் உலகத்தார்க்கு அச்சாணி' என்றும், 'உழுதுண்டு வாழ்வாரோ வாழ்வார்' என்றும் திருக்குறள் மேற்கோள் காட்டப்படும்.

"வெட்டுப்படப்போகும் ஆட்டுக் கடாவைக் குளிப்பாட்டி, சந்தனம், குங்குமம், திருநீறு அப்பி சாமி சந்திதானத்தில் நிப்பாட்டித்  தழையைக் கடிக்க நீட்டுவது போல, கொலைக்களத்தில் நிறுத்தப்பட்டிருக்கும் இந்திய  விவசாயம், 'விவசாயம் இல்லாவிட்டால் என்ன, இறக்குமதி செய்து கொள்ளலாம்' என்று நினைக்கிறது அறிவுலகம். அல்லது உணவுப் பொருட்களை இணையத்தில் இருந்து பதிவிறக்கம் செய்து கொள்ளலாம் என்று  நினைப்பார்கள் போலும்!..

"எதற்கு விவசாய  நிலம், எதற்கு விவசாய நீர் ஆதாரங்கள், எதற்கு விவசாயி? அவன் செங்கல் சுமக்கவும், பெயிண்ட் அடிக்கவும், சாலைப்பணிகளுக்கு போவான்.  அவன் பெண்டிர் உணவு விடுதிகளில் தட்டு கழுவலாம்.  நமது அரசியல்காரர்களுக்கும் 'கர்நாடகமே தண்ணீர் தா' 'ஆந்திரமே தண்ணீர் தா, கேரளமே தண்ணீர் தா' என்று இரந்து கூவித் தொண்டைப்புண் ஏற்படாது.

"நமக்குத்  தாராளமாய் செல்போன், வாட்ஸ் அப், ட்விட்டர், ஃபேஸ்புக், வெப்சைட் சேவைகள் உண்டு.  மெயிலில் ஆர்டர் செய்தால் பிளாட் கதவைத் தட்டுவார்கள்,  பீட்சா, பர்கர், புரோட்டா, சப்பாத்தி, பிரியாணி, குளிர்பானங்கள் கொண்டு வந்து!..  நமது சந்ததியினர் அரிசி காய்க்கும் மரம், வாழைப்பழம் காய்க்கும் கொடி, ஆப்பிள் ஆரஞ்சுக் கிழங்குகள் காய்க்கும் புதர் எனத் தேடித் திரிவார்கள்.

"அருங்காட்சிக் கூடங்களில், கண்ணாடிக் கூண்டுக்குள் கறுப்பாகக் குள்ளமாக இரு  ஆண்  பெண் உருவங்களை, இலை தழை ஆடகளுடன் பழங்குடிகள் என்று நிறுத்தி வைத்திருப்பார்கள்.  எதிர்காலத்தில் வேட்டி உடுத்து, தலையில் துண்டு கட்டிய ஆணையும், பிரா, பிளவுஸ் போடாத  கண்டாங்கி உடுத்த பெண்ணையும் கையில் மண்வெட்டி, பன்னருவாள், கூடை எனக் கொடுத்து கண்ணாடி கூண்டுக்குள் நிறுத்தி, 'விவசாயி' என எழுதி வைப்பார்கள்.  நமது சந்ததியினர் பார்த்து  நிற்பார்கள், பிழைக்கத்  தெரியாமல் அழிந்து போன இனம் என்று வியந்து!

                                                                                 நன்றி: குங்குமம்

-- என்று நாஞ்சில் நாடன்  கட்டுரையை  முடிக்கும் பொழுது அவர் பட்ட வேதனையின் வீச்சு நம்மையும் ஆட்கொள்கிறது.  தேசநலனின் நாம் கொண்டிருக்கும் தீராத காதல், எங்கு நேர்ந்திருக்கிறது  தவறு என்று தெளிவாய்த் தெரிவித்து அந்தத் தவறைக்  களைய  வேண்டிய  தாபமாய் நம்மில் விளைகிறது.

சீரிய சமூக நோக்கங்கள் கொண்ட எழுத்துக்கள் சாகாவரம் பெற்றவை. நியாயங்களுக்குப்  போராடுபவை.  நாஞ்சில் நாடனின் எழுத்துக்களின் வீச்சு நம்மையும் ஆட்கொள்வதில் வியப்பில்லை.

