இல்லாத சொர்க்கத்தில் இல்லாத நிச்சயங்கள் நிறைய. அதுக்கு நரகம் என்றாலும் மண்ணில் திருமணம் மேல்--
--- என்று சமீபத்தில் அப்பாதுரை அவர்களின் 'சொர்க்கத்தில் நிச்சயம்' கதைக்குப் பின்னூட்டம் போட்டிருந்தது நினைவுக்கு வந்து நினைவலைகளை மீட்டியது. பல வருஷங்களுக்கு முன்னால் நடந்தது தான். இருந்தாலும் நடந்ததையெல்லாம் லேசில் மறக்க முடிகிறதா, என்ன?...
ராஜகோபால சர்மா எனக்கு நெருங்கிய நண்பர்களில் ஒருவர். அடுத்த தெருவில் தான் வசிக்கிறார். அவரைப் பார்க்கப் போயிருந்தேன். எங்கள் பேச்சின் ஊடே விதி வசத்தால் இந்த சொர்க்கம்-- நரகம் டாப்பிக் நுழைந்து விட்டது. சொர்க்கத்தைப் பற்றி பிரஸ்தாபித்து மாட்டிக் கொண்டது நான் தான்.
சர்மா எப்போதும் பஞ்சக் கச்சம் தான் கட்டியிருப்பார். மேலுக்கு தோளைச் சுற்றிக் கொண்டு அங்கவஸ்திரம். நெற்றியில் எந்நேரத்தும் அழிந்தே நான் பார்த்திராத சந்தனக் கீற்று. தூக்கத்தில் கூட அழிந்திருக்காது போலிருக்கு. மூன்று வேளை சந்தியாவந்தனத்தின் போதும் புதுசாய் தீற்றிக் கொள்வாரோ என்னவோ. இது பற்றி அவரிடம் கேட்டதில்லை. கேட்கக் கூடாது என்றில்லை, இதெல்லாம் போய் கேட்பார்களா என்று ஒரு தயக்கம். அவ்வளவு தான். அதுக்காக கேட்க மாட்டேன் என்றில்லை. ஏதாவது சரியான சந்தர்ப்பம் வாய்த்ததென்றால் இது பற்றிக் கேட்காமலும் இருக்க மாட்டேன் என்பதற்காகச் சொன்னேன்
சரி, விஷயத்துக்கு வருவோம். நான் போன வேளைக்கு சர்மா அவர் வீட்டு நடுக்கூடத்தில் ஒரு கால் மடித்து இன்னொரு காலைத் தொங்கப் போட்டபடி ஊஞ்சலில் உட்கார்ந்திருந்தார். கையில் கையடக்கமான ஏதோ புஸ்தகம்.
நான் நுழைந்ததும் தலை நிமிர்ந்தவர் "வாப்பா.. ரொம்ப நாளாச்சே, உன்னைப் பார்த்துன்னு நேத்து கூட நெனைச்சிண்டேன்.. வா.." என்று ஊஞ்சலில் கொஞ்சம் நகர்ந்து எனக்கும் உட்கார இடம் ஒதுக்கினார்.
"வேண்டாம். நான் இப்படியே உக்காந்துக்கறேன். வெளிக்காத்து இங்கே ஜில்லுன்னு வர்றது.. சொர்க்கம் தான்.." என்று அந்த ஜன்னலண்டை மடக்கு நாற்காலியை இழுத்துப் போட்டபடி அமர்ந்தேன்.
"கரெக்ட்டா சொன்னேடா.. சொர்க்கம்ங்கறது எங்கையோ வேறே லோகத்லே இருக்கற மாதிரி எல்லாரும் சொல்றா.. நீ இங்கையே அது இருக்குன்னு சொன்னே பாரு, அதான் சரி" என்று என்னைப் பார்த்துச் சிரித்தார்.
"அப்போ சொர்க்கம்ங்கறது தேவலோகத்லே இல்லையா, ஸ்வாமி.." என்று என்னைக் கிண்டல் செய்கிறாரோ என்ற சம்சயத்தில் ஆழம் தெரிந்து காலை விட வேண்டும் என்கிற ஜாக்கிரதையில் கேட்டேன்.
