மொழி

                                                        10

சமஸ்கிருதம் தேவ மொழியென்றால்  அமிழ்தத் தமிழ் தெய்வ மொழி என்று ஏற்கனவே சொல்லியிருக்கிறேன்.

பண்டைய தமிழன் தெய்வத்தைத் துதித்துப் பாடாதிருந்ததில்லை.  சங்க காலத்தில் தெய்வத்தின் வழிபாடாகவே வண்ண வண்ண மலர்களாய் அர்ச்சிக்கப்பட்ட பாடல்கள்..  'சங்க காலத்தோடு  மட்டும் சொந்தம் கொண்டாடுவோம், சங்க காலத்து தமிழரின் தெய்வ வழிபாட்டை கண்டுக்க மாட்டோம்' என்பது காலத்தின் நிர்பந்தம் போலாயிற்று.  

'மாயோன் மேய  காடுறை உலகமும்

சேயோன் மேய மைவரை உலகமும்

வேந்தன் மேய தீம்புனல் உலகமும்

வருணன் மேய பெருமணல் உலகமும் 

முல்லை, குறிஞ்சி, மருதம், நெய்தல் எனச்

சொல்லிய முறையாற் சொல்லவும் படுமே'  --  என்றும்

பாலை நில கொற்றவை வழிபாடு குறித்து---

'மறம் கடை கூட்டிய துடி நிலை. சிறந்த

கொற்றவை நிலையும் அகத்திணை புறனே'  

              (--  தொல். பொருளதிகார புறத்திணையியல்)

என்றும்,  வாழ்ந்த ஐவகை நில அமைப்புகளுக்கு ஏற்ப மாயோன், சேயோன், இந்திரன், வருணன், துர்க்கை  என்று திணைநிலைத் தெய்வங்களை வழிபடும் வழக்கமிருந்திருக்கிறது என்பதற்கு ஆதார பூர்வமான எடுத்துக் காட்டுகள் இருக்கின்றன.

கொடி நிலைக் கந்தழி வள்ளி என்ற

வடுநீங்கு சிறப்பின் முதலன  மூன்றும்

கடவுள் வாழ்த்தொடு கண்ணிய வருமே

                (தொல். புறத்திணைவியல்: 85)

கடந்து நிற்பவர் என்ற பொருளில் கடவுள் என்ற சொல் தொல்காப்பியத்திலேயே எடுத்தாளப்படுகிறது.  'தெய்வம் தான் தமிழரின் வழிபாடே தவிர கடவுள் இல்லை' என்று  கடவுள் - தெய்வம் வார்த்தைகளையே வித்தியாசப்படுத்திய பெருங்கவிஞர் ஒருவரின் உரையைக்  கேட்ட நேரத்து திகைப்பாய் இருந்தது,   'எம்மிடம் தயிர் தான் இருக்கிறது;  மோர் இல்லை'  என்கிற மாதிரியாக இது எனக்குத் தோன்றியது. ஏதோ தயிருக்கும் மோருக்கும் அவரளவில் வித்தியாசம் காணுகிறார் என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.  மேற்கண்ட  தொல்காப்பிய நூற்பா இப்பொழுது தெரிய வந்து, இதோ கடவுளும் தொல்காப்பிய காலத்தில் இருக்கிறரே என்று குஷியாயிற்று.   

கடவுள், தெய்வம் எல்லாம் ஒன்று என்று தானே நாம் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம்?..  இல்லை என்பது சில தமிழ்ப் பேரறிவாளர்களின் கருத்து.  எல்லாம் வார்த்தைகளுக்குக் கொள்ளும் பொருள் சம்பந்தப்பட்ட  விளையாட்டுகள் தான்.   

'இயற்கையை தெய்வமாக வணங்கியவன் தமிழன்;  தீயைத் தெய்வமாகப் போற்றியது ஆரியம்' என்று ஆறு வித்தியாசம்  காணுகிற மாதிரி என்னன்னவோ மயக்கங்கள்.  தீ,  இயற்கையின் வெளிப்பாடு இல்லையா, என்றால் அதெப்படி என்று ஆயிரத்தெட்டு வக்கணைகள்.