                                                                                       
திரு.எம்.எஸ். சுவாமிநாதன் அவர்களை எல்லோருக்கும் தெரியும்.  சுதந்திர இந்தியாவில் பசுமைப் புரட்சியை ஏற்படுத்திய விவசாய வித்தகர்.  சென்னையில் தன்  பெயரில் ஓர் ஆராய்ச்சி நிறுவனத்தை நிறுவி, 90 வயதிலும் தொய்வில்லாமல் தன் பணியைத் தொடர்ந்து  கொண்டிருக்கிறார். இந்திய விவசாயம் இன்றைய நிலைமை  குறித்து அவருடனான பேட்டி ஒன்றை 'கல்கி'  பத்திரிகை தனது 15-11-15 இதழில் வெளியிட்டிருக்கிறது. அந்தப்  பேட்டியிலிருந்து சில குறிப்பிட்ட பதிவுகள்:

கேள்வி: கடந்த 60 ஆண்டுகளில் இந்திய விவசாயம் எப்படிப்பட்ட முன்னேற்றத்தைக் கண்டுள்ளது?

பதில்:  சுதந்திரம் பெற்ற் காலகட்டத்தில் இந்தியாவில் கடுமையான உணவுப்  பஞ்சம் நிலவியது.  பிரதமர் லால் பகதூர் சாஸ்திரி, ஒரு குடும்பத்தில் ஒரு நபர் ஒரு நாள் உணவைத் தியாகம் செய்யுங்கள்' என்று வேண்டுகோள் விடுத்தார். அந்த காலகட்டத்தையெல்லாம் தாண்டி உணவு  உற்பத்தியை அத்கப்படுத்தி,  இன்று  தன்னிறைவு காணும் அளவுக்கு இந்திய அரசாங்கம், இந்தியக் குடிமகன் ஒவ்வொருவருக்கும்  உணவுப் பாதுகாப்பை உறுதிப்ப்டுத்தும் வகையில் நாடாளுமன்றத்தில் சட்டம் இயற்றியுள்ளது.  இது ஒரு மகத்தான சாதனை.  ஆங்கிலத்தில் இதனை 'From begging bowl to bread basket' என்பார்கள்.   என் வாழ்நாளிலேயே இந்த அபார சாதனையைக் காணும் பேறு பெற்றது என்  பாக்கியம்  என்று  கருதுகிறேன்.

கேள்வி: உணவு உற்பத்தியில் தன்னிறைவு கணட போதிலும் நாட்டில் ஏழ்மை நிலவுகிறதே?

பதில்:  இங்கே உணவுப் பொருளுக்குப் பஞ்சமில்லை.  தாராளமாகக்  கிடைக்கிறது.  ஆனால் அதை வாங்கும் சக்தி எல்லா மக்களுக்கும் இல்லை எனபது தான் இதற்குக் காரணம்.


                                                                             -- நன்றி:  கல்கி

போதும் பேட்டி.  இந்தப் பேட்டியில்  நமக்கு வேண்டிய செய்தியை எடுத்துக்  கொண்டாகி விட்டது.

இந்தியாவில் தன்னிறைவு காணும்  அளவுக்கு விவசாயம்.  உணவுப் பொருளுக்குப் பஞ்சமில்லை.  ஆனால் வாங்கும் சக்தி எல்லா மக்களுக்கும் இல்லை---  என்பது அடிக்கோடிட்டு சொல்ல வேண்டிய விஷயம்.

உணவு உற்பத்திக்குப்  பஞ்சமில்லை.  ஆனால் அதை வாங்கும் சக்தி எல்லா மக்களுக்கும் இல்லை என்றால் என்ன அர்த்தம்?..


தெரிந்தவர்கள் சொல்லலாம்..




படங்களைப் பதிவிட்டோருக்கு நன்றி.


Friday, February 6, 2015

இரு கவிஞர்கள்; இரு வேறு நினைவுகள்

புதுவையில் வசித்த காலத்தில் மறக்க முடியாமல் மனதில் தடம் பதித்த நினைவு இது.

புதுவை பெருமாள் கோயில் தெருவில் நுழைந்தாலே புரட்சிக் கவிஞர் பாரதிதாசனாரின் நினைவு வரும்.  அந்தத்  தெருவில் 95 இலக்கமுள்ள வீடு அவரது.