"வேறே லோகத்லே கூட இருக்கலாம். இருக்கறதா புராணங்கள்லாம் கூடச் சொல்றது.. ஆனா நாம அங்கே இப்போ இல்லை தானே?.. இருக்கற இடத்லே இருக்கற சொர்க்கத்தைத் தானே சொல்லணும்?" என்று சொல்லி விட்டு என்னைக் கூர்மையாகப் பார்த்தார்.
அப்படி அவர் பார்த்தால் எங்கிட்டேயிருந்து பதிலை எதிர்பார்க்கிறாரென்று அர்த்தம். அதைப் புரிந்து கொண்டு "நீங்க சொல்றது சரி தான். ஆனா இது பூலோக சொர்க்கம் இல்லையா?.. அதனால் தான்.."
"அப்போ தேவலோக சொர்க்கங்கறது?..." என்று சர்மாவே மேலும் என்னிடம் வார்த்தையை வரவழைக்கவோ என்னவோ தூண்டில் போட்டார்.
"அங்கே இருக்கற சொர்க்கம் நித்யம்.. இங்கே இருக்கறது அநித்யம்.."
"எப்படிச் சொல்றே?"
"எல்லாம் படிச்சுத் தெரிஞ்சிக்கறது தான்.." என்று இழுத்தேன்.
"படிக்கறது மட்டும் தான். படிக்கறதைத் தெரிஞ்சிக்க வழி இல்லேங்கறதை ஒத்துக்கோ.."
"நீங்க சொல்றதும் சரிதான். படிக்கறதெல்லாம் இங்கே. அதாவது பூலோகத்திலே. இங்கே படிக்கறதெல்லாம் சரியான்னு அங்கே போனாத் தானே தெரியும்?.." என்று லேசாக அவர் சொல்வதை ஏற்றுக் கொள்கிற பாவனையில் தலையை அசைத்தேன்.
"அங்கே போனாலும் தெரியாது.." என்றார் சர்மா. "அங்கே போனா அந்த லோகத்துக்கு ஏத்த வாழ்க்கை. இங்கே வந்தா இந்த லோகத்துக்கு ஏத்த வாழ்க்கை.. எங்கே போனாத்தான் என்ன, எங்கே இருந்தாத் தான் என்ன, இருக்கற இடத்திலே சந்தோஷமா இருந்தா, சரி.. சோறு கண்ட இடம் சொர்க்கம், இல்லையா?" என்றார்.
சர்மா என்னவோ சர்வ சகஜமாய் பேசுவது போலத்தான் இருக்கும். உன்னிப்பாய் பார்த்தால் அவர் சாதாரணமாய்ப் பேசுவதில் நிறைய தத்துவங்கள் பொதிந்திருப்பது மாதிரித் தெரியும். மாதிரி தான்; அவர் அளவுக்கு எனக்கு ஞானம் இல்லை. இருந்தால் இந்த மாதிரியையே நிச்சயப் படுத்தலாம்.
"ஹாஹ்ஹா" என்று உரக்கச் சிரித்தேன். "நீங்க கூடத்தான் இப்போ சொர்க்கம்ன்னு சொன்னேள்.." என்றேன்.
"பின்னே இல்லையா?.. எல்லாத்துக்கும் தலையான சொர்க்கம் சோறு தானேப்பா.. அது இல்லாம இந்த சரீரம் என்ன செய்யும்? சொல்லு. பசித்த வாய்க்கு ஒரு பிடி மோர் சாதம் போதும். பசிங்கறது அக்னி உபாதைப்பா. அதுக்கு சாதம் போட்டு அதோட வெப்பத்தைத் தணிக்கறதே ஒரு ஹோமம் மாதிரி எனக்குத் தோண்றது.." என்று சொல்லி விட்டு ஏதோ பழைய நினைவுகளில் ஆழ்ந்து விட்ட மாதிரி மெளனமானார்.
பட்டினியின் சோர்வை அறியாதவர் யார் தான் இருப்பார், இந்த பூலோகத்திலே. காசிருந்தால் எல்லாம் கிடைக்கும் என்றில்லை. காசிருந்தும் மருத்துவர் அறிவுரைப்படி பட்டினி கிடக்க வேண்டிய கட்டாயம் எத்தனை பேருக்கு இருக்கு என்று என் நினைவு ஓடிற்று.