'கொடி நிலைக் கந்தழி வள்ளி என்ற'

கொடிநிலை என்றால் கதிரவன்  (சூரியக் கடவுள்).   'ஆதித்யானாம் அஹம்  விஷ்ணு' என்பது பகவத்கீதையில் கண்ணபிரான் வாக்கு. 'நானே சூரியனாய்த் திகழ்கிறேன்' என்று இதற்குப் பொருள்.   தமிழகத்தில் சூரியக் கடவுள் கோயில் கொண்டுள்ள குடந்தைக்கு அருகிலுள்ள  தலம் சூரியனார் கோயில் என்ற பெயரிலேயே அழைக்கப்படுகிறது.  சிலப்பதிகாரத்திலோ  உச்சிக் கிழான்  கோட்டம் என்ற பெயர் சூரியனுக்கான கோயிலைச் சுட்டுகிறது.   இன்றைய  ஒடிசா மாநிலத்தில் கொனார்க்கில் அமைந்துள்ள சூரியனார் கோயில் பற்றி நாம் அறிவோம்.

தன் ஈர்ப்பு சக்தியால் அத்தனைக் கோள்களையும் ஆகர்ஷித்துப் பின்னிப் பிணைந்திருக்கும் நிலை 'கொடிநிலை'யாகி அதுவே காரணப் பெயராயிற்று.

தண்கதிரை வாரிவழங்கி இராக்காலங்களில் பயிரைக் காத்து அருளுவதால் திங்கள் (சந்திரன்) வள்ளியாயிற்று.

கந்தழி என்றால்  நெருப்பு  (அக்னி).  நெருப்பு, தீ என்றால் உடன்பாடாகத் தெரிவது அக்னி என்றவுடனேயே முகச்சுளிப்பாகி விடுவதற்கு காரணம் இருக்கிறது.  உண்மை  என்பது உணர்வாக இருப்பினும்  சமஸ்கிருதம் என்றால் ஒரு தயக்கத்துக்கு பிறகே ஏற்றுக்கொள்ள மனதில் சம்மதம் கிடைக்கிறது.  இந்த சம்மதம் கிடைக்காததாலேயே  கடலில் மூழ்கிய கடைச்சங்க காலத்திற்கு முந்தைய காலத்தை அப்படியான ஒரு பொற்காலம் இருந்ததே இல்லை என்று மறுக்க மனசைத் தயார்படுத்தியது.

ஞாயிறு,  தீ, திங்கள் ஆகிய மூன்றும் வடுநீங்கு  சிறப்பு கொண்ட தெய்வங்கள் என்பது தொல்காப்பியனார் வாக்கு.

பிற்காலத்தில் இதே நிலையை ஒட்டித் தான் 'வான் இனிமையுடைத்து,  தீ இனிது,  நீர் இனிது, நிலம் இனிது, என்ற  பாரதியாருக்கு தீக்குள் விரலை வைத்த  பொழுதும் நந்தலாலாவைத் தீண்டும் இன்பம் உணர்ந்து இறைவனுடனான

நெருக்கத்தின் சுகம் பெறும் பேறு பெற்றார்.

தெய்வம் உணாவே மாமரம் புள்பறை

செய்தி யாழின் பகுதியோடு தொகைஇ

அவ்வகைப்  பிறவும் கருவென மொழிப

 (தொல்காப்பியம். பொருள். அகத்திணையியல். 18)

இந்நூற்பாவிலிருந்து  தொல்காப்பியர் காலத்து தெய்வம் என்பது வாழ்வின் ஒரு பகுதியாக இருந்திருக்கிறது என்பதனை உணரலாம்.   மக்கள் வாழ்ந்த நிலம், அவரவர் தேவைகள் என்பவையின் அடிப்படையில் அவர்கள் தெய்வ வழிபாடு அமைந்திருக்கிறது.

(தொடரும்)