தன் சுயத்தை  மதிப்பவர் பிறரது சுயத்தையும் தவறாது மதிப்பார் என்கிற சிறந்த குணத்திற்கு எடுத்துக் காட்டாகத் திகழ்ந்தவர் புரட்சிக் கவிஞர்.  தன் மனத்திற்கு ஏற்புடையதை  ஏற்றுக் கொண்டாரேயானால் அந்தக் கொள்கையில் பிறழாது ஒழுகுபவர்.  அவர் பூண்டிருந்த புனைப்பெயர் கூட
பலரின் கண்களை உறுத்தியது.  நெருங்கிய வட்டாரத்தின் முகச்சுளிப்பிற்காக தன் மனதுக்கு பிடித்த செயல்களை அவர் மாற்றிக்  கொண்டதில்லை.  அதில் அவருக்கு எஃகு போன்ற உறுதி  இருந்தது.

நடிகர் திலகத்தை நாயகனாகக் கொண்டு தனது 'பாண்டியன்  பரிசை' திரைப்படமாக்க வேண்டும் என்கிற கனவு அவருக்கு இருந்தது.  அதன் தொடர்பான நடவடிக்கைகளுக்காக என்றே புதுவை நீங்கி சென்னைக்கு குடிபெயர்ந்தார்.  இது 1961 ஆண்டு வாக்கில் என்று நினைவு.

அவர் சென்னை சென்றதைத் தொடர்ந்து புதுவையிலிருந்து வெளிவந்துகொண்டிருந்த அவரது 'குயில்' கவிதை ஏடும் சென்னையிலிருந்து வெளிவரத் துவங்கியது.  ஒரு பக்கம் பாண்டியன் பரிசுக்கான வேலைகள் நடந்து  கொண்டிருக்கையிலேயே  பாரதியாரின் வாழ்க்கையையும் திரைப்படமாக்க வேண்டும் என்கிற முயற்சிகளிலும் ஈடுபாடு கொண்டிருந்தார்.

அப்பொழுது புதுவையில் அரசுப் பணியில் இருந்தேன்.  தொலைபேசி  இலாகா.  அதற்கே உரித்தான ஷிப்ட் ட்யூட்டி.  ஒரு நாளின் பல மணி நேர இடைவெளிகளில் பணி  இருக்கும்.   காலை 6.00 லிருந்து 13.30 வரை.  காலை0800 மணியிலிருந்து 1530 வரை  காலை 1000 மணியிலிருந்து 1730 வரை 1330  மணியிலிருந்து 2100 வரை 1530 மணியிலிருந்து 2300 மணி வரை 1640 மணியிலிருந்து 0000 மணி வரை 0000 மணியிலிருந்து அடுத்த நாள் 0640 வரை என்று நாள் முழுக்க பல ஷிப்டுகளாக அலுவலகப் பணி  நேரம் இருக்கும்.

1964-ம் ஆண்டு ஏப்ரல் 21-ம் தேதி.   அன்று மதியம் 1330-யிலிருந்து இரவு 2100 மணி வரை பணிக்காலம்.  அந்த   நேரத்தில் தான் பாரதிதாசன் அவர்கள் சென்னை  பொது மருத்துவ மனையில் காலமாகிவிட்டார் என்று கலங்க வைக்கும் அந்தச் செய்தி தெரியவந்தது.  அவர் புகழுடல் புதுவைக்கு  காரில் வருவதாகத் தகவல்.  இரவு ஒன்பது மணிக்கு அலுவலகப் பணி முடிந்ததும் நேரே பெருமாள் கோயில் தெருவிற்கு நானும் என் அருமை நண்பர் அ.க.பெருமாள் அவர்களும் மிகுந்த சோகத்துடன்  விரைந்தோம்.

சின்ன மரத்தூண்கள் பொருத்திய அகல வாசல் கொண்டு உள்ளடங்கிய வீடு. உள்பக்க பெரிய ஹாலில் வீறுகொண்ட கவிஞரின் பூத உடல்  கிடத்தப் பட்டிருந்தது.   கருப்பு-சிவப்பு சின்னகட்டங்கள் போட்ட பட்டுப் போர்வை போர்த்தியிருந்தார்கள். புரட்சிக் கவிஞருக்கே தனித்த ஒரு அடையாளமாக அமைந்திருந்த சின்ன அடர்த்தியான மீசைக்கிடையே புன்முறுவலுடனான
அவர் முகம் மனசைப் பிசைந்தது.   சிம்ஹம் போன்ற துடிப்பு கொண்ட அடலேறு ரோஜாப்பூ மாலைகள் சூட்டப்பெற்று அமைதியாக அப்படி இருந்தது அவரது இயல்புக்கு மாறான ஒரு செயலாய் மனசைக் குடைந்தது.  ஏற்றி வைக்கப்பட்டிருந்த ஓரிரு குத்து விளக்குகள்.  தலைமாட்டிற்கு பின்புறச் சுவரின் உயரத்தில்  புரட்சிக் கவிஞர் ஏட்டில் பேனா பிடித்து எழுதுகிற தோற்றத்தில் ஓரளவு பெரிய  புகைப்படம்.