அன்னம் பற்றிய ஒரு சமஸ்கிருத ஸ்லோகத்தைச் சொன்னார் சர்மா.
"அவ்வள்வு பெருமை பெற்றதுப்பா, இந்த சாப்பாடு என்பது.. கண் கண்ட தெய்வம் " என்று உணர்ந்து சொன்ன வார்த்தையில் அவர் முகம் அந்த மாலை நேரத்திலும் பளபளத்தது போல எனக்குத் தோன்றியது.
"முக்காலும் உண்மை.." என்று அவர் சொன்னதை ஆமோதித்தேன். "ஆனா அந்த லோகத்லே இந்த அன்னம் சாப்பட வேண்டிய வேலையே இருக்காது, போலிருக்கு..." என்று இழுத்தேன்.
"எவன் கண்டான்?" என்று வெகுண்டார் சர்மா.."இது இல்லேனா, இன்னொண்ணு.. "வயித்துக்கு போடறது மட்டும் ரொம்ப விசேஷமானது. இங்கே அன்னம்ங்கறது எந்த லோகத்துக்குப் போனாலும் இன்னொண்ணா இருக்குமோ என்னவோ?.. பேர் தான் மாறுமே தவிர அதுக்கான வேலை அதே தான் இருக்கும்ங்கறது வேதாந்தம். எது எது எதுக்காக எந்த காரணத்துக்காக படைக்கப்பட்டிருக்குங்கறது நமக்குத் தெரியாது. எல்லாமே யூகம் தான்." என்ற சர்மா மோட்டுவளையைப் பார்த்தார்.
"எனக்கு என்னவோ அவனவனுக்கு அந்த நேரத்தில் தேவையானதை அனுபவிக்கும் பொழுது அந்த அனுபவிப்பின் உச்சத்தில் 'ஆஹா. சொர்க்கம்" என்கிறான். தொட்டதெல்லாம் இங்கே சொர்க்கம். அங்கேனா..."
"அங்கேனா?.." என்று சர்மா சடாரென்று கொக்கி போட்டார்.
"அங்கே இருப்பதே வேறேன்னு தோண்றது..." என்று சொன்னேனே தவிர அதுக்கு விளக்கமா சர்மாக்கு என்ன சொல்லணும்ன்னு பிடிபடலே.
(தொடரும்)
--- என்று சமீபத்தில் அப்பாதுரை அவர்களின் 'சொர்க்கத்தில் நிச்சயம்' கதைக்குப் பின்னூட்டம் போட்டிருந்தது நினைவுக்கு வந்து நினைவலைகளை மீட்டியது. பல வருஷங்களுக்கு முன்னால் நடந்தது தான். இருந்தாலும் நடந்ததையெல்லாம் லேசில் மறக்க முடிகிறதா, என்ன?...
ராஜகோபால சர்மா எனக்கு நெருங்கிய நண்பர்களில் ஒருவர். அடுத்த தெருவில் தான் வசிக்கிறார். அவரைப் பார்க்கப் போயிருந்தேன். எங்கள் பேச்சின் ஊடே விதி வசத்தால் இந்த சொர்க்கம்-- நரகம் டாப்பிக் நுழைந்து விட்டது. சொர்க்கத்தைப் பற்றி பிரஸ்தாபித்து மாட்டிக் கொண்டது நான் தான்.
சர்மா எப்போதும் பஞ்சக் கச்சம் தான் கட்டியிருப்பார். மேலுக்கு தோளைச் சுற்றிக் கொண்டு அங்கவஸ்திரம். நெற்றியில் எந்நேரத்தும் அழிந்தே நான் பார்த்திராத சந்தனக் கீற்று. தூக்கத்தில் கூட அழிந்திருக்காது போலிருக்கு. மூன்று வேளை சந்தியாவந்தனத்தின் போதும் புதுசாய் தீற்றிக் கொள்வாரோ என்னவோ. இது பற்றி அவரிடம் கேட்டதில்லை. கேட்கக் கூடாது என்றில்லை, இதெல்லாம் போய் கேட்பார்களா என்று ஒரு தயக்கம். அவ்வளவு தான். அதுக்காக கேட்க மாட்டேன் என்றில்லை. ஏதாவது சரியான சந்தர்ப்பம் வாய்த்ததென்றால் இது பற்றிக் கேட்காமலும் இருக்க மாட்டேன் என்பதற்காகச் சொன்னேன்
சரி, விஷயத்துக்கு வருவோம். நான் போன வேளைக்கு சர்மா அவர் வீட்டு நடுக்கூடத்தில் ஒரு கால் மடித்து இன்னொரு காலைத் தொங்கப் போட்டபடி ஊஞ்சலில் உட்கார்ந்திருந்தார். கையில் கையடக்கமான ஏதோ புஸ்தகம்.