அந்த இரவு நேரத்தில் நீண்ட அந்த ஹாலில் எங்களைச் சேர்த்து எட்டு அல்லது ஒன்பது பேர் இருந்திருப்போம்.   இருவர் கைத்தாங்கலாக அழைத்து வர தடியூன்றிய  ஒரு பெரியவர் உள்பக்கம் வந்ததும்  "வாங்கய்யா, வாங்க...  வாத்தியார் ஐயா வந்திட்டாரான்னு கேப்பீங்களே!  இதோ இருக்காரய்யா.." என்று பெருங்குரல்அழுகை கொண்டு பெண்கள் பக்கமிருந்து துக்கம் பொங்கியது.

மனம்  கனத்துப் போனது.  நானும் நண்பர் பெருமாளும் புரட்சிக் கவிஞரின்  காலடிப் பக்கம் அமர்ந்து கொண்டோம்.  'துன்பம்  நேர்கையில் யாழெடுத்து நீ...'  என்கிற கவிஞரின் பாடல் எனக்கு மட்டும் கேட்கிற மாதிரி நெஞ்சுக்கூட்டை நிரப்புகிற வரிகளாய் எனக்குள் பீறிட்டது. அழக்கூடாது என்று என்ன முயன்றும் முடியவில்லை.  ஏதேதோ நினைவுகளில் மனம் துவண்டு தத்தளித்தது.  கண் நீரை கட்டுப்படுத்த முடியாமல் கவிஞருக்கு அஞ்சலி செலுத்தி விட்டு மெதுவாக எழுந்திருந்து வெளி வந்தோம்.

காலணிகளை மாட்டிக் கொண்டு கிளம்புகையில் வெளிச்சுவர் பக்கம் நிமிர்ந்து பார்த்தேன்.   பித்தளைத் தகட்டினால் வேய்ந்த பெயர்ப் பலகை கண்ணில் பட்டது.  அந்தப் பெயர்ப் பலகையில்  பாரதிதாசன்  என்று ஆங்கிலத்தில் எழுதப் பெற்று  IN  -- OUT   குமிழ்கள் தென்பட்டன.   புரட்சிக்கவிஞர் அவர்கள் சென்னையில் இருந்ததினால் போலும்,  பித்தளைக் குமிழின் 'IN' மறைக்கப்பட்டு  OUT- தெரிவதாய் இருந்தது. அதைப் பார்த்ததும் மனம் வேதனையில் துவண்டு, சடாரென்று  மனசில் முகிழ்த்த எண்ணமாய், பெயர்ப்பலகையின் குமிழை நகர்த்தி 'OUT'-ஐ  மறைத்து ' IN'  தெரிகிற மாதிரி மாற்றி வைத்தேன்.    ஆம்!  சாகா வரம் பெற்ற கவிஞர் அவர்களின்  'அழகின் சிரிப்பு'ம், குடும்ப விளக்கு'ம், 'குறிஞ்சித் திட்டு'ம், 'பாண்டியன் பரிசு'ம்  இன்ன பிற படைப்புகளும் நம்மிடையே இருக்கையில் என்றென்றும் அவர் நம்மிடையே இருந்து கொண்டு தான் இருக்கிறார்'  என்று நினைப்பு நெஞ்சில் அலையாய் புரண்டது.

அடுத்த நாள் புரட்சிக் கவிஞருக்கு அஞ்சலி செலுத்த பெருங்கடல் பொங்கி வந்தால் போல் திரண்டிருந்த மக்கள் கூட்டத்தில் புதுவை  திணறியது. திரைப்படத் துறை சார்ந்தவர்கள் நிறைய வந்திருந்தார்கள்.

பிற்காலத்தில் 'கடைசி வரை யாரோ?' என்று பாடல் எழுதிய கவியரசர் கடைசி வரை நடந்தே வந்தார்.

அந்த வார குமுதம் இதழில் இந்த என் நினைவுகளை  பதிவும் செய்திருந்தேன்.



து நடந்ததும் புதுவையில் தான்.   புதுவை கடற்கரை சாலையில்.

கவியரசர் கண்ணதாசன் கலந்து கொள்ளும் பொதுக்கூட்டம்.

கண்ணதாசன் அவர் கார் கதவு திறந்து வெளிவந்த பொழுதே ஆட்டோகிராப் புத்தகத்துடன் நெருங்கிய என்னை பார்த்து விட்டார்..  அந்தக் காலத்தில் மனசுக்குப்  பிடித்தமான பிரபலமானவர்களிடம் ஆட்டோகிராப் புத்தகத்தில் கையெழுத்து வாங்குவது ஒரு பழக்கமாகவே இருந்தது.  தனக்கு  பிடித்த பொன்மொழி மாதிரி ஏதாவது வரி எழுதிக் கையெழுத்திட்டுத் தருவார்கள்.

சட்டென்று கவிஞருக்கு மிகவும் அருகில் சென்றவுடன் அவரே என் கையிலிருந்த ஆட்டோகிராப்  புத்தகத்தை வாங்கிக் கொண்டார்., முதல் தடவையாக அவ்வளவு நெருக்கத்தில் கவியரசரைப் பார்க்கிறேன். என் சட்டைப் பையிலிருந்த பேனாவை எடுத்து அவரிடம் தந்தபடியே சொன்னேன்: "எல்லோருக்கும் தெரிந்த கண்ணதாசன்கள் இருவர்.  ஒருவர் அரசியல் கண்ணதாசன்; மற்றொருவர் இலக்கிய கண்ணதாசன்.  ஏனோ அரசியல் கண்ணதாசனை விட இலக்கிய கண்ணதாசனைத் தான் எனக்கு மிகவும்  பிடிக்கும்.  அதனால் இலக்கிய கண்ணதாசன் என்று கையெழுத்திட்டுத் தர வேண்டுகிறேன்.." மடமடவென்று மனசில் மனனம் செய்து வைத்திருந்ததை கொஞ்சம் கூடத் தயங்காமல் சொல்லி விட்டேன்.  என்ன சொல்லி விடுவாரோ என்று லேசான உதறலும் இருந்தது.

"அப்படியா?" என்று கண்ணதாசன்  புன்முறுவல் பூத்ததே அழகாக இருந்தது.  காரின் முன்பக்கம் நகர்ந்து கார் பானெட்டின் மீது ஆட்டோகிராப்  புத்தகத்தை வைத்து  'இலக்கிய கண்ணதாசன்' என்று தெளிவாக எழுதி அதற்கு கீழே
கையெழுத்திட்டார்.   முகம் சுளிக்காமல் நான் விரும்பியதை அவர் நிறைவேற்றிக்  கொடுத்தது மனசுக்கு  சந்தோஷமாக இருந்தது.  என் தோளில்  லேசாகக் கைவைத்தபடி ஆட்டோகிராப் புத்தகத்தையும் பேனாவையும் என்னிடம் தந்தபடியே, "ஒண்ணுதெரியுமா? ரெண்டு கண்ணதாசன்களுமே பொய்" என்று அவர் புன்முறுவலுடன்  சொன்ன பொழுது திகைப்பாக  இருந்தது.

எனது அந்த 22 வயசில் தத்துவார்த்தமாக அவர் சொன்னது புரியாது பின் புரிபட்ட பொழுது இந்த நிகழ்வை நினைக்கும் பொழுதெல்லாம் அவரது வசீகரமான புன்முறுவல் தான்  நினைவுக்கு வரும்.

இந்த என் அனுபவமும் குமுதத்தில் அந்த வார இதழில் பிரசுரமாயிற்று.

இந்த மாதிரி குமுதப் பிரசுரமான  ஆட்டோகிராப் நினைவுகள் நிறைய. இருந்தாலும் அதையெல்லாம் இப்பொழுது நினைத்துப் பார்க்கையில் இந்த மாதிரியான பிரசுரங்களில் ஒரு வருத்தமும் இப்பொழுது மேலோங்குகிறது.

ஜெராக்ஸ் மிஷின்கள் இல்லாத காலம் அது.  அதனால் பத்திரிகை காரியாலயங்களுக்கு ஒரிஜனல் தான் அனுப்பி வைக்க வேண்டும். அவர்கள் அதற்கு அச்சு வடிவம் கொடுத்தாலும் ஒரிஜனல் இல்லாதது இப்பொழுது நினைத்துப்  பார்க்கையில் ஒருவிதத்தில் இழப்பாகத் தான் தெரிகிறது.