நான் நுழைந்ததும் தலை நிமிர்ந்தவர் "வாப்பா.. ரொம்ப நாளாச்சே, உன்னைப் பார்த்துன்னு நேத்து கூட நெனைச்சிண்டேன்.. வா.." என்று ஊஞ்சலில் கொஞ்சம் நகர்ந்து எனக்கும் உட்கார இடம் ஒதுக்கினார்.
"வேண்டாம். நான் இப்படியே உக்காந்துக்கறேன். வெளிக்காத்து இங்கே ஜில்லுன்னு வர்றது.. சொர்க்கம் தான்.." என்று அந்த ஜன்னலண்டை மடக்கு நாற்காலியை இழுத்துப் போட்டபடி அமர்ந்தேன்.
"கரெக்ட்டா சொன்னேடா.. சொர்க்கம்ங்கறது எங்கையோ வேறே லோகத்லே இருக்கற மாதிரி எல்லாரும் சொல்றா.. நீ இங்கையே அது இருக்குன்னு சொன்னே பாரு, அதான் சரி" என்று என்னைப் பார்த்துச் சிரித்தார்.
"அப்போ சொர்க்கம்ங்கறது தேவலோகத்லே இல்லையா, ஸ்வாமி.." என்று என்னைக் கிண்டல் செய்கிறாரோ என்ற சம்சயத்தில் ஆழம் தெரிந்து காலை விட வேண்டும் என்கிற ஜாக்கிரதையில் கேட்டேன்.
"வேறே லோகத்லே கூட இருக்கலாம். இருக்கறதா புராணங்கள்லாம் கூடச் சொல்றது.. ஆனா நாம அங்கே இப்போ இல்லை தானே?.. இருக்கற இடத்லே இருக்கற சொர்க்கத்தைத் தானே சொல்லணும்?" என்று சொல்லி விட்டு என்னைக் கூர்மையாகப் பார்த்தார்.
அப்படி அவர் பார்த்தால் எங்கிட்டேயிருந்து பதிலை எதிர்பார்க்கிறாரென்று அர்த்தம். அதைப் புரிந்து கொண்டு "நீங்க சொல்றது சரி தான். ஆனா இது பூலோக சொர்க்கம் இல்லையா?.. அதனால் தான்.."
"அப்போ தேவலோக சொர்க்கங்கறது?..." என்று சர்மாவே மேலும் என்னிடம் வார்த்தையை வரவழைக்கவோ என்னவோ தூண்டில் போட்டார்.
"அங்கே இருக்கற சொர்க்கம் நித்யம்.. இங்கே இருக்கறது அநித்யம்.."
"எப்படிச் சொல்றே?"
"எல்லாம் படிச்சுத் தெரிஞ்சிக்கறது தான்.." என்று இழுத்தேன்.
"படிக்கறது மட்டும் தான். படிக்கறதைத் தெரிஞ்சிக்க வழி இல்லேங்கறதை ஒத்துக்கோ.."
"நீங்க சொல்றதும் சரிதான். படிக்கறதெல்லாம் இங்கே. அதாவது பூலோகத்திலே. இங்கே படிக்கறதெல்லாம் சரியான்னு அங்கே போனாத் தானே தெரியும்?.." என்று லேசாக அவர் சொல்வதை ஏற்றுக் கொள்கிற பாவனையில் தலையை அசைத்தேன்.
"அங்கே போனாலும் தெரியாது.." என்றார் சர்மா. "அங்கே போனா அந்த லோகத்துக்கு ஏத்த வாழ்க்கை. இங்கே வந்தா இந்த லோகத்துக்கு ஏத்த வாழ்க்கை.. எங்கே போனாத்தான் என்ன, எங்கே இருந்தாத் தான் என்ன, இருக்கற இடத்திலே சந்தோஷமா இருந்தா, சரி.. சோறு கண்ட இடம் சொர்க்கம், இல்லையா?" என்றார்.