குறிப்பு:  படங்கள்  உதவியவர்களுக்கு நன்றி.


Wednesday, January 14, 2015

வாசிப்பு என்னும் தனி உலகம்

வெகுஜன ஊடகங்களின் மூலம் சில  படைப்புக்கள்  தெரிய வந்தன.
இந்தப் புத்தகச் சந்தையில் அவற்றைத் தேடித் திரிந்து சுய வாசிப்புக்காகச் சொந்தமாக்கிக்  கொள்ள வேண்டும்.

மிளிர் கல்  ---  நாவல் -  இரா. முருகவேள் -  பொன்னுலகம் பதிப்பகம்

பைத்திய ருசி -  சிறுகதைத் தொகுப்பு  -  கணேசகுமாரன்  -  தக்கை பதிப்பகம்

டார்வின் ஸ்கூல் -  சிறுவர் இலக்கியம் -  ஆயிஷா இரா. நடராசன் -                   புக்ஸ் ஃபார் சில்ரன்

அரேபிய இரவுகளும், பகல்களும் - மொழிபெயர்ப்பு நாவல் - சா. தேவதாஸ் - எதிர் வெளியீடு

நீல நாயின் கண்கள் -  மொழிபெயர்ப்பு உலகச் சிறுகதைகள் + இரண்டு நாவல்கள் -  அசதா -  நாதன் பதிப்பகம்

உறங்காத உறவுகள்  -  சமூக நாவல் -  எஸ்,வி, ரமணி -  சாரதாம்பாள் பதிப்பகம்

அஞ்ஞாடி  -  நாவல்  -  பூமணி -  (சாகித்ய அகாதமி விருது பெற்றது)

 7 கதாசிரியர்கள், 96 சிறுகதைகள் -  கதாசிரியர்கள்:  புதுமைப்பித்தன், கு.அழகிரிசாமி, லா.ச.  ராமாமிர்தம்,  சூடாமணி,  அசோகமித்திரன், வண்ணதாசன், பிரபஞ்சன்-  ஒவ்வொரு கதாசிரியருக்கும் தனித்தனி புத்தகம்  -  ஆனந்த விகடன் வெளியீடு

சிவானந்தலஹரீ பாஷ்யம் -  ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண  மடம்

Self - knowledge  -  (An English Translation of Sankaracharya's  Atmabodha with Notes, Comments, and Introduction  -  ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண மடம்

உபநிஷதங்கள் -- தனித்தனி புத்தகங்கள் - ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண மடம்

பாரதியார் கவிதைகள், கதைகள், கட்டுரைகள், வாழ்க்கை வரலாறு  -- தனித்தனி  புத்தகங்கள் -  வர்த்தமானன்  பதிப்பகம்

மனவளக்கலை -  (இரண்டு பாகங்கள்)  -   தத்துவ ஞானி வேதாத்திரி மகரிஷி -
உலக சமுதாய சேவா சங்கம்,  வேதாத்திரி பதிப்பகம்

சங்க இலக்கியங்கள் ( மர்ரே எஸ்.ராஜம் அவர்களால் வெளியிடப் பெற்ற
தொல்காப்பியம், பத்துப்பாட்டு, எட்டுத்தொகை நூல்கள், பதினெண் கீழ்க்கணக்கு, பாட்டும் தொகையும் ஆகிய நூல்களை 'சங்க இலக்கியங்கள்' என்னும் தலைப்பில் 12 பாகங்கள் கொண்ட தொகுதி --  நியூ செஞ்சுரி புக் ஹவுஸ்

My Apprenticeship  and My Universities -  Maxim  Gorky  -  (Collected works of Maxim Gorky) -நியூ செஞ்சுரி  புக்  ஹவுஸ்

An Autobiography  -  Mahathma Gandhi -  Navajivan Publishing House

ஜீவா என்றொரு  மானுடன் -  பொன்னீலன் -  நியூ செஞ்சுரி புக் ஹவுஸ்

சங்க சித்திரங்கள் -  ஜெயமோகன் -(ஆனந்த விகடன் ஸ்டாலில் கிடைக்கலாம்)

அவன் -  ரா.கி.ரங்கராஜன்   -- வானதி பதிப்பகம்


இப்போதைக்கு  இது!


Related Posts with Thumbnails