சர்மா என்னவோ சர்வ சகஜமாய் பேசுவது போலத்தான் இருக்கும். உன்னிப்பாய் பார்த்தால் அவர் சாதாரணமாய்ப் பேசுவதில் நிறைய தத்துவங்கள் பொதிந்திருப்பது மாதிரித் தெரியும். மாதிரி தான்; அவர் அளவுக்கு எனக்கு ஞானம் இல்லை. இருந்தால் இந்த மாதிரியையே நிச்சயப் படுத்தலாம்.
"ஹாஹ்ஹா" என்று உரக்கச் சிரித்தேன். "நீங்க கூடத்தான் இப்போ சொர்க்கம்ன்னு சொன்னேள்.." என்றேன்.
"பின்னே இல்லையா?.. எல்லாத்துக்கும் தலையான சொர்க்கம் சோறு தானேப்பா.. அது இல்லாம இந்த சரீரம் என்ன செய்யும்? சொல்லு. பசித்த வாய்க்கு ஒரு பிடி மோர் சாதம் போதும். பசிங்கறது அக்னி உபாதைப்பா. அதுக்கு சாதம் போட்டு அதோட வெப்பத்தைத் தணிக்கறதே ஒரு ஹோமம் மாதிரி எனக்குத் தோண்றது.." என்று சொல்லி விட்டு ஏதோ பழைய நினைவுகளில் ஆழ்ந்து விட்ட மாதிரி மெளனமானார்.
பட்டினியின் சோர்வை அறியாதவர் யார் தான் இருப்பார், இந்த பூலோகத்திலே. காசிருந்தால் எல்லாம் கிடைக்கும் என்றில்லை. காசிருந்தும் மருத்துவர் அறிவுரைப்படி பட்டினி கிடக்க வேண்டிய கட்டாயம் எத்தனை பேருக்கு இருக்கு என்று என் நினைவு ஓடிற்று.
அன்னம் பற்றிய ஒரு சமஸ்கிருத ஸ்லோகத்தைச் சொன்னார் சர்மா.
"அவ்வள்வு பெருமை பெற்றதுப்பா, இந்த சாப்பாடு என்பது.. கண் கண்ட தெய்வம் " என்று உணர்ந்து சொன்ன வார்த்தையில் அவர் முகம் அந்த மாலை நேரத்திலும் பளபளத்தது போல எனக்குத் தோன்றியது.
"முக்காலும் உண்மை.." என்று அவர் சொன்னதை ஆமோதித்தேன். "ஆனா அந்த லோகத்லே இந்த அன்னம் சாப்பட வேண்டிய வேலையே இருக்காது, போலிருக்கு..." என்று இழுத்தேன்.
"எவன் கண்டான்?" என்று வெகுண்டார் சர்மா.."இது இல்லேனா, இன்னொண்ணு.. "வயித்துக்கு போடறது மட்டும் ரொம்ப விசேஷமானது. இங்கே அன்னம்ங்கறது எந்த லோகத்துக்குப் போனாலும் இன்னொண்ணா இருக்குமோ என்னவோ?.. பேர் தான் மாறுமே தவிர அதுக்கான வேலை அதே தான் இருக்கும்ங்கறது வேதாந்தம். எது எது எதுக்காக எந்த காரணத்துக்காக படைக்கப்பட்டிருக்குங்கறது நமக்குத் தெரியாது. எல்லாமே யூகம் தான்." என்ற சர்மா மோட்டுவளையைப் பார்த்தார். "எனக்கு என்னவோ அவனவனுக்கு அந்த நேரத்தில் தேவையானதை அனுபவிக்கும் பொழுது அந்த அனுபவிப்பின் உச்சத்தில் 'ஆஹா. சொர்க்கம்" என்கிறான். தொட்டதெல்லாம் இங்கே சொர்க்கம். அங்கேனா..."
"அங்கேனா?.." என்று சர்மா சடாரென்று கொக்கி போட்டார்.
"அங்கே இருப்பதே வேறேன்னு தோண்றது..." என்று சொன்னேனே தவிர அதுக்கு விளக்கமா சர்மாக்கு என்ன சொல்லணும்ன்னு பிடிபடலே.
(தொடரும்